Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Το φάντασμα της Χασιάς Σύμφωνα με  περιγραφές, στους πρόποδες της Πάρνηθας, στην περιοχή της Χασιάς, δεκάδες κάτοικοι συναντούν μία παράξενη λευκοντυμένη γυναίκα! Μία λευκή οπτασία που μοιάζει με νύφη, περιφέρεται στους δρόμους αλλά και σε δύσβατες περιοχές, αναστατώνοντας τους περαστικούς।
Στο σημείο που συνήθως εμφανίζεται η γυναίκα, έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, δεκάδες θανατηφόρα ατυχήματα. Αν και όλοι λένε ότι πρόκειται για μία δύσκολη στροφή, με περιορισμένη ορατότητα, εντούτοις δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί έχει σημειωθεί κατακόρυφη αύξηση των δυστυχημάτων!
«Μήπως η "λευκή οπτασία" εμφανίζεται ξαφνικά στη μέση του δρόμου, κάνοντας τους οδηγούς να χάνουν τον έλεγχο των οχημάτων τους;», αναρωτιούνται;
Ενας πατέρας  έχασε το γιο του σε τροχαίο, σε εκείνο ακριβώς το σημείο.
«Μία εβδομάδα πριν το συμβάν, ήταν σούρουπο και περπατούσαμε με το γιο μου στον δρόμο, όταν είδαμε μπροστά μας μία γυναίκα ντυμένη με ένα μακρύ άσπρο φόρεμα από δαντέλα, που θύμιζε νυφικό! Η εμφάνισή της ήταν τόσο περίεργη που μας κίνησε την προσοχή। Πέρασε δίπλα μας σαν να μην μας είδε, με κατεύθυνση ένα ανηφορικό απομονωμένο δρόμο, που οδηγεί σε αδιέξοδο.
"Πού πάτε από εδώ;", τη ρώτησα. "Δεν βγάζει πουθενά", αλλά εκείνη συνέχισε το δρόμο της. "Ξέρω που πάω! Εδώ μένω", απάντησε χαμηλόφωνα και χάθηκε μέσα στα χωράφια।
Ανησύχησα γιατί ήταν σκοτάδι και φώναξα στον γιο μου "Δημήτρη, πιάσε από το αυτοκίνητο έναν φακό να φωτίσουμε γιατί πάει προς τον γκρεμό!", αλλά η γυναίκα είχε ήδη εξαφανιστεί!
Μία εβδομάδα αργότερα, λίγο πιο κάτω ο Δημήτρης μου έχασε τη ζωή του σε ένα τροχαίο που κανείς εμπειρογνώμονας δεν μπόρεσε να εξηγήσει! Δεν μου βγαίνει από το μυαλό, ότι αυτή η γυναίκα έπαιξε κάποιον ρόλο.. Δεν ξέρω αν φταίει ότι άκουσε το όνομά του ή ήταν σύμπτωση, αλλά πιστεύω ότι η παρουσία της ήταν αυτή που έκανε το γιο μου να βγει από τον δρόμο του!»
Η πρώτη σκέψη ακούγοντας την ιστορία του ανθρώπου αυτού, ήταν ότι είχε απεγνωσμένα ανάγκη να δώσει μία εξήγηση για τον θάνατο του παιδιού του! Και ποιος από εμάς μπορεί να τον κρίνει ή να τον κατηγορήσει γι αυτό, όσο «παράλογη», όσο «αλλόκοτη» κι αν ακουστεί ή όποια εξήγηση...

Εδώ όμως, μπαίνει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ... Γιατί οι μαρτυρίες που μιλούν για «λευκοντυμένη οπτασία», δεν είναι περιορίζονται σε αυτήν του πατέρα που έχασε το γιο του! Δεκάδες άνθρωποι, νέοι σε ηλικία, μας μίλησαν για την παρουσία της «περίεργης νύφης» στην περιοχή της Χασιάς।


Η γριά φάντασμα


μαρτυρια
Καθώς ανεβαίναμε το ρέμα για την Μεγάλη Λάκα και οι τρεις αισθανθήκαμε ελαφριές δονήσεις, κάτι σαν να γινόταν σεισμός μικρής έντασης. Ως προς στιγμής τα χάσαμε, ήμαστε σε ένα δύσκολο σημείο της διαδρομής. Μα ευτυχώς δεν συνεχίστηκε το φαινόμενο ετούτο και συνεχίσαμε την ανάβαση. Λίγο πιο πάνω όμως, να ξανά οι δονήσεις με μεγαλύτερη ένταση. Μα που όμως τίποτα, δεν έδειχνε για σεισμό στη φύση γύρω μας, τα πουλιά κελαηδούσαν, δεν υπήρχε κανένας πανικός πέρα από ετούτο που εμείς αισθανόμαστε. Φτάνοντας σχεδόν τρέχοντας στη Μεγάλη Λάκα, όπου το τοπίο είναι με χαμηλή φύση, είδαμε μια γριά με ένα γαϊδούρι να μαζεύει χόρτα. Λίγο περίεργο, γιατί η περιοχή τούτη είναι πολύ μακριά από χωριά. Δεν το σκεφτήκαμε όμως έτσι, αλλά μάλλον χαρήκαμε που είδαμε κάποιον άνθρωπο. Την πλησιάσαμε και αφού την χαιρετίσαμε τη ρωτήσαμε για το σεισμό. <<Όχι,>> μας είπε, <<εγώ είμαι πολλά χρόνια εδώ και δεν άκουσα κανένα σεισμό...>>. <<Καλά γιαγιά>> της είπαμε και την χαιρετίσαμε συνεχίζοντας την πορεία μας. Δεν είχαμε πάει ούτε 10μ. και η άλλη κοπέλα γύρισε προς τα πίσω. Μην βλέποντας την γριά, άρχισε να φωνάζει πως η γριά είναι φάντασμα!!! Πράγματι εκεί το άνοιγμα είναι πάρα πολύ μεγάλο και είναι ακατόρθωτο να εξαφανιστεί ή να κρυφτεί μέσα στο δάσος, μια γριά με το γαϊδούρι της σε λιγότερο από ένα λεπτό. Αφού ακολούθησε τρίτος πανικός με το γεγονός της γριάς, κάτσαμε για να συνέλθουμε και να σκεφτούμε τι θα κάναμε. Τότε θυμηθήκαμε πως αν κατεβαίναμε το ρέμα του Κρύου Πηγαδιού, αφού εκεί κοντά βρισκόμαστε, θα βγαίναμε στο δρόμο που εκείνη την εποχή ασφαλτοστρώνανε, για την Χασιά. Έτσι πράξαμε και πολύ αργά το απόγευμα φτάσαμε στην Χασιά κουρασμένοι και συνάμα πανικόβλητοι.