Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ

'''Ηταν αδικη η διαθηκη της θειας μου.τοσα χρονια την κοιτουσα.Ειχα γινει ταυτοχρονα ενας κανονικος γιος αλλα και νοσοκομος.Και τωρα που πεθανε.....Μου αφησε μονο την πολυαγαπημενη της γατα και την ευχη της.Αυτα σκεφτονταν ο Ιακωβος 5 μολις μερες μετα τον θανατο της θειας του και αφοτου ειχε ανοιχθει η διαθηκη.
'''Τουλαχιστον ας μου αφηνε το δαχτυλιδι με το μικροσκοπικο διαμαντι που ποτε δεν αποχωριζονταν απο το χερι της.Θα εξοφλουσα τα χρεη μου απο τον τζογο και θα εκανα  μια νεα αρχη.Ολα θα αλλαζαν για μενα.
Ξαφνικα ο ηρωας μας σταθηκε.Μια σκεψη περασε απ το μυαλο του.Σκεψη τολμηρη αλλα και μακαβρια συναμα.
Κατευθυνθηκε με γρηγορα βηματα στο παλιο αποθηκακι του κηπου.Βγηκε απο εκει λιγα λεπτα μετα κρατωντας ενα φτυαρι και μια παλια αξινα.τα εβαλε στο πορτ μπαγκαζ του αυτοκινητου του μπηκε στην θεση του οδηγου και εβαλε μπρος την μηχανη.
Αφου δεν μου το αφησε νεκρη θα της το παρω τωρα.Τι τα θελουν τα λουσια οι νεκροι σκεφτηκε και γελασε ο Ιακωβος.
Κοιταξε το ρολοι του.η ωρα ηταν 12.30 μετα τα μεσανυχτα.''Ωραια ειπε ο Ιακωβος.σε λιγο θα ειμαι στο νεκροταφειο.Ο ταφος ειναι καινουργιος δεν θα κουραστω καθολου παιρνω το κοσμημα αυριο το σκοτωνω και μετα ολα θα αλλαξουν.Μονο να μην με πιασει η καταιγιδα που βλεπω να ερχεται σε λιγες ωρες.
Πραγματι αν και ειχε ενα ησυχο βραδυ με το φεγγαρι να ταξιδευει στον φθινοπωρινο ουρανο οι αστραπες στο βαθος του οριζοντα προμηνυαν οτι η καταιγιδα σε λιγη ωρα θα διεκοπτε αυτη την ησυχη βραδια.
Το αυτοκινητο σταματησε διπλα στην μεγαλη μαντρα του κοιμητηριου.
Κατεβηκε γρηγορα ανοιξε το πορτ μπαγκαζ και με το ενα χερι αρπαξε μαζι τα εργαλεια της μακαβριας εργασιας.Μια αδεξια κινηση ομως τον εκανε να κοψει την παλαμη του απο την ακρη του φτυαριου.
''Γαμω την τυχη μου φωναξε.Καθαρησε προχειρα με το χερι του την πληγη και κατευθυνθηκε προς την παλια καγκελοπορτα .Την ανοιξε και μπηκε μεσα στο διαδρομο του κοιμητηριου.
Λιγοι ταφοι ειχαν παραμεινει πια εκει μιας και το νεο κοιμητηριο ηταν πιο κοντα στην πολη και εξυπηρετουσε περισσοτερο.
''Μεχρι και εδω τσιγκουνα ηταν η θεια μου σκεφτηκε ο Ιακωβος και γελασε.
Δεν δυσκολευτηκε να βρει τον ταφο της θειας του μεσα στα παλια χορταριασμενα μνηματα και τις βρωμικες ταφοπλακες απο τον χρονο και την εγκαταλειψη.Παραμερησε τα στεφανια και τα λουλουδια απο τον σωρο του χωματος και αρχισε δουλεια κοιτωντας ταυτοχρονα τον ουρανο.
''Ωραια το φεγγαρι ειναι ακομη συμμαχος μου ειπε.Και να .Μετα απο λιγο ακουστηκε ο χτυπος του ξυλου απο το φερετρο.Φτυαρισε ολο το χωμα που ηταν γυρω του για να μην τον εμποδιζει στο εργο του και αφου τελιωσε σκουπισε τον ιδρωτα που ειχε αυλακωσει το μετωπο του.
''Και τωρα στα δυσκολα''
Τραβηξε το καπακι της κασας με μια κινηση.Μπροστα στα νατια του εμφανιστηκε το λειψανο της θειας του .Η σηψη του σωματος ειχε αρχισει ,Το δερμα ειχε φουσκωσει ενω τα ματια ειχαν παρει το χρωμα μιας αχρωμης ζελατινας.Γρηγορα ομως πηρε το πρωσοπο του απο το μακαβριο αυτο θεαμα και κοιταξε τα χερια της.Ηταν δεμενα με ενα σκηνη.Το τραβηξε απαλα και λυθηκε,Ναι το δαχτυλιδι ηταν εκει.Δοκιμασε να το βγαλει.Αδικος κοπος.Η νεκρικη ακαμψια ειχε κανει το δαχτυλιδι προεκταση του δαχτυλου.Κοντοσταθηκε για μια στιγμη και τοτε παιρνωντας το φτυαρι χτυπησε με την ακρη του την βαση του δαχτυλου.Δυο τρια χρυπηματα ακομη και το δαχτυλο μαζι με το δαχτυλιδι ειχε κοπει.Ξαφνικα το φεγγαρι χαθηκε πισω απο μαυρα συννεφα,λες και η φυση η ιδια ειχε ανατριχιασει με την αποτροπαια αυτη πραξη και εκρυψε το φως της.
Ενα δυνατο μπουμπουνητο ακουστηκε και αστραπες εκαναν την εμφανιση τους στον ουρανο.
Η καταιγιδα ειχε κανει την εμφανιση της.Πολλες χοντρες σταγονες εκανα την εμφανιση τους.
''Ωραια τελειωσα πανω στην ωρα σκεφτηκε ο Ιακωβος και βαζοντας το μακαβριο τροπαιο μεσα σε μια σακουλα εβαλε το καπακι πανω στο σκυλεμενο λειψανο.Η βροχη δυβαμωνε συνεχως.Προσπαθησε να βγει απο τον λακκο των νεκρων, αλλα ηταν αδυνατο .το χωμα γλιστρουσε μεσα απ τα χερια του και μετατρεπονταν σε λασπη απο την φθινοπωρινη μπορα.
''Δεν γινεται αυτο ουρλιαξε και εκανε ξανα προσπαθεια να βγει.Τ α χερια του χαθηκαν μεσα στην λασπη ενω τα ποδια του ειχαν χωθει ως τα γονατα μεσα στην λασπη.''τι γινεται λοιπον τωρα σκεφτηκε?Μεμιας εβγαλε παλι το καπακι απ το φερετρο στην επλπιδα προσπαθεια να φτιαξει μια σκαλα.Αδικος κοπος.Γλυστρουσε πιο βαθια στον λακο.Και τα νεκρικα ματια της θειας του τον κοιτουσαν.
''συγνωμμη θειαααα ουρλιαξε.Συγχωρεσε με ασε με να φυγω.Ο πανικος ειχε κυριευσει τον Ιακωβο.Ναι υπηρχε μια θεια δικη για οσους δε σεβονται την μνημη των νεκρων που αυτος ειχε προσβαλλει με τον χειροτερο τροπο.
Μονο το κεφαλι του πια ειχε μεινει εξω απο το νερο.Ο λακος ειχε γεμισει με λασπη και σε μια απελπιδα προσπαθεια να αναπνευσει προσπαθησε να σηκωσει το κορμι του.Κατι ομως τον τον τραβουσε προς τα κατω.
Την επομενη μερα καποιοι εργατες ειδαν την κατασταση του ταφου και ειδιποιησαν τις αρχες.Μεσα απο τον λακο του θανατου ανασυρθηκε το αψυχο κορμι του Ιακωβου.Η εκφραση φρικης ειχε παραμεινει στο προσωπο του.Λες και ειχε δει κατι φρικιαστικο και εφυγε η ζωη απο μεσα του.
Ο ιατροδικαστης που εξετασε μετα απο λιγες ωρες το πτωμα αποφανθηκε.
''Το θυμα πεθανε απο καρδιακο επεισοδιο και οχι απο πνιγμο.αληθεια κυριε αστυνομικε μηπως βρηκατε στον ταφο και το ζωο που του προξενησε τις γρατσουνιες στα ποδια του?