Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Η γριά φάντασμα

Ερχόμασταν από έναν δρόμο που ενώνει το Πικέρμι με τα Σπάτα. Στην διασταύρωση που υπάρχει πριν μπούμε στο κέντρο των Σπάτων (εκεί είναι και το κέντρο υγείας) μας έπιασε κόκκινο φανάρι και περιμέναμε. Είμαστε το μοναδικό αμάξι στο φανάρι. Ξαφνικά παρατηρούμε πως το απέναντι πεζοδρόμιο από τήν μεριά του οδηγού καθόταν μια γριά και μας κοίταζε περίεργα. Αυτή όμως άρχισε να πλησιάζει στην μεριά του οδηγού. Αυτό που φάνηκε ήταν ότι η γριά περπατούσε λες και έχε μεθύσει και αυτό που μας τρόμαξε ήταν ότι είχε έντονα λαμπερά μάτια και μάλιστα είχαν την αίσθηση του κόκκινου χρώματος. Λίγο πριν έρθει στην πόρτα του οδηγού ανάβει πράσινο φανάρι και ξεκινάμε. Είναι την στιγμή που η γριά σκοντάφτει και πέφτει καταγής πίσω από το αμάξι μας που μόλις είχε φύγει. Όμως αυτό που διαπιστώνουμε ξαφνικά είναι ότι από πίσω και σε κοντινή απόσταση έρχεται ένα αμάξι και μάλλον δεν είχε αντιληφθεί τη γρια που είχε πέσει στην μέση του δρόμου γιατί στο σημείο αυτό δεν είχε φωτισμό. Τότε κάνουμε επιτόπου αναστροφή για να προλάβουμε τον οδηγό που ερχόταν και να του κάνουμε σήμα με τα φώτα για να μην πατήσει την γριά. Και τότε μένουμε έκπληκτοι, η γριά έχει εξαφανιστεί. Το αμάξι πέρασε κανονικά και η γρια άφαντη. Το παράξενο ήταν πως η γρια ίσα που περπατούσε και δεν μπορούσε να κινηθεί γρήγορα και ο χώρος δίπλα ήταν ανοιχτός ώστε θα μπορούσαμε να δούμε αν έχει απομακρυνθεί. Τότε μας έπιασε μια τρεμούλα και φύγαμε από το σημείο πολύ γρήγορα. Βέβαια πριν, κοιτάξαμε μήπως και είναι κάπου γύρω μας γιατί δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε από την αρχή πως δεν ήταν "άνθρωπος". Και δυστυχώς το γεγονός το είδαμε όλοι χωρίς να υπάρχει διαφορά στην περιγραφή. Τέλος πρέπει να πως συνέβη στις 1 ώρα το βράδυ. Περίεργο για μια γριά μόνη τέτοια ώρα.

Στοιχειωμένο σπίτι

Έλαβε χώρα στην περιοχή Ίναχος του νομού ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ

Στο κέντρο του χωριού υπήρχε ένα στοιχειώμενο σπίτι . Λέγεται πως όλες οι οικογένειες που έμεναν σε αυτό ξεκληρίστηκαν. Τελευταίος κατοίκησε ο γεροξυλάς Μούκιος μαζί με τη γυναίκα του και τα δώδεκα παιδιά του. Ένα από τα παιδιά του πέθανε, άλλο σκοτώθηκε και ένα άλλο αυτοκτόνησε. Ύστερα από τον τελευταίο θάνατο ο γεροξυλάς έφυγε. Οι κάτοικοι του χωριού δεν τολμούσαν να περάσουν νύχτα από εκεί. Μακρινοί συγγενείς το κατεδάφισαν τελικά μα όταν κατεδαφιζόταν, οι τοίχοι του έπεσαν στο πλαϊνό σπίτι και το άνοιξαν στη μέση.

Ο πνιγμένος που βρικολάκιασε

μαρτυρια
Η μητέρα μου έλεγε την εξής ιστορία : «Ένας νέος ξεκίνησε να πάει από το χωριό του, στη Καρίταινα. Αλλά όταν πήγε να περάσει τον Αλφειό, δεν υπήρχε γέφυρα αλλά μόνο κάτι πέτρες. Ο νέος σκέφτηκε πως τα νερά ήταν ρηχά και πως θα μπορούσε να πηδήξει από βράχο σε βράχο. Αλλά για κακή του τύχη γλίστρησε και πνίγηκε. Για μέρες τον έψαχναν, τι να του είχε συμβεί; Ψάχνανε παντού, το αγόρι είχε χαθεί. Τότε όλοι οι χωρικοί πήγαν να ψάξουν στο ποτάμι. Και εκεί τον βρήκαν πνιγμένο. Τον πήραν στο χωριό και τον έθαψαν. Από την μέρα που τον έθαψαν, αυτός βρικολάκιασε. Πήγαινε στο σπίτι και κατέστρεφε ότι είχαν, αλεύρι και άλλα πράγματα. Ακόμα είχε τη δύναμη να κυκλοφορεί και τη μέρα επίσης, πήγαινε εκεί που ήταν ο αδερφός του, ο οποίος είχε πολλά πρόβατα. Πήγαινε λοιπόν εκεί και φώναζε το όνομά του αδερφού του. Η φωνή του ακουγόταν από το μέρος των προβάτων τα οποία ήταν στη σκιά. Όταν οι άνθρωποι έχασαν την ησυχία τους εξαιτίας του βρικόλακα, άρχισαν όπως λέγεται, να κάνουν λιτανείες. Τίποτα Τα παρακάτω είναι κάτι που μου τα είπε μια γριά γυναίκα. Ένα βράδυ ο βρικόλακας πήγε στο σπίτι του. Τότε δημιουργήθηκε ένας μεγάλος θόρυβος. Στο τέλος βγήκε ο αδερφός του έξω για να δει τι γίνεται. Τριγύρω του σκοτάδι. Καθώς πήγαινε ψηλαφιστά τα χέρια του έπιασαν το πόδι ενός άντρα. Αλλά ο άντρας ήταν δυνατός και δεν μπόρεσε να τον κρατήσει. Και έτσι έφυγε. Να σημειωθεί πως καμία πόρτα δεν ακούστηκε να ανοίγει. Έτσι την επόμενη νύχτα σκέφτηκε τι να κάνει. Αποφάσισε να του ρίξει με ένα όπλο. Όπως και πριν, μετά από 2-3 μέρες ο θόρυβος ακούστηκε ξανά το σπίτι. Ο αδερφός πυροβόλησε και από τότε ο βρικόλακας δεν ξαναεμφανίστηκε στο σπίτι. Πήγε στις ερημιές όπως λένε εκεί που είχε τα πρόβατα ο αδερφός του. Και εκεί ξανάρχισε να κάνει τα ίδια. Μέχρι που όπως κάποιοι λένε, ένα βράδυ είχε καταιγίδα και πολλοί κεραυνοί έπεσαν κοντά στο σπίτι του αδερφού του βρικόλακα. Υπήρχε ένα δέντρο έξω από το σπίτι και ο κεραυνός το χτύπησε. Κάτω από το σπίτι υπήρχε ένα σκυλί το οποίο και σκοτώθηκε. Και από τότε ο βρικόλακας εξαφανίστηκε. Έτσι φαίνεται πως ο βρικόλακας ήταν μέσα στο σκυλί και η αστραπή τον έκαψε, εκεί όπου το όπλο του αδερφού του δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα.»

Το "περίεργο" στοίχημα των 2 φίλων...

Ενα βράδυ δύο φίλοι έβαλαν ένα "περίεργο" στοίχημα. Το στοίχημα έλεγε οτι στις 12 τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας, ο ένας απο τους δύο φίλους, σημειωτέον ο πιο φοβιτσιάρης, θα έπρεπε να πάει στο νεκροταφείο της περιοχής και να καρφώσει ένα μαχαίρι στο χώμα δίπλα απο έναν τάφο. Θα κάρφωνε το μαχαίρι ουτως ώστε να αποδείκνυε στον φίλο του οτι όντώς πήγε εκεί. Το έπαθλο θα ήταν ένα σεβαστό χρηματικό ποσό. Πλησιάζει λοιπόν η ώρα, και ο ένας φίλος λέει στον άλλον οτι πηγαίνει να εκτελέσει την "αποστολή". Μόλις το έκανε θα γυρνούσε πίσω στον φίλο του, με σκοπό να πηγαίναν το πρωί μαζί στο νεκροταφείο, και αν υπήρχε το μαχαίρι καρφωμένο θα εισέπραττε τα λεφτά. Ξεκινάει λοιπόν για να πάει στον προορισμό του. Εκείνη την ημέρα έκανε κρύο και φυσούσε αρκετά, έτσι ο τύπος φόρουσε ένα μακρύ παλτό σε στύλ καμπαρντίνας.Φτάνει λοιπόν δίπλα σε ένα τάφο και, κοιτώντας γύρω γύρω, σκύβει για να καρφώσει το μαχαίρι στο χώμα. Κάνει μια απότομη κίνηση και καρφώνει το μαχαίρι βαθιά στο έδαφος. Σηκώνεται να φύγει και νίωθει κάτι να τον κρατάει κάτω, εκείνη την στιγμή παθαίνει καρδιακή προσβολή απο τον φόβο του, νομίζοντας οτι κάποιος τον κρατάει, και πεθαίνει ακαριαία. Αυτό που τον κράτησε κάτω δεν ήταν κάτι άλλο απο το μαχαίρι το οποίο είχε ο ίδιος καρφώσει βαθιά στο έδαφος, πιάνοντας όμως και το παλτό του μαζί. Επειδή όμως δεν κοιτούσε κάτω, παρά μόνο τριγύρω του, δεν είδε οτι συνέβη κάτι τέτοιο. Ο φίλος του απο τότε δεν μίλουσε απο το σοκ για ένα μήνα περίπου, αλλά πήγαινε συχνά να αφήσει λουλούδια στον άτυχο νέο. Μια μέρα βρέθηκε νεκρός δίπλα απο τον τάφο του φίλου του. Είπαν οτι δεν άντεξε τις τύψεις και αυτοκτόνησε.

Το βιβλίο

η Μαρα αφηγειται

Το προηγούμενο καλοκαίρι πήγαμε διακοπές με τους γονείς μου στην Πελοπόννησο. Κλέισαμε δωμάτια πολύ αργά κι έτσι δεν πήγαμε στο ξενοδοχείο που μένουμε συνήθως,αλλά σε ένα άλλο λίγο έξω από την παραλιακή πόλη. Όταν φτάσαμε,οι γονείς μου αποφάσισαν να μείνουμε σε ξεχωριστά δωμάτια για να είμαστε πιο άνετα.Πήγα στο δωμάτιό μου κι άρχισα να βάζω τα ρούχα μου στην ντουλάπα.Ξαφνικά χτυπησε ηπόρτα. Μια κοπέλα,κάπως μεγαλύτερη από εμένα,μου είπε πω μένει ακριβώς απέναντι και πως χρειάζεται ησυχία γιατί διαβάζει για την εξεταστική της. Μου έκανε εντύπωση και μόλις το είπα στους γονείς μου με καθησύχασαν λέγοντάς μου πως πολλοί φοιτηττές έρχονται τα σαββατοκύριακα για μπάνιο και διαβάζουν παράλληλα.Το άλλο πρωί η ίδια κοπέλα ξαναήρθε στο δωμάτιο μου.Λίγο τσαντισμένη της είπα πως δεν έχω κάνει καθόλου φασαρία και δεν είναι ανάγκη να είναι αγενής.Εκείνη μου είπε πως ήθλε απλά να μου ζηήσει ένα λογοτεχνικό βιβλίο.Έκανε μια εργασία για τη λογοτεχνία και ήθελε ιδέες.Της είπα πως δεν μπορώ να της το δώσω γιατι το διαβάζω και μου είπε πως θέλει απλά τα περιεχόμενα.Αρνήθηκα κι από την πολλή ένταση που μου ειχε δημιουρήση το πήρα μαζί μου φεύγοντας.Πήγα με τους γονείς μου για μπάνιο και μετά απί λίγη ώρα άνοιξα να διαβάσω το βιβλίο μου.Παρατήρησα πως ήτανκάπως τσαλακωμένο.Η σελίδα με το περιεχόμενα έλειπα...Στην επόμενη σελίδα ήταν γραμμένο με κόκκινο στιλό <<Ευχαριστώ>>..! Το έκλεισα...Πήγα στο ξενοδοχείο και ρώτησα την υπάλληλο για την κοπέλα.Η απάντηση της με πάγωσε...Στο ξενοδοχείο εκείνη την περίοδο,εκτός από εμάς...ΈΜΕΝΕ ΜΌΝΟ ΈΝΑ ΖΕΥΓΆΡΙ
.Πολλα χρονια πριν ομως μια νεαρη φοιτητρια ειχε αυτοκτονησει γιατι ειχε κοπει στο μοναδικο μαθημα που χρωστουσε για να παρει το πολυποθητο πτυχιο της.

O γάμος

Ένα νεαρό ζυγάρι πήρε την απόφαση να παντρευτεί μόλις τελειώσουν το σχολείο.Τελικά παντρεύτηκαν. Μετά είχαν μια δεξίωση σε ένα παλιό σπίτι και όλοι είχαν πιει παραπάνω. Όταν τελικά έμειναν γυρω στα 20 άτομα αποφάσισαν να παίξουν κρυφτό. Έτσι λοιπόν άρχισε ο ένας να μετράει και οι υπόλοιποι κρύφτηκαν. Σε μισή ώρα βρέθηκαν όλοι εκτός απο τη νύφη. Για ώρες την έψαχναν ανησυχώντας οτι κάτι της σηνέβει. Εβδομάδες αργότερα αφού είχαν κολλήσει αναφορές για την εξαφάνισή της εγκατέλειψαν τις προσπάθειες. Τρία χρόνια αργότερα μια ηλικιωμένη υπηρέτρια καθώς καθάριζε στο παλιό σπίτι ανέβηκε στη σοφίτα. Εκεί είδε ένα μπαούλο και το άνοιξε απο περιέργεια. Αυτό που είδε την έκανε να ουρλιάζει όσο μπορούσε, και στη συνέχεια κάλεσε την αστυνομία. Τελικά το βράδυ που παίζανε κρυφτό η νύφη αποφάσισε να κρυφτεί μέσα στο μπαούλο. Όταν μπήκε φαίνεται οτι το καπάκι έπεσε και την κτύπησε στο κεφάλι αφήνοντάς την αναίσθητη. Θα πέθανε απο ασφυξία στη συνέχεια. Το πτώμα είχε σαπίσει, όμως φαινόταν οτι το στόμα είχε μορφή ουρλιαχτού.!!!!!!

Το "στοιχειωμένο" ξενοδοχείο των Oscar

Το ξενοδοχείο Roosevelt (στη φωτογραφία η είσοδός του) βρίσκεται στο 7000 της Hollywood Boulevard στο Hollywood και κάθε χρόνο περνούν από τα υπερπολυτελή δωμάτιά του εκατοντάδες σταρ. Ανάμεσά τους οι Penelope Cruz, Orlando Bloom, Kate Bosworth, Mischa Barton, Lindsay Lohan, Justin Timberlake, Jake Gyllenhaal, Jessica Simpson, Ashlee Simpson και πολλοί άλλοι.
Το Teddy's Bar, που βρίσκεται μέσα στο ξενοδοχείο, αποτελεί ένα από τα κλασικά σημεία συνάντησης πριν αλλά και μετά από τα θρυλικά πάρτυ της απονομής των βραβείων Οσκαρ! Λόγω της θέσης του, το Roosevelt αποτελεί μία από τις πρώτες επιλογές για εκείνους που θέλουν να παρακολουθήσουν από τα δωμάτιά τους τήν... παρέλαση των αστέρων προς το Kodak Theatre. Κι όμως! Το Roosevelt Hotel, δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται!

Η πρώτη απονομή βραβειων Όσκαρ, στο Roosevelt Hotel!
16 Μαΐου 1929. Οι 250 καλεσμένοι φτάνουν στο Hollywood Roosevelt Hotel, το πρώτο μεγάλο πανδοχείο του Hollywood, για μια μικρή τελετή που διοργανώνει η νεοσύστατη Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών.
Ο πρόεδρος Douglas Fairbanks, δίνει εκ μέρους της Ακαδημίας 14 τιμητικά βραβεία σε ισάριθμους ανθρώπους του κινηματογράφου και αμέσως μετά όλοι μαζί συγκεντρώνονται στην Αίθουσα Χορού, στο Blossom Room, για ένα ξέφρενο πάρτυ! Εκείνη η βραδιά ήταν η πρώτη απονομή των βραβείων Όσκαρ!

Το στοιχειωμένο ξενοδοχείο

Το ξενοδοχείο Roosevelt θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο γνωστά στοιχειωμένα κτίρια του Los Angeles! Οι ένοικοί του μιλούν για φαντάσματα παιδιών που παίζουν στους διαδρόμους, για τον νεκρό πιανίστα με το λευκό κοστούμι που παίζει στο πιάνο του ημιόροφου, αλλά κυρίως για δύο διάσημα "φαντάσματα": αυτό της Marilyn Monroe και του Montgomery Clift.

Ο στοιχειωμένος καθρέφτης της Mairilyn

Η Marilyn Monroe έμενε στο ξενοδοχείο Roosevelt τόσο συχνά που είχε αγοράσει ακόμη και διακοσμητικά για να κάνει την αγαπημένη της σουίτα με τον αριθμό 246, πιο οκεία. Ανάμεσα σε αυτά ένας ολόσωμος καθρέφτης που ήταν πάντα κρεμασμένος απέναντι από το κρεβάτι της.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατό της οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, έκρυψαν τον καθρέφτη στην αποθήκη μέχρι που σε κάποια ανακίνιση ένας διακοσμητής πρότεινε να τον κρεμάσουν στο λόμπυ. Από τη στιγμή εκείνη μέχρι και σήμερα, δεν έχουν τελειωμό οι μαρτυρίες για εμφανίσεις της σέξυ Marilyn στον καθρέφτη, άλλοτε να βάζει το κραγιόν της και άλλοτε
να χτενίζει τα ξανθά μαλλιά της!

Το... ανήσυχο πνεύμα του Montgomery Clift

O Montgomery Clift είναι ένα ακόμη διάσημο "πνεύμα" που στοιχειώνει το ξενοδοχέιο Roosevelt. Έμενε σε αυτό το 1952, κατά τη διάρκεια των πολύμηνων γυρισμάτων της ταινίας "Από εδώ ως την αιωνιότητα". Σήμερα άνθρωποι από όλον τον κόσμο ζητούν να μείνουν στη σουίτα με τον αριθμό 928 με την... ελπίδα να εμφανιστεί και σε αυτούς το φάντασμά του.
Πολλοί ένοικοι υποστηρίζουν πως τον "βλέπουν" στο δωμάτιο να κάνει πάντα τα ίδια πράγματα: άλλοτε δυναμώνει τη θερμοκρασία του air condition κάνοντας τη ζέστη αφόρητη κι άλλοτε παίζει με την ένταση του ραδιοφώνου! Κάποιοι άλλοι ορκίζονται πως τον νιώθουν να κολλάει πάνω τους καθώς περπατούν στον διάδρομο του 8ου ορόφου!

Η παγωμένη γωνιά στην Αίθουσα Χορού

Αλλά και στο Blossom Room, εκεί που έγινε η πρώτη άτυπη απονομή των βραβείων το 1929, δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες μιλούν για ένα σημείο στην βόρεια πλευρά της αίθουσας, μια περιοχή περιπου 4 τετραγωνικών μέτρων, όπου όλο το χρόνο η θερμοκρασία είναι τουλάχιστον 10 βαθμούς κάτω από ότι στο υπόλοιπο δωμάτιο!
Όποιος τολμάει να πλησιάσει στην "στοιχειωμένη γωνιά" αισθάνεται ένα κρύο ρεύμα αέρα να τον τυλίγει. Διάμεσα που έχουν επισκεφτεί την αίθουσα υποστηρίζουν ότι "βλέπουν" έναν άντρα με μαύρο φράκο να περιμένει με αγωνία κάτι. Ίσως να ακούσει το όνομα του για ένα βραβείο που δεν ήρθε ποτέ;

Το δάσος των αυτοκτονιών!

 Το δάσος Aokigahara ή "θάλασσα των δέντρων", όπως αποκαλείται, βρίσκεται στους πρόποδες του ιερού ηφαιστειακού όρους Fuji. Εδώ και δεκαετίες η περιοχή αυτή έχει συνδέσει το όνομά της με εκατοντάδες περίεργες αυτοκτονίες, καθώς τα τελευταία 50 χρόνια έχουν δώσει τέλος στη ζωή τους, περισσότεροι από 500 άνθρωποι!
 Το γεγονός αυτό έχει αναγκάσει τις τοπικές αρχές να τοποθετήσουν προειδοποιητικές ταμπέλες στις εισόδους του δάσους, οι οποίες παρακαλούν όσους φτάνουν μέχρι εκεί με σκοπό να αυτοκτονήσουν, να αναζητήσουν βοήθεια! "Παρακαλούμε ξανασκεφτείτε το!" ή "Παρακαλούμε συμβουλευτείτε την αστυνομία πριν πεθάνετε", είναι δύο από τα μηνύματα που βλέπει κανείς μπαίνοντας στην περιοχή!
 Στην Ιαπωνία  όπου καταγράφεται ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αυτοκτονιών στον κόσμο, τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε ομαδικές αυτοκτονίες ανθρώπων οι οποίοι δεν γνωρίζονται! Κανονίζουν - κυρίως μέσω διαδικτύου πλέον- να συναντηθούν σε απομονωμένα δάση ή βουνά και εκεί δίνουν τέλος στη ζωή τους!!
 Η περιοχή της "θάλασσας των δέντρων" θεωρείται η πιο ενδεδειγμένη για τους αυτόχειρες. Σε ένα βίβλίο που κυκλοφόρησε με τον ανατριχιαστικό τίτλο "Το απόλυτο εγχειρίδιο αυτοκτονίας", το δάσος Aokigahara περιγράφεται ως "το τέλειο μέρος να πεθάνεις"!
 Δεν είναι λίγοι εκείνοι που συνδέουν το ρεκόρ αυτοκτονιών της περιοχής, με το γεγονός ότι βρίσκεται στους πρόποδες του ιερού βουνού Fuji. Κάποιοι πνευματιστές υποστηρίζουν ότι τα δέντρα του δάσους έχουν συσσωρεύσει μέσα τους την αρνητική ενέργεια των εκατοντάδων αυτοκτονιών που έχουν συμβεί εκεί, με αποτέλεσμα να την διαχέουν στην ατμόσφαιρα και να οδηγούν τους επισκέπτες στο να δώσουν τέλος στη ζωή τους!

Νεραϊδόσπηλιο Αστρακών Κρήτης: οι νεράιδες του φαραγγιού!

. Στο Νεραϊδόσπηλιο των Αστρακών, το οποίο είναι  μέσα στο φαράγγι του Καρτερού Κρήτης, εδώ και χρόνια υπάρχουν ιστορίες για "νεράιδες" (στη φωτογραφία βλέπετε την είσοδο του Σπηλαίου).
  Τα μικροσκοπικά πλάσματα χρησιμοποιώντας τις μαγικές τους ικανότητες, εκπληρώνουν κάθε επιθυμία των θνητών που προσπαθούν να πιουν από το "αθάνατο" νερό τους. Λένε ότι όποιος ξεδιψάσει από το σπήλαιο αυτό, διώχνει μια για πάντα λύπες και δυσάρεστα γεγονότα!
 Οι θυγατέρες του Νηρέα με ξέπλεκα μαλλιά επιλέγουν τη σκοτεινή σπηλιά της Κρήτης. Υφαίνουν το άσπρο πέπλο τους και λουσμένες από το φως της νεότητας προκαλούν κάθε στοιχείο της φύσης. Με κινήσεις αέρινες και όψη γλυκιά πασπαλίζουν το μεταφυσικό τόπο με μελωδίες ανώτερες ίσως από αυτές των Σειρήνων, αποπροσανατολίζουν τους αλαφροΐσκιωτους και τους σαββατογεννημένους. Σαν από θαύμα, εξ ουρανού δίνουν λύσεις σε προβλήματα και σκορπούν τη χαρά. Άραγε η φωνή τους να μοιάζει με αυτή των θνητών, ή μιλούν τη γλώσσα των νεράιδων,  τα "γεραγιδίστικα" όπως ονομάζονται;
 Γύρω από το Νεραϊδοσπήλαιο των Αστρακών υπάρχουν οπές και σχισμές από τις οποίες αναβλύζει το μαγεμένο ύδωρ και συνοδεύεται από ένα ελαφρύ κλάμα που εμφανίζεται μετά από έντονη βροχόπτωση.
  Το ανεξήγητο φαινόμενο που συμβαίνει συχνά πυκνά σήμερα, προέρχεται από τα "Δάκρυα της Νεράιδας". Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μετά από πλημμύρες, τα νερά θολώνουν. Παρόλο που τα χρόνια κυλούν, η χημική σύσταση δεν μπορεί να αναλυθεί. Ίσως να μην επιθυμούν οι καλλονές του σπηλαίου να μάθουμε τη σύστασή τους...
 Μεγάλης ηλικίας αγρότες ομολογούν πως κατάφεραν να εντοπίσουν τις Καλές Κυράδες που γελούσαν ασταμάτητα μεταξύ τους. Μιλούν για αερικά, για πλάσματα που προέρχονται από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Οι Καλούδες, ή Ξωνέρια, ή Καλομοίρες συνομιλούν μεταξύ τους τηλεπαθητικά, γεγονός που δικαιολογεί το γεγονός ότι η περίεργη ομιλία μοιάζει με στιγμιαία ηχώ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες.
 Ουδείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά εάν πρόκειται για την αληθινή ύπαρξη των άυλων οντοτήτων που ταράζουν τα ήρεμα νερά της τοπικής κοινωνίας. Οι πιο ορθολογιστές κάνουν λόγο για ήχους που βγαίνουν από τις δεκάδες οπές του σπηλαίου και δημιουργούν την ψευδάισθηση της ομιλίας! Ωστόσο οι νεράιδες αποτελούν παράδοση για την περιοχή. Πολλοί επιλέγουν το συγκεκριμένο προορισμό για να μετατρέψουν το παιδικό όνειρο σε αληθινό: Να δουν το κόσμο των αερικών! Οι χωρικοί τον είδαν. Οι επισκέπτες όμως;

Gunby Hall: Το στοιχειωμένο αρχοντικό!

 Σε ένα πάρκο έκτασης 1500 στρεμμάτων, ανάμεσα σε κήπους με ψιλόλιγνα δέντρα και ανθισμένα λουλούδια της επαρχίας Lincolnshire της Βρετανίας, βρίσκεται ένα σπίτι που ξέρει να κρατάει καλά κρυμμένα τα ένοχα μυστικά του…
 Το σπίτι χτίστηκε το 1700 με τούβλα από ένα πολύ όμορφο χρώμα δαμάσκηνου και με σπάνιες πέτρες. Η βόρεια πτέρυγα του σπιτιού προστέθηκε το 1873 για να βελτιώσει την εσωτερική διαρρύθμιση του χώρου. Πώς; Δημιουργήθηκε ένα δωμάτιο με καθρέφτες που αντανακλούσαν το ύφος των υπόλοιπων δωματίων.
 Η οικογένεια Massingberd ήταν μία αγροτική οικογένεια. Φτωχοί άνθρωποι που πάλευαν για το μεροκάματο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα όμως κατάφεραν να ανέβουν κοινωνική τάξη και να αποκτήσουν τον κατώτερο τίτλο ευγενείας, αυτό του βαρόνου. Ως βαρόνος πια, ο αρχηγός της οικογένειας, Sir Henry Massingberd αποφάσισε να εξασφαλίσει για την οικογένειά του ένα καλύτερο σπίτι. Έτσι αγόρασε ένα μικρό αρχοντικό στο Gunby το 1640.
 Ο τελευταίος βαρόνος πέθανε 20 χρόνια μετά το χτίσιμο του σπιτιού και το σπίτι πέρασε από γενιά σε γενιά.Το 1944 το Gunby Hall θεωρήθηκε ένα μνημείο πολιτισμού και πέρασε από την οικογένεια Massingberd στα χέρια του «National Trust» που είναι ο φρουρός της πολιτιστικής κληρονομιάς του Ηνωμένου Βασιλείου.
 Ο θρύλος λέει ότι ένας απαγορευμένος έρωτας έχει στοιχειώσει το αρχοντικό αυτό. Η κόρη του Sir William Massingberd, ερωτεύτηκε τον αμαξά του πατέρας της. Οι βόλτες με την άμαξα μέσα στους κήπους κάτω από τον ήλιο δημιούργησε μία ρομαντική ατμόσφαιρα.Το ζευγάρι ερωτεύτηκε και σκόπευε να «κλεφτεί» μιας και ο πατέρας δεν επρόκειτο ποτέ να εγκρίνει αυτή τη σχέση.
 Όμως οι δύο νέοι δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Ο πατέρας έμαθε για αυτή τη σχέση και αποφάσισε να βγάλει από τη μέση το νεαρό αμαξά. Ο Sir William, παρακολουθούσε το ζευγάρι και τους έπιασε στα πράσα. Για να βάλει τέλος στη σχέση αυτή σκότωσε το νεαρό και πέταξε το άψυχο σώμα του στη λίμνη έξω από το σπίτι.
 Από εκείνη τη στιγμή τα ίχνη της κόρης εξαφανίστηκαν. Όμως λέγεται ότι το φάντασμα της κόρης και του εραστή της έχουν στοιχειώσει το μέρος. Τριγυρνούν έξω από το αρχοντικό περπατώντας χέρι-χέρι. Για αυτό το λόγο και το μονοπάτι έξω από τη λίμνη που οδηγεί στο σπίτι έχει μείνει γνωστό ως «Η βόλτα των Φαντασμάτων» (Ghost Walk). Ο δρόμος είναι πάντα παγωμένος, λες και οι ανάσες των παιδιών, κοφτές, ρηχές εκφράζουν τα παγωμένα συναισθήματα του πατέρα-δολοφόνου.

Το στοιχειωμένο αρχοντικό

Κοντά στη Δυτική είσοδο της πόλης της Ναυπάκτου, κολλητά στο φρούριο, βρίσκεται ένα κτιριακό συγκρότημα, που με την επιβλητική του μορφή προκαλεί την προσοχή εκείνων που για πρώτη φορά το αντικρίζουν. Κι όλοι τους, καθώς στέκονται να το θαυμάσουν και να το περιεργαστούν, αναρωτιούνται. Τι άραγε κρύβεται πίσω από τη μεγαλόπρεπη μορφή του; Και ποια να είναι η ιστορία του; Αυτό είναι το στοιχειωμένο αρχοντικό. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα αποτελείται από δύο κτίρια. Δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο πότε χτίστηκαν. Όμως, από τις διάφορες ενδείξεις συμπεραίνεται πως το καθένα από αυτά χτίστηκε σε διαφορετική από το άλλο περίοδο. Εκείνο που βρίσκεται κολλητά με το φρούριο φαίνεται πως χτίστηκε στο δέκατο πέμπτο αιώνα, το άλλο που είναι στα ανατολικά του πρώτου, μάλλον χτίστηκε κατά το δέκατο έκτο αιώνα. Από τα διάφορα αρχιτεκτονικά στοιχεία, την τεχνοκρατία και γενικά από τον εσωτερικό τους διάκοσμο, οδηγούμεθα στο συμπέρασμα πως για την κατασκευή τους θα έπρεπε να εργάστηκαν Φλωρεντινοί και Βενετσιάνοι, σαν ειδικοί τεχνίτες. Ανάμεσα στα δυο αυτά κτίρια περνάει ο δρόμος, που ξεκινώντας από τη δυτική είσοδο της πόλης, οδηγεί προς τη σιδηρόπορτα που είναι μια από τις εισόδους του φρουρίου, που οδηγεί προς το άλλοτε τζαμί. Αργότερα τα δύο αυτά κτίσματα, συνδέθηκαν μεταξύ τους, με άλλο κτίσμα, που για να μην αποκοπεί ο δρόμος που περνούσε ανάμεσα τους χτίστηκε απάνω σε λιθαρόχτιστα τόξα. Κι έτσι ο δρόμος δεν αποκόπηκε, χωρίς να προκαλείται καμία δυσχέρεια στη χρησιμοποίηση του. Το θόλο (ημισφαιρική οροφή) που σχηματίζεται κάτω από το ενωτικό κτίσμα, τον αποκαλούν "Καμάρα" ονομασία που και σήμερα χρησιμοποιείται σαν τοπωνύμιο εκείνου του μέρους. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα, επειδή χρησιμοποιείτο για κατοικία, του άρχοντα της πόλης το αποκαλούσαν αρχοντικό. Στην περίοδο που οι Τούρκοι κρατούσαν τη Ναύπακτο το χρησιμοποιούσαν για διοικητήριο και για κατοικία του Τούρκου διοικητή. Γι αυτό και το αποκαλούσαν "σεράγι" που στην Ελληνική γλώσσα σημαίνει αρχοντικό. Μετά την παράδοση της Ναυπάκτου από τους Τούρκους στους Έλληνες που, όπως είναι γνωστό από την ιστορία, έγινε στις 18 Απριλίου 1829, η Ελληνική κυβέρνηση, πολλά από τα πρώην Τούρκικα σπίτια της Ναυπάκτου, παραχώρησε, σε άστεγες οικογένειες Σουλιωτών, αλλά και σε οικογένειες Ηπειρωτών, για να εγκατασταθούν σ' αυτές, καταβάλλοντος ένα χρηματικό ποσό ανάλογο με την αξία του σπιτιού που θα τους παρεχωρείτο. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα, παραχωρήθηκε στην οικογένεια του πολεμάρχη αγωνιστή της επανάστασης 1821-1829 στρατηγού Νότη Μπότσαρη, αντί τριών χιλιάδων εξακοσίων δραχμών (3600). Το ποσόν αυτό των 3.600 δραχμών, για κείνη την εποχή δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο, ήταν αρκετά σοβαρό. Για να γίνει αντιληπτό, προσθέτουμε πως το σπίτι που παραχωρήθηκε στην οικογένεια του πολέμαρχου στρατηγού Κίτσου Τζαβέλλα, αρκετά καλό, με κήπο και αυλή, που βρισκόταν εκεί που και σήμερα βρίσκεται, κοντά στη θέση που βρίσκεται το ωρολόγιο της πόλης, εκτιμήθηκε για χίλιες πεντακόσιες (1500) δραχμές. Σημειώνουμε πως παραχωρήθηκαν σπίτια με αυλή και κήπο αντί είκοσι πέντε (25) μόνον δραχμές. Το κτιριακό αυτό συγκρότημα, στο πέρασμα τόσων χρόνων, είχε υποστεί πολλές φθορές. Ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια που έμεινε ακατοίκητο από τους Μποτσαραίους. Πιο πολλές καταστροφές υπέστη στην περίοδο της πρώτης πενταετίας του εικοστού αιώνα. Παρά ταύτα η ονομασία του "αρχοντικό" παρέμεινε και ο λαός της Ναυπάκτου το αποκαλούσε "αρχοντικό των Μποτσαραίων". Ο στρατηγός Δημήτρης Μπότσαρης κατά την περίοδο 1968-1972 έκαμε μια μικρή ανακαίνιση στο κτιριακό αυτό συγκρότημα. Κατασκεύασε τις επάλξεις που οι περισσότερες είχαν καταστραφεί, καθώς και τους πύργους, και γενικά το εξωράισε και του έδωσε την αρχική μεγαλόπρεπη μορφή του, το αναπαλαίωσε. Για το κτιριακό αυτό συγκρότημα επικρατούσε η εντύπωση πως ήταν στοιχειωμένο. Γι αυτό και το απόφευγαν τις νυχτερινές ώρες να πλησιάσουν κι ιδιαίτερα να περάσουν κάτω από την "καμάρα". Η λαϊκή φαντασία που έπλασε το μύθο αυτό παραδεχόταν, πως το στοιχειό ήτανε η ψυχή του μοσχαριού που έσφαξαν στη θεμελίωση του αρχοντικού. Μια που χτίζανε ένα τέτοιο κτίριο, δικαιολογητική τους σκέψη, για να είναι τα θεμέλια του γερά κι ανθεκτικά, αντί να σφάξουν κόκορα, που συνηθίζεται να σφάζουν στη θεμελίωση οικοδομής, έσφαξαν μοσχάρι, που μάλιστα το έσφαξε κάποιος αράπης. Αργότερα το μοσχάρι αυτό έγινε στοιχειό και, που ξεπετάχτηκε από τα θεμέλια αυτού του κτιρίου, αυτού του σπιτιού που με το αίμα του δέθηκαν κι έγιναν γερά κι ανθεκτικά, το θεωρούσε σαν δικό του σπίτι και σαν δικούς τους ανθρώπους που σ' αυτό κατοικούσαν. Γι αυτό είχε αναλάβει την προστασία του αρχοντικού κι όλων εκείνων που σε αυτό κατοικούσαν, άσχετα αν κάθε τόσο έφευγαν κι ερχόντουσαν άλλοι. Το στοιχειό δεν έκανε διάκριση. Καθώς έλεγαν, πολλοί είχαν ιδεί το στοιχειό, άλλοι σαν ένα "μαύρο μοσχάρι" κι άλλοι σαν ένα "μαύρο άλογο" που στην ουρά του σέρνονταν ένας αράπης. Έτσι δεν χωρούσε καμία αμφιβολία, πως το σεράγι ήταν στοιχειωμένο. Παραδέχονταν πως το στοιχειό εμφανιζότανε τις νυχτερινές μόνο ώρες και κοντά στα μεσάνυχτα. Έβγαινε από την κρύπτη του, την ντάπια, που είναι λίγα βήματα πιο κάτω από το αρχοντικό, έπαιρνε το δρόμο που περνάει ανάμεσα στα δύο κτίρια και οδηγεί προς τη σιδηρόπορτα, κι όταν έφτανε στην καμάρα, κάτω από τα λιθαρόκτιστα τόξα το θόλο του συγκροτήματος σταματούσε. Εκεί περίμενε τις περισσότερες ώρες της νύχτας, φυλάγοντας το αρχοντικό και παραμονεύοντας. Λίγο πριν ξημερώσει εξαφανιζόταν. Πίστευαν πως την ημέρα κρυβότανε στη ντάπια. Ωστόσο, πολλοί που με προσοχή εξέτασαν την ντάπια, δεν βρήκαν κάτι που θα τους έλεγε, πως εκεί μπορούσε να έμεινε και να κρυβότανε το στοιχειό, κι όλοι εκείνοι, παραταύτα, συμφωνούσαν πως σαν στοιχειό μπορούσε κι έπαιρνε τη μορφή που κείνο ήθελε, αλλά κι ακόμα να εξαϋλώνεται. Το στοιχειό τους ξένους και περαστικούς έξω απ' το αρχοντικό δεν τους πείραζε. Μονάχα εκείνον που θα επιχειρούσε, ακόμα και να σκεφτόταν κάποιο κακό για τ' αρχοντικό, γιατί σαν στοιχειό μπορούσε να μαντέψει και τις σκέψεις του. Τότε τον κατέτρωγε. Το μύθο πως το σεράγι των Μποτσαραίων ήταν στοιχειωμένο και πως το στοιχειό τον προστάτευε, από κάθε κακό, εκμεταλλεύτηκε η οικογένεια των Μποτσαραίων, στην περίοδο 1862-1863, που συνέβησαν τα γεγονότα τα "Οθωνικά", όπως αποκαλούν την πολιτική διαμάχη μεταξύ της κυβέρνησης, και της αντιπολίτευσης. Εκείνη την εποχή ο Μάρκος Μπότσαρης ήτανε φρούραρχος στο Αντίρριο και η οικογένεια του έμεινε στη Ναύπακτο στο αρχοντικό των Μποτσαραίων. Οι Αντιοθωνικοί επιτηρούσαν το αρχοντικό, που για φρουρά του βρισκόταν ο Υπενωμοτάρχης Φινηνής Ιωάννης, από το χωριό Νίσβαρι της Ναυπακτίας, που σήμερα έχει μετονομαστεί σε Κοκκινοχώρι κι ένας χωροφύλακας ονόματι Γεωργός, που το Επώνυμο του δεν το διέδωσε η ιστορία αλλά ούτε και η παράδοση. Η μικρή αυτή φρουρά, δεν μπορούσε να προστατέψει το αρχοντικό, από τυχόν προσπάθεια των Αντιοθωνικών που απειλούσαν να το καταλάβουν, για να το λεηλατήσουν. Τότε, η περίφημη Ελένη Μπαϊρακτάραινα, θέλησε να εκμεταλλευτεί το μύθο, πως τάχα το αρχοντικό των Μποτσαραίων, δεν είχε ανάγκη από φρουρά, γιατί το φύλαγε και το προστάτευε το στοιχειό. Η Ελένη ήταν υπηρέτρια, οικιακή βοηθός θα λέγαμε σήμερα της οικογένειας Μποτσαραίων, που το επώνυμο της δεν διέσωσε η ιστορία, ούτε η παράδοση. Το επώνυμο του Μπαϊρακτάραινα είναι προσωνυμία που της δόθηκε γιατί διέσωσε το μπαϊράκι, σημαία της φάρας των Μποτσαραίων και κάτω από τις εξής συνθήκες. Τη νύχτα της 10ης προς την 11 Απριλίου 1826 που πραγματοποιήθηκε η έξοδος της φρουράς Μεσολογγίου, για να σπάσουν τον Τούρκικο κλοιό και να τραβήξουν προς το βουνό Ζυγός, ενώ τα Ελληνικά Σώματα προχωρούσαν σύμφωνα με το σχέδιο, ξαφνικά ακούστηκε η φωνή ΠΙΣΩ - ΠΙΣΩ. Στο σώμα του στρατηγού Νότη Μπότσαρη, παρατηρήθηκε κάποια σύγχυση. Ο στρατηγός Μπότσαρης κρατούσε το μπαϊράκι σημαία των Μποτσαραίων. Η Ελένη που τον συνόδευε και διαπίστωσε την ταραχή του, φοβήθηκε μήπως ο στρατηγός σκοτωθεί, οπότε το μπαϊράκι θα έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, για αυτό άρπαξε από τα χέρια του στρατηγού το μπαϊράκι το απόσπασε από το κοντάρι, το έκρυψε μέσα στον κόρφο της και χρησιμοποιώντας το κοντάρι για ρόπαλο, χτυπώντας με αυτό δεξιά-αριστερά κατόρθωσε να σωθεί και μαζί της το Μπαϊράκι, που το έφερε στη Ναύπακτο αργότερα. Γι αυτή την πράξη της δόθηκε η προσωνυμία Μπαϊρακτάραινα. Το Μπαϊράκι σαν σημαία, έχει μια ιστορία που έχει μεγάλο ενδιαφέρον, γι αυτό κρίνω σκόπιμο να τη αφηγηθώ. Το Μπαϊράκι αυτό το είχε δωρίσει η Αικατερίνη Β' αυτοκράτειρα της Ρωσίας στο Δημήτρη - Τούσα Μπότσαρη όταν, σαν μεγαλύτερος αδελφός του Νότη και Κίτσου Μπότσαρη είχε πάει στη Ρωσία, για να υπογράψει σύμφωνο μεταξύ Ρωσίας και Σουλιωτών. Είχε καταταγεί και υπηρέτησε με το βαθμό του Ταγματάρχη, στην ανακτορική φρουρά της Ρωσίας. Γύρισε στην Ελλάδα την εποχή των γεγονότων του Ορλώφ στα 1770. Αλλά και στην περίοδο ενάντια στον Αλή Πασά στα 1790-1792. Από τότε το Μπαϊράκι παρέμεινε στους Μποτσαραίους και αποτέλεσε την επίσημη σημαία της φάρας των Μποτσαραίων. Το Μπαϊράκι ήτανε κατασκευασμένο από μεταξωτό πανί χρώματος κόκκινου. Στη μια πλευρά του εικονιζόταν ο Άγιος Γεώργιος, που σκότωνε το δράκοντα και η επιγραφή "Απόγονοι του Πύρρου". Στην άλλη εικονιζόταν ο Άγιος Δημήτριος και φόνευε το Λιαίο. Αντίγραφο του μπαϊράκι, υπάρχει στη δημαρχία του Μεσολογγείου, όπου μαζί με τις σημαίες Σπετσών, Ύδρας, Ψαρρών, τις χρησιμοποιεί κάθε χρόνο στις γιορτές που γίνονται σ' ανάμνηση της ηρωϊκής εξόδου της φρουράς του Μεσολογγίου. Η Μπαϊρακτάραινα μέχρι του τέλους του βίου της παρέμεινε σαν οικιακή βοηθός στην οικογένεια των Μποτσαραίων στη Ναύπακτο, όπου πέθανε και θάφτηκε εκεί. Αλλά, ας επανέλθουμε στη Σουλιώτισσα Ελένη Μπαϊρακτάραινα, που για να σώσει το αρχοντικό των Μποτσαραίων, που το επιτηρούσαν και το απειλούσαν οι Αντιοθωνικοί, μια που δεν διέθετε αρκετή φρουρά για να αντισταθεί σε περίπτωση που θα επιχειρούσαν να το καταλάβουν, σοφίστηκε και χρησιμοποίησε το μύθο για το στοιχειωμένο αρχοντικό. Άνοιξε τις αυλόπορτες κι όλες τις πόρτες του αρχοντικού και διέδωσε "πως το αρχοντικό δεν έχει ανάγκη από φρουρά, δε φοβάται κανέναν γιατί το φυλάει και το προστατεύει το ΜΑΥΡΟ ΑΛΟΓΟ, υπονοώντας το στοιχειό. Το τέχνασμα της Μπαϊρακτάραινας πέτυχε. Οι Αντιοθωνικοί, είτε γιατί πίστευαν στο μύθο, για το στοιχειό, είτε γιατί σεβάστηκαν το αρχοντικό δεν έκαμαν καμιά εχθρική ενέργεια εναντίον του αρχοντικού. Δεν είναι εξακριβωμένο ποια από τις δύο εκδοχές είναι η πραγματική. Δεν αποκλείεται ο φόβος για το στοιχειό να τους επηρέασε να σεβαστούν, τάχα, το αρχοντικό. Έτσι ο θρύλος για το στοιχειό έσωσε το σεράγι από τους Αντιοθωνικούς. Όμως, από κάποιο τυχαίο περιστατικό, δόθηκε η ευκαιρία να διαλυθεί ο μύθος, πως τάχα τ' αρχοντικό ήτανε στοιχειωμένο. Οι Αντιοθωνικοί ναι μεν δεν επιχείρησαν να καταλάβουν ή να λεηλατήσουν το αρχοντικό, όμως το επιτηρούσαν για πολλές μέρες και, κατά κάποιο τρόπο, το είχαν κυκλωμένο και δεν επέτρεπαν σ' εκείνους που βρίσκονταν στο αρχοντικό να επικοινωνήσουν με τους έξω. Κι ακόμα δεν τους άφηναν να πάνε στη αγορά για τρόφιμα. Έτσι, όσα τρόφιμα είχε η οικογένεια Μπότσαρη τα κατανάλωσε και τα μέλη της άρχισαν να πεινούν. Η πείνα για πολλές μέρες δεν κρατιέται. Πάλι η περίφημη Μπαΐρακτάραινα έσωσε την κατάσταση, ανάλαβε την πρωτοβουλία για να εξοικονομήσει τρόφιμα. Έδωσε οδηγίες στο δεκαπεντάχρονο τότε Τιμολέοντα-Νότη Μπότσαρη, που βρισκόταν στο αρχοντικό, με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να περνούσε τη νύχτα ανάμεσα στους Αντιοθωνικούς χωρίς να τον αντιληφθούν και να πήγαινε σε φιλικά σπίτια, για να ζητούσε τρόφιμα. Ο μικρός Τιμολέων τα κατάφερε. Πέρασε χωρίς κανένας να τον αντιληφθεί και σε λίγες ώρες γύρισε στο αρχοντικό με αρκετά τρόφιμα, μα σαν πέρασε την αυλόπορτα, που βρισκόταν στην Ανατολική πλευρά της αυλής και προχωρούσε προς την αυλή του σπιτιού, άκουσε στο βάθος της αυλής θόρυβο και είδε κάποια σκιά. Φοβήθηκε. Πίστεψε πως κάποιος Αντιοθωνικός είχε μπει στην αυλή. Τάχυνε το βήμα του προχωρώντας προς τη σκάλα του σπιτιού. Δεν είχε καλά τελειώσει το συλλογισμό του, τι άραγε να ζητούσε εκεί ο Αντιοθωνικός κι ακούστηκε ένα μούγκρισμα, ένας μυκηθμός. Το ξεχώρισε κατακάθαρα πως ήτανε μούγκρισμα βοδιού και χωρίς να δυσκολευθεί, διέκρινε μέσα στης νύχτας την αστροφεγγιά, πως στο βάθος της αυλής, ότι η μαύρη κείνη σκιά ήτανε ένα μαύρο μοσχάρι. Στο μικρό Τιμολέοντα, που είχε ακούσει από τη θεία του την Ελένη για το στοιχειό, πως άλλοτε παρουσιαζότανε σαν μαύρο μοσχάρι κι άλλοτε σαν μαύρο άλογο, δεν υπήρχε ποια καμιά αμφιβολία, πως αυτό ήτανε το στοιχειό. Φοβήθηκε πιο πολύ, μα δεν φώναξε, μάλιστα, με την παλάμη του χεριού του έκλεισε το στόμα του, για καλό και για κακό, μη τυχόν του ξεφεύγει καμιά λέξη και τότε το στοιχειό θα του έκοβε τη μιλιά κι έτρεξε να ανεβεί στη σκάλα του σπιτιού. Η Μπαΐρακτάραινα που άκουσε το μούγκρισμα του μοσχαριού και το τρέξιμο του Τιμολέοντα, κατάλαβε πως φοβήθηκε, γι αυτό έτρεξε η ίδια προς τη σκάλα για να τον καθησυχάσει. Του λέγε πως δεν υπάρχει στοιχειό και, πως όλα εκείνα για το στοιχειό ήτανε δικά της κατασκευάσματα και πως στο κάτω κάτω της γραφής, αν ήτανε στοιχειό, δεν πείραζε ανθρώπους του σπιτιού, αντίθετα τους προστάτευε. Καλά και άγια λόγια εκείνα της θειας Ελένης, μα ο μικρός Τιμολέων τόσα χρόνια άκουγε για το στοιχειό και μάλιστα από την ίδια την θεια του Ελένη, πως το στοιχειό παρουσιαζότανε σαν μαύρο μοσχάρι. Κόπηκαν τα πόδια του. Δεν μπορούσε να ανεβεί τα σκαλοπάτια, αλλά ούτε και να μιλήσει. Η Μπαϊρακτάραινα φώναξε τον υπενωμοτάρχη Φινηνή, που ήτανε αρχηγός της φρουράς. Πίστευε πως η δικιά του παρουσία θα έδινε θάρρος στο μικρό Τιμολέοντα. Μα, και ο υπενωμοτάρχης ήταν άνθρωπος κι εκείνος. Μήπως κι εκείνος δεν είχε ακούσει τα λόγια από την Μπαΐρακτάραινα για το στοιχειωμένο αρχοντικό; Κι ακόμα πως εκείνο μάντευε τις σκέψεις εκείνου που θα ήθελε να του κάμει κακό; Πώς θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει; που αν τολμούσε κάτι σε βάρος του στοιχειού, εκείνο θα τον κατάτρωγε. Τότε θυμήθηκε πως το στοιχειό το μόνο που φοβάται είναι η φωτιά, που σαν την αντικρίσει, απομακρύνεται, χωρίς να αντιδράσει. Με τη σκέψη αυτή θάρρεψε. Πήρε από το τζάκι του σπιτιού ένα δαυλί και κρατώντας το στο χέρι κατέβηκε στην αυλή. Με το ασθενικό φως του δαυλιού, είδε ολοκάθαρα στο βάθος της αυλής ένα μαύρο μοσχάρι, που καθώς τον αντίκριζε λαμπύριζαν τα δυο του μάτια. Ο υπενωμοτάρχης ταράχτηκε. Έβλεπε μπρος του το μαύρο μοσχάρι, το στοιχειό που όπως το παρουσίαζε η παράδοση κι όπως η θεια Ελένη, που τόσες φορές για κείνο είχε μιλήσει. Στα σίγουρα διαλογίστηκε αυτό ήτανε το στοιχειό. Τώρα ο υπενωμοτάρχης, κρατώντας όχι μόνο τη μιλιά του, αλλά και την αναπνοή του, με πολύ κόπο έκρυβε το φόβο που δοκίμαζε και διαλογιζότανε. —Καπετάνιος και να φοβάμαι; Δειλός εγώ; Όχι και πάλι όχι. Ποτέ μα ποτέ αυτό. Τέτοιες σκέψεις έκανε, άσχετα αν η καρδιά του χτυπούσε δυνατά από το φόβο που δοκίμαζε. Υπερίσχυσε το φιλότιμο να μην τον θεωρήσουν δειλό. Σύμφωνα με τη λαϊκή έκφραση, έκανε ξηρό κουράγιο, που το έπαιρνε από την ιδέα πως το στοιχειό μια που φοβάται τη φωτιά δεν θα τον πλησίαζε και θα εξαφανιζότανε. Έτσι κουνώντας το δαυλί δεξιά - αριστερά, όλο και πλησίαζε προς το μέρος που βρισκόταν το μοσχάρι. Εκείνο, σαν να μην συνέβαινε τίποτα εξακολουθούσε να βόσκει στην ολοπράσσινη, από τη χλόη αυλή. —Το μοσχάρι της κυρά-Κώσταινας, που να το φάει ο λύκος. Ακούστηκε η φωνή της Μπαϊρακτάραινας, που αναγνώρισε το μοσχάρι. Πράγματι ήτανε το μοσχάρι της γειτόνισσας της κυρά-Κώσταινας, που καθώς γυρνούσε στη γειτονιά, βρήκε την αυλόπορτα ανοιχτή, μπήκε στην αυλή κι άρχισε να βόσκει. Κανένας δεν το εμπόδιζε αλλά και εκείνο κανέναν δεν ενοχλούσε. Σε όλους ήρθε η καρδιά τους στον τόπο της, σύμφωνα με τη λαϊκή έκφραση. Κι αν όλοι, προτού το αναγνωρίσουν είχαν ταραχθεί, εκείνο έμεινε αδιάφορο κι ατάραχο κι εξακολουθούσε να βόσκει. Σαν το αναγνώρισαν, ήρθε η καρδιά τους στον τόπο της, όπως λέει ο λαός μας. Ησύχασε ο υπενωμοτάρχης και πιο πολύ ο μικρός Τιμολέων, που παρά ταύτα, όπως αργότερα ομολογούσε, πίστευε στην ύπαρξη του στοιχειού. Δεν είναι γνωστό αν το καλοθρεμμένο εκείνο μοσχάρι της κυρά-Κώσταινας που μπήκε από την αυλόπορτα στην αυλή του αρχοντικού, ξαναβγήκε απ' αυτήν. Απ' όσα λέγονται μάλλον θυσιάστηκε από τον υπενωμοτάρχη, για να διώξει το στοιχειό, που από κείνη τη νύχτα δεν παρουσιάστηκε άλλη φορά. Έτσι τ' αρχοντικό των Μποτσαραίων, έπαψε να θεωρείται στοιχειωμένο. Και όμως, όσοι δεν γνωρίζουν την μικρή αυτή ιστορία, εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να πιστεύουν πως το σεράγι είναι στοιχειωμένο. Γι αυτό, με κάποιο δέος περνούν τις νυχτερινές ώρες από κοντά του κι ιδιαίτερα από το δρόμο που περνάει κάτω από την καμάρα. Αυτή με λίγα λόγια είναι η ιστορία του στοιχειωμένου αρχοντικού.

Το στοιχειωμένο OPEL

Ιανουαρίου 1991. Ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα. Πάνω από το κέντρο της Αθήνας πλανιέται μια ομίχλη δακρυγόνων και καπνών. Από τα μεγάφωνα ξεχύνεται ένας ηλεκτρικός ποταμός ροκ στη διαπασών. Ατμόσφαιρα πολέμου και η αδρεναλίνη στο κόκκινο. Πατησίων και Σολομού βρίσκεται η πρώτη γραμμή του μετώπου. Από τα γκαράζ της υπηρεσίας διαβατηρίων οι διαδηλωτές βγάζουν δύο αυτοκίνητα : μία Μερσεντές και ένα Όπελ. Ξεσπούν πάνω τους. Τα κάνουν κυριολεκτικά βίδες. Μια μολότωφ σχίζει την αποπνικτική ομίχλη και έρχεται να πέσει πάνω στο άσπρο Όπελ. Οι φλόγες το τυλίγουν αμέσως. Και τότε κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει. Τα σύστημα συναγερμού – ήδη κατεστραμμένο – μπαίνει σε λειτουργία, λες και κάποιο φάντασμα φωνάζει βοήθεια. Αδιανόητο αυτό το πένθιμο ουρλιαχτό. Όλοι πιστεύουν ότι είναι από κάποιο περαστικό ασθενοφόρο. Αλλά όχι. Είναι το Όπελ που αγκομαχεί. Λίγο μετά η σειρήνα σταματάει. Αλλά εκεί που λες ότι τα πάντα έχουν λιώσει στο εσωτερικό, η κόρνα αφήνει ένα διαπεραστικό οξύφωνο ουρλιαχτό. Ουρλιάζει ξανά και ξανά, σταματάει για να αρχίσει και πάλι. Σε μια ύστατη προσπάθεια η «ψυχή της μηχανής» ενεργοποιεί (από πού;) τα φλας, ενώ ταυτόχρονα ανάβουν και οι προβολείς. Το λευκό τους φως σχίζει τις πορτοκαλιές φλόγες που το περιζώνουν. Το αμάξι συσπάται, ενώ τα σφυρίγματα από τα χρώματα που καίγονται θυμίζουν ερπετό που ξεψυχάει. Ύστερα όλα σταματούν. Η κόρνα αφήνει το τελευταίο θρηνητικό της σκούξιμο. Οι προβολείς σβήνουν. Σαν μια τεράστια μηχανική χελώνα, το αμάξι παραδίδει το «πνεύμα» του. Από τη χυμένη βενζίνη η φωτιά μεταδίδεται και στη Μερσεντές. Όλοι περιμένουν αν θα επαναληφτεί το ίδιο φαινόμενο. Αλλά όχι. Μόνο το Όπελ ήταν στοιχειωμένο…

Μια πολύ παράξενη ιστορία

Ο ιατρός Δημ. Ασημής κατοικούσε στην οδό Πανεπιστημίου στην παλιά οικία Σερπιέρη παραπλεύρως σχεδόν της Αγροτικής Τράπεζας. Το σπίτι ήταν διώροφο και είχε επί της οδού Πανεπιστημίου τρία χαμηλά παράθυρα σιδηρόφρακτα, τα οποία ανήκαν στο ισόγειο όπου ο γιατρός είχε το γραφείο του και την αίθουσα αναμονής των ασθενών. Ήταν μεσάνυκτα το έτος 1910 και ο γιατρός βρισκόταν στο γραφείο του όταν άκουσε επανειλημμένα χτυπήματα στο παράθυρο. Αμέσως σηκώθηκε, άνοιξε το παράθυρο και είδε τον υπηρέτη του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντοπούλου ο οποίος του είπε με τρόμο και με βία να πάει αμέσως στο σπίτι «διότι ο κ. Πρόεδρος πεθαίνει». Ο γιατρός τότε άνοιξε την πόρτα και έβαλε τον υπηρέτη μέσα στην αίθουσα αναμονής ενώ αυτός ντυνόταν βιαστικά και μετά από λίγο αναχώρησαν για την οικία του Κωνσταντόπουλου η οποία βρισκόταν εκεί κοντά, στην οδό Σόλωνος. Μέχρι ένα σημείο ο Ασημής βάδιζε δίπλα δίπλα με τον υπηρέτη κατόπιν όμως βιαζόμενος περισσότερο τάχυνε το βήμα του και τον άφησε πίσω, ακούγοντας όμως τα βήματά του. Φτάνοντας στο σπίτι του Κωνσταντόπουλου το βρήκε βυθισμένο στο σκοτάδι, πράγμα το οποίο του προκάλεσε έκπληξη. Χτύπησε την πόρτα επανειλημμένα η οποία άνοιξε ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΥΠΗΡΕΤΗ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ. Κατάπληκτος τον ρώτησε πότε και πως ήρθε πιο μπροστά από αυτόν αφού τον είχε αφήσει πίσω. Ο υπηρέτης βρισκόταν σε τέλεια άγνοια των συμβάντων και μην καταλαβαίνοντας τίποτα από τα ερωτήματα του γιατρού, έλεγε πως ο κ. Πρόεδρος είναι καλά και κοιμάται. Ο κ. Ασημής όμως παραμερίζοντας τον κατάπληκτο υπηρέτη κατευθύνθη αμέσως και παρά τις διαμαρτυρίες του υπηρέτη στην κρεβατοκάμαρα του Κωνσταντόπουλου όπου άρχισε να τον φωνάζει χωρίς όμως να παίρνει καμία απάντηση. Μπήκε τότε μέσα και άρχισε να τον κουνάει και δεν άργησε να καταλάβει πως ο Κωνσταντόπουλος ήταν νεκρός

Ο γιατρός και η αμυγδαλιά

μαρτυρια Ορφεα Ρ.


Πριν από χρόνια είχα έναν ξάδερφο ιατρό. Ήταν διευθυντής του «Πανονείου Νοσοκομείου» στο Ηράκλειο της Κρήτης όταν αρρώστησε και στάλθηκε για νοσηλεία στην Αθήνα. Εκεί οι θεράποντες ιατροί είχαν ειδοποιήσει τους οικείους του ότι επρόκειτο περί ανίατου νοσήματος και ότι το τέλος θα ερχόταν. Ο πατέρας του την μέρα που γεννήθηκε είχε φυτέψει μια αμυγδαλιά η οποία είχε γίνει ωραιότατη αλλά και πολύ ψηλή. Ένα πρωί όμως ο δύστυχος πατέρας ξυπνώντας βλέπει την προ 35ετίας φυτευμένη αμυγδαλιά γερμένη προς τη γη και στη ρίζα της σχηματιζόμενο λόγω της εξώθησης του χώματος από τις ρίζες κάτι που έμοιαζε με νεοσκαφή τάφο και μάλιστα με το χώμα συσσωρευμένο στο πλάι. Αυτό το θεώρησε κακό οιωνό και έκλαψε απαρηγόρητα. Πράγματι μετά από μία ώρα έλαβε τηλεγράφημα από την Αθήνα ότι ο γιος του είχε πεθάνει το πρωί».

Ο λεκές στο πάτωμα

μαρτυρια Νικου Μ.
Το πατρικό μου σπίτι είναι μια μονοκατοικία στην πλατεία Μπουρναζίου στο Περιστέρι. Από τότε που φτιάχτηκε το σπίτι αυτό γινόντουσαν κάποια περίεργα πράγματα. Στην αρχή από την πρώτη μέρα που φτιάχτηκε το μωσαϊκό του σπιτιού βγήκε ένας τεράστιος μαύρος λεκές. Όλοι πίστεψαν ότι κάτι έπεσε στο μωσαϊκό όταν αυτό φτιαχνόταν πράγμα που αποδείχθηκε στην πορεία απίθανο. Προσπαθήσαμε πολλές φορές να τον βγάλουμε χρησιμοποιώντας πολύ δραστικά καθαριστικά και δυνατά χημικά αλλά μάταια. Κάποιοι είπαν και το κουφό ότι ίσως από κάτω να υπήρχε πετρέλαιο μιας και ο λεκές έμοιαζε για κάτι τέτοιο. Στο δωμάτιο αυτό είχα και την εμπειρία που έχω αναφέρει σε κάποιο άλλο τόπικ αλλά και συνεχώς τόσο σε αυτό όσο και στο άλλο δωμάτιο του σπιτιού ακούγονταν κάποιοι υπόκωφοι θόρυβοι να βγαίνουν από το πάτωμα και κάποιο χαρακτηριστικό τακ τακ όπως κάνουμε με το χέρι όταν χτυπάμε την πόρτα. Όταν το πρωτοάκουσε η μητέρα μου νόμιζε ότι ο μπαμπάς μου που ήταν τρομερός φαρσέρ της έκανε αυτή την πλάκα και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να κοιτάξει μήπως ήταν κάτω από το κρεβάτι. Μετά από έρευνα ανακαλύψαμε ότι επί τουρκοκρατίας εκεί ήταν τούρκικο νεκροταφείο και μάλιστα στο απέναντι οικόπεδο είχαν βρει σκελετούς και νομίσματα.

Το φάντασμα του ανεψιού

Κατά το 1927 μήνα Ιούνιο στο ξενοδοχείο «Αγ. Γεώργιος» του ξενοδόχου Σπυρ. Βωτέα, ο κ. Βασίλειος Γενημματάς τότε τελειόφοιτος της νομικής αφού μελέτησε μέχρι τα μεσάνυχτα είδε ξαφνικά και καθώς βρισκόταν σε κατάσταση υπνηλίας κάποιον να μπαίνει στο δωμάτιο παρ’ όλο που η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Το άτομο χωρίς να φαίνεται να αντιλαμβάνεται την παρουσία του, προχωρούσε κοιτάζοντας αριστερά και δεξιά, πέρασε μάλιστα τόσο κοντά του που παρά λίγο να τον ακουμπήσει. Κατόπιν άνοιξε τη πόρτα και έφυγε. Ο κ. Γεννηματάς υπέθεσε τότε ότι επρόκειτο για ψευδαίσθηση και αφού βεβαιώθηκε ότι η πόρτα ήταν κλειδωμένη κοιμήθηκε. Την επόμενη μέρα όταν διηγήθηκε το συμβάν στο ξενοδόχο Βωτέα, έμαθε ότι ο ανεψιός του ξενοδόχου είχε πεθάνει πριν από 8 μέρες στο ίδιο δωμάτιο, έμεινε δε κατάπληκτος όταν του έδειξε τη φωτογραφία του ανεψιού του και αναγνώρισε το ίδιο άτομο που είδε το προηγούμενο βράδυ

Το ποτήρι και οι κρότοι

Τέλη Ιουνίου 1935 ο κ. Γρηγόρης Κουδούνης τελωνιακός καθόταν με τη σύζυγό του Παρασκευή στο τραπέζι γύρω στις 11 η ώρα όταν ξαφνικά προς μεγάλη τους έκπληξη είδαν προς μεγάλη τους έκπληξη ένα ποτήρι νερό που ήταν επάνω σ’ ένα πιάτο στο τραπέζι να κινείται μόνο του και να διαγράφει κύκλους. «Πως γίνεται το ποτήρι να κινείται μέσα στο πιάτο;» είπε εκείνος «Το βλέπω και εγώ» είπε η σύζυγός του και σταυροκοπήθηκε Σε λίγο το ποτήρι άρχισε πάλι να κινείται όταν ακούσθηκε δύο φορές ένας δυνατός κρότος από το τραπέζι ο οποίος τους τρομοκράτησε. Τότε ο κ. Κουδούνης ρώτησε τη γυναίκα του αν είχε αναμμένο το καντήλι και πήγε να το ανάψει ο ίδιος. Τελείως ξαφνικά όμως το καντήλι αναποδογύρισε και τον γέμισε με λάδια. Τότε ακούστηκε για τρίτη φορά ο κρότος από το τραπέζι. Την επόμενη μέρα ο ίδιος κρότος επαναλήφθηκε ενώ ένας άλλος κρότος ακούστηκε στο τζάμι την ίδια ώρα, μετά από δύο μέρες ο μεγάλος γιος του κ. Κουδούνη εισήχθηκε στο νοσοκομείο κατόπιν διαγνώσεως εχινόκοκκου προς εγχείρηση, ο ίδιος ο κ. Κουδούνης έπαθε τύφο και βαριά βρογχοπνευμονία.

Τα δύο φαντάσματα

Ένα απόγευμα, γυρνώντας από Ν.Μάκρη, σταμάτησα με ένα φίλο στο Κρυφό Σχολειό στην Πεντέλη που ποτέ δεν είχα επισκεφθεί στο παρελθόν. Αφού το είδαμε και είδαμε και το μοναστήρι, πήγαμε και από την πίσω πλευρά του μοναστηριού που ο φίλος μου γνώριζε πως υπήρχε ένα παλιό αλλά ακόμα ενεργό νεκροταφείο Ιερέων! Το τελευταίο βρισκόταν αρκετά μακριά από το μοναστήρι και σε ερημική πλήρως περιοχή. Αφού μπήκαμε στο χώρο του νεκροταφείου, μας έκανε εντύπωση το ότι σε κάθε τάφο υπήρχαν 2 και 3 πλάκες με πολλά ονόματα, τη στιγμή που ο τάφος ήταν ατομικός. Άσχετο αυτό, αλλού θέλω να καταλήξω. Στο τέλος του χώρου του νεκροταφείου υπάρχει ένα τεράστιος τσιμεντένιος αν δεν κάνω λάθος σταυρός και στη βάση αυτού υπάρχει μια Άγια Τράπεζα. Όταν πλησίασα την Τράπεζα για να βγω φωτογραφία και μόλις την άγγιξα, εμφανίστηκαν από το πουθενά ένα ζευγάρι ηλικιωμένων στην είσοδο του νεκροταφείου και αφού κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά είπα στο φίλο μου να κάνει γρήγορα με τη φωτογραφία για να φύγουμε. Γύρισε και τους είδε και αυτός και αναρωτήθηκε από που ήρθαν, όμως με παρότρυνε να φύγουμε κανονικά και όχι βιαστικά γιατί κατάλαβε ότι ήταν φαντάσματα(έχει μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα) Έτσι και έγινε. Σας πληροφορώ ότι στα 2-3 λεπτά που κάναμε να βγούμε από το χώρο και να απομακρυνθούμε στο στενό διάδρομο, το ζευγάρι μας παρατηρούσε συνεχώς χωρίς να βγάλουν κουβέντα, δεν κοιτάζονταν ποτέ μεταξύ τους και ΔΕΝ ΜΠΗΚΑΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ. Η γριά μάλιστα έκανε από την ώρα που εμφανίστηκε ισορροπία πάνω σε ένα τοιχάκι που υπάρχει εκεί και ο γέρος έκανε κύκλους από πίσω της, αργά, μα συνεχώς τα μάτια τους πάνω σε εμάς. Φυσικά φύγαμε και όταν στρέψαμε για τελευταία φορά το βλέμμα, ΔΕΝ ΥΠΉΡΧΑΝ. Θέλω να τονίσω ότι αυτό που βλέπαμε ήταν κανονικοί άνθρωποι στην όψη, εννοώ ότι δεν αιωρούνταν κλπ αλλά απ' ότι ξέρω υπάρχουν τέτοια φαντάσματα που μπορεί να έχουν ακόμα και κάποιο βάρος σαν υλική σύσταση, ότι κι αν είναι. Το θέμα μας κατέπληξε γιατί πρώτη φορά βλέπαμε κάτι τόσο ζωντανό. Έπειτα ρωτήσαμε ένα ιερέα ο οποίος μας είπε ότι αυτά λέγονται φύλακες και υπάρχουν για ένα συγκεκριμένο λόγο όπου τυχαίνει να υπάρχουν. Φυλάνε δηλαδή κάποιον ή κάτι. Το είπαμε αυτό στους δικούς μας ανθρώπους και η μητέρα του φίλου μας είπε πως λίγα χρόνια πριν, είχε πάει πίσω από το μοναστήρι με τον αδερφό και με παρέα της. Πηγαίνοντας πίσω είδαν ένα ποτάμι, δέντρα λουλούδια και ένα τεράστιο πλάτανο δίπλα στο ποτάμι και στον οποίο έκατσαν να δροσιστούν. Όταν έφυγαν μετά από ώρα, τους ρώτησε κάποιος από το μοναστήρι (νομίζω ο Ηγούμενος),αν τους άρεσε το μοναστήρι. Εκείνοι χωρίς να ξέρουν τι συμβαίνει του είπαν όλα ωραία αλλά πιο ωραίο από όλα είναι ο πίσω χώρος με το ποτάμι, τα λουλούδια και τον πλάτανο. Ο άνθρωπος τα έχασε γιατί αν δεν το καταλάβατε ήδη, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ.

Η γυναίκα με τα άσπρα

Εμφανίζεται κατά καιρούς στην Πεντέλη, το φάσμα μιας γυναίκας που φοράει λευκά πέπλα και περιφέρεται σε απόκρημνες ερημικές περιοχές, μέσα σε δάση και χαράδρες. Ο Μαγγίνας, ο βοσκός, έλεγε ότι έχει δει πολλές φορές αυτή τη γυναίκα, και πίστευε ότι ήταν κάποια τρελή γριά από την Κηφισιά που πήγαινε τις νύχτες πάνω στο Βουνό. Άλλοι λένε ότι πρόκειται για φάντασμα, μιας και εμφανίζεται και εξαφανίζεται στο πουθενά και μάλιστα την έχουν δει να περπατάει με ιδιαίτερη ευκολία σε σημεία, που είναι αρκετά δύσκολο να περπατήσει κάποιος. Μάρτυρας του φαινομένου της Γυναίκας με τα Άσπρα υπήρξε η πασίγνωστη Ελληνίδα ηθοποιός Μάρθα Καραγιάννη. Η παρακάτω μαρτυρία, προέρχεται από μια συνέντευξη που έδωσε προ ετών η εν λόγω ηθοποιός, στο περιοδικό Penthhouse. PENTHOUSE : Εσύ έχεις παράξενες εμπειρίες ; ΜΑΡΘΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ : Είδα ένα...φάντασμα ! Ήμουν μ' ένα φίλο μου, γεωλόγο, που δούλευε στο Υπουργείο Πολιτισμού. Ένα βράδυ, πήγαμε βόλτα στην Πεντέλη. Εκεί που λένε ότι τα αυτοκίνητα κινούνται αντίθετα απ' το νόμο της βαρύτητας. Εμείς δεν διαπιστώσαμε τίποτα τέτοιο και σχολιάσαμε αυτές τις ανόητες φήμες του είδους. Και ξαφνικά, βλέπουμε μια γυναίκα, με ολόασπρο φόρεμα, ολομόναχη, να κατεβαίνει από το βουνό. Βάδιζε προς το μέρος μας, κι' εμείς, για αρκετά λεπτά την κοιτάγαμε κι απορούσαμε τι ήθελε εκεί μόνη της, τέτοια ώρα. Ρίξαμε τα φώτα του αυτοκινήτου επάνω της και...ήταν άφαντη ! Τα χάσαμε..."Τι είδες Μάρθα ; " με ρώτησε ο φίλος μου. "Τι είδες Στέργιο"; ρώτησα κι εγώ έκπληκτη. Μέχρι τις 7 το πρωί, έξω από την πόρτα του σπιτιού μου, προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε το μυστήριο. Την επομένη μέρα, ο Στέργιος διηγήθηκε στους φίλους του στο Υπουργείο Πολιτισμού, τι είχε συμβεί. Κι επειδή, βέβαια τον θεωρούσαν σοβαρό άνθρωπο, πήγαν μαζί του, μέρα μεσημέρι στην Πεντέλη, να κοιτάξουν. Και ξέρεις τι βρήκαν ; Αριστερά από το σημείο που είχαμε παρκάρει εμείς το αυτοκίνητο ήταν γκρεμός. Δεξιά, ένα χωμάτινο κράσπεδο 4 μέτρων. Και στη μέση, το αμάξι μας. Από πού, λοιπόν έφυγε αυτή η γυναίκα ; Από τότε, ο Στέργιος και εγώ, μιλάμε για το "φαντασματάκι" μας. Ξέρω πως άλλοι θα πιστέψουν και άλλοι όχι. Δεν πειράζει...Έτσι είναι η ζωή...Και δεν θα την έλεγα ποτέ αν ήμουν μόνη. Θα πίστευαν ότι έπαθα παράκρουση. Ήμασταν όμως, δύο άνθρωποι που σχολιάζαμε, βλέποντας για πέντε λεπτά μια γυναίκα, τι μπορεί να γυρεύει στο βουνό στις τρεις τη νύχτα..." Μπορώ μετά βεβαιότητας να σας πω, ότι η "Γυναίκα με τα Άσπρα" δεν είναι μύθος, είναι κάτι το οποίο υφίσταται και το έχω ακούσει και από άλλους. Ακόμα και για αυτή την πληροφορία, οφείλω πολλά στη μητέρα φίλου μου που ζει στην Πεντέλη από τις αρχές του 50'. Η κ. Ευαγγελία, μου είπε ότι είχε ακούσει και αυτή για το φάντασμα και γνώριζε αρκετούς που το είχαν δει. Ένας από αυτούς ήταν ο ένας της γιος, ο οποίος ένα βράδυ που είχε πάει στο Βουνό με το αυτοκίνητο του, είδε ξαφνικά να κατεβαίνει από μια πλαγιά μια ασπροφορεμένη γυναίκα. Εκείνος νόμισε ότι μάλλον, ήταν κάποια κοπέλα που ήταν εκεί με το φίλο της, και για κάποιο λόγο τσακώθηκαν και θέλησε να κάνει μια βόλτα εκεί γύρω μόνη της. Αυτή την εντύπωση είχε μέχρι που ο αδελφός του, ( και φίλος μου ) τον πληροφόρησε για τη φήμη ότι στην Πεντέλη κυκλοφορεί το φάντασμα μιας λευκοντυμένης γυναίκας. Εκείνος "πάγωσε" και απορούσε, πώς εκείνη τη στιγμή που την είδε, δεν του έκανε τίποτα εντύπωση, ούτε το ντύσιμο της, ούτε η σχετική ευκολία με την οποία κατέβαινε το βουνό

Θάλωσσι : Η στοιχειωμένη λίμνη του Πεντελικού

Στην Πεντέλη, υπήρχε μια φορά και έναν καιρό, μια πανέμορφη λίμνη, το Θαλάσσι ή Θάλωσσι. Στους παλαιούς χάρτες, η λίμνη αυτή βρισκόταν δυτικά της Νέας Πεντέλης, στους πρόποδες του κατάφυτου λόφου του Πρ. Ηλία. Οι παλαιοί κάτοικοι ισχυρίζονται ότι η λίμνη δημιουργήθηκε από πτώση μετεωρίτη. ( Αυτή την άποψη την έχω ακούσει και εγώ ο ίδιος από κάτοικο της περιοχής ). Πολλοί θέλουν τη λίμνη στοιχειωμένη, ένας τόπος όπου κακές Νεράιδες κάνουν την εμφάνιση τους εκεί για να βλάψουν τους ανθρώπους. Στην προκειμένη περίπτωση όμως αποτελεί φήμη ή αληθινό γεγονός ; Ας δούμε τι έχει να μας πει ο Δρ. Γεώργιος Χατζησωτηρίου περί αυτού : " Ένα από τα παράξενα της Πεντέλης είναι ότι είχε κάποτε, ακόμα μέχρι εδώ και μισό αιώνα λίμνη. Μάλιστα αγαπητοί μου ! Λίμνη μικρή βέβαια και όχι βαθιά. Λεγόταν Θάλωσι ή Θαλάσσι και βρισκόταν ελάχιστα χιλιόμετρα δυτικότερα της Νέας Πεντέλης. Σήμερα δεν ξέρω αν υπάρχει ή γεμίζει η λίμνη με νερό, ύστερα από βροχές. Ούτε την είχα δει. Όμως έχω ακούσει για αυτή. Περιβάλλεται με θρύλους. Ότι ήταν γιομάτη απο λάμιες και νεράιδες. Λίμνη κακιά, αφού καταπίνει ή πνίγει ανθρώπους. Έτσι τουλάχιστο μου αφηγήθηκαν παλιοί τσοπάνηδες του χωριού μου, ο γέρο-Μιστόκλης ο Σπανός κι ο Χρήστος Μεγαγιάννης". ( "Ιστορία, θρύλοι και παραδόσεις του Πεντελικού Βουνού", σ.64 ) Οι βοσκοί που περνούσαν από κει τις νύχτες, αντίκριζαν έντρομοι τις λευκοντυμένες Θεότητες να αστράφτουν στο σκοτάδι, να χορεύουν, να σιγοτραγουδούν και να λούζονται. Για αυτό έλεγαν πως αυτοί που μπαίνουν στη λίμνη, τους παίρνουν μαζί τους οι Νεράιδες ή τους πνίγουν μια και καλή. Το Θάλωσσι όμως είχε και μια άλλη επίσης παράξενη ιδιότητα όπως διηγούνται οι παλιότεροι. Ενώ όπως είναι φυσιολογικό η λίμνη θα έπρεπε να γεμίζει με νερό το χειμώνα με τις βροχές και τα χιόνια, εντούτοις γινόταν το ακριβώς αντίθετο. Άδειαζε το χειμώνα και γέμιζε το καλοκαίρι !! Με όσους παλιούς Πεντελιώτες είχα την τύχη να μιλήσω για αυτό το θέμα, όλοι μου επιβεβαίωναν τα παραπάνω. Όμως...μην ελπίζετε ποτέ να δείτε αυτή τη λίμνη, διότι κάποιοι είχαν την εκπληκτική ιδέα να την μετατρέψουν σε....ποδοσφαιρικό γήπεδο! Ένα ακόμα δείγμα της αισθητικής αλλά και της αγάπης και του σεβασμού προς τη Φύση, των κατά τ' άλλα σύγχρονων και προοδευτικών Ελληνάρων. Γιατί στην εποχή μας, ποιος σοβαρός άνθρωπος θα κάτσει να ασχολείται με λίμνες ; Στη θέα όμως μιας μπάλας που πηγαίνει πέρα δώθε όλοι εκστασιάζονται. Ακόμα όμως και όταν η λίμνη μπαζώθηκε, έγινε το εξής : Πλημμύρισε ξανά ! Υπάρχει φωτογραφία που δείχνει τις κορυφές από τα τέρματα, να ξεπροβάλλουν μέσα από το νερό! Πώς έγινε αυτό ;;; Ύστερα η λίμνη ξαναμπαζώθηκε και από τότε δεν συνέβη ποτέ ξανά τίποτα και η Πεντέλη ΜΑΣ, έχασε μια για πάντα την μία και μοναδική λίμνη της. Ακόμα και ο γύρω τόπος έχει χάσει πια τη μαγεία του, εφόσον έχει γεμίσει τσιμεντένια φρούρια εφόσον τα ρασοφόρα ερπετά της τρισκατάρατης Μονής, ξεπούλησαν όλη τη γύρω περιοχή και έτσι δημιουργήθηκε αυτή η κοινότητα-έκτρωμα που λέγεται Νέα Πεντέλη.

Φάντασμα;

λέγομαι Θάλεια Κ. (ψευδώνυμο). Η μαρτυρία μου έχει να κάνει με κάτι που ίσως ήταν φάντασμα. Δουλεύω σε λογιστικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας και η δουλειά απαιτεί πολλές φορές να μένω μέχρι αργά το βράδυ μόνη στο γραφείο. Πέρσι το καλοκαίρι αναγκάστηκα να μείνω μέχρι αργά περίπου δύο τα ξημαρώματα για να ελέγξω από την αρχή την δουλειά ενός πελάτη. Όταν τέλειωσα και ήμουν έτοιμη να φύγω ένιωθα φοβερά κουρασμένη. Ήταν περασμένες δύο σίγουρα. Ξέρω ότι ήμουν απολύτως μόνη στο κτίριο. Προκειται για ένα σχετικά παλιό τριόρωφο κτίσμα που έχει μετατραπεί σε γραφεία. Υπάρχουν λίγα ανοιχτά γραφεία στο κτίριο (τον πρώτο όροφο χρησιμοποιεί σαν ενιαίο χώρο ένα μεταφραστικό γραφείο) και τα περισσότερα είναι συνήθως σε ενοίκιο. Κλείδωσα το γραφείο και κατέβηκα από τις σκάλες. Καθώς προχωρούσα στο διάδρομο του ισογείου ακούω να καλεί κάποιος το ασανσέρ και το ασανσέρ να ανεβαίνει. Έμεινα κόκαλο. Είχα ακούσει τον οδοντίατρο που είναι στο διπλανό γραφείο να φεύγει πριν πολλές ώρες και τον είχα ακούσει να κλειδώνει την εξώπορτα του κτιρίου. Ήμουν απολύτως βέβαιη ότι κανείς άλλος δεν βρίσκονταν στο κτίριο. Ανησύχησα, όχι για φαντάσματα και πήγα προς την είσοδο για να προλάβω να ξεκλειδώσω και να βγω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Φοβήθηκα ότι κάποιος είχε μείνει μέσα στο κτίριο και με περίμενε να βγω από το γραφείο μου. Καθώς ξεκλείδωνα την είσοδο ακούω την πορτα του ασανσέρ στο ισόγειο να ανοίγει και 4-5 βήματα προς το διάδρομο (το ασανσέρ είναι σε γωνία και όταν βρίσκεσαι στο διάδρομο δεν το βλέπεις αν δεν στρίψεις αριστερά όπως θα μπεις). Μένω στην πόρτα για να δω ποιός είναι και..κανείς. Τίποτα, αέρας. Αφήνω ανοιχτή την είσοδο ανάβω το φως και προχωράω στο διάδρομο ετοιμη να φωνάξω σε περίπτωση που κάποιος μου επιτεθεί. Φτάνω στο ασανσέρ, κανείς! Το ασανσέρ βρίσκονταν στο ισόγειο αλλά κανείς δεν υπήρχε εκεί. Δεν υπάρχουν πόρτες άλλες στο ισόγειο εκτός από την εξώπορτα, όπου βρισκόμουν εγώ όταν άκουσα το ασανσέρ να ανοίγει και μια πόρτα που οδηγεί κάτω στο λεβητοστάσιο. Την δοκίμασα και ήταν κλειδωμένη. Στο σημείο αυτό αποφασίζω να φύγω όσο γρηγορότερα μπορούσα. Βγήκα στο δρόμο χωρίς ούτε να κλειδώσω την οικοδομή και πήρα ταξί για το σπίτι. Από τότε έχω δουλέψει αργά βράδυ αλλά κοιτάω πάντα να είμαι με κάποια συνάδελφο ή να φεύγω πριν τις 11 και ευτυχώς δεν ξανάκουσα το ασανσέρ να κινείται μόνο του. Ρώτησα συναδέλφους και φίλες από τα διπλανά γραφεία και μου είπαν ότι δεν είδαν ποτέ κάτι παρόμοιο ούτε πρόσεξαν κάτι περίεργο στην οικοδομή. Μου είπαν όμως κάτι άλλο: πριν 20 και βάλε χρόνια είχε πεθάνει από εγκεφαλικό στο γραφείο του ένας ασφαλιστής. Να ήταν αυτός;

Ποιος είπε οτι η κόλαση δεν υπάρχει !? Ένα απίστευτο φαινόμενο στο Νταρβάζα του Τουρκμενιστάν

Ολα ξεκίνησαν το 1971 οταν σοβιετική αρχισάν να κάνουν γεώτρηση στην περιοχή για να βρούν μαύρο χρυσό .  Κατά την διάρκεια της γεώτρησης, έγινε μια μεγάλη κατακρήμνιση εδαφών, καταπλακώνοντας και ρουφώντας στην κυριολεξία ανθρώπους και μηχανήματα και αφήνοντας έναν κρατήρα με διάμετρο πάνω από 60 μέτρα και βάθος πάνω από 25 και άρχισαν να βγαίνουν δηλητηριώδη αέρια [φυσικό αέριο ] Η ρώσοι σκέφτηκαν να το ανάψουν  ώστε να καεί και μέτα με την ησυχία τους να συνεχίσουν την γεώτρηση, μάλιστα υπολόγισαν ότι θα καίει  μια βδομάδα .
Σήμερα μετά απο 40 χρόνια συνεχίζει να καίει .
Οι ντόπιοι αποκαλούσαν το μέρος  “Οι πόρτες της Κολάσεως” ένα μοναδικό θέαμα που μπήκε ώς προορισμός σε πολλα ταξιδιωτικα γραφεία και ένα μέρος που συγκλονίζει .

Το φάντασμα της φωτογραφίας


Perierga.gr - 5 ανατριχιαστικά μυστήρια
Η ανατριχιαστική φωτογραφία που βλέπετε δίπλα τραβήχτηκε το 1919 και ήρθε στο φως της δημοσιότητας μόλις το 1975 από έναν εκ των εικονιζόμενων. Η φωτογραφία απεικονίζει μία ομάδα της RAF που υπηρέτησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και αν αναρωτιέστε πού βρίσκεται το ανατριχιαστικό, παρατηρήστε την φιγούρα που αχνοφαίνεται πίσω από το πρόσωπο στον κύκλο. Πρόκειται για τον Freddy Jackson, μηχανικό της βρετανικής αεροπορίας, ο οποίος σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες είχε βρει τον θάνατο λόγω ατυχήματος στις προπέλες ενός αεροσκάφους δύο μέρες πριν τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία. Μάλιστα, η κηδεία του είχε τελεστεί την ημέρα της λήψης. Ακόμη κι αν είμαστε πολύ δύσπιστοι, η «αχνή» φιγούρα του, μισοκρυμμένη πίσω από τον αξιωματικό αρκεί για να μας… σηκωθεί η τρίχα.

Η εξαφάνιση του δρομέα

O James Worson, κάτοικος της αγγλικής πόλης Leamington, περηφανευόταν πολύ για την ταχύτητα με την οποία μπορούσε να τρέξει. Οι φίλοι του λοιπόν τον προκάλεσαν να τρέξει μια μεγάλη απόσταση μεταξύ του Leamington και του Coventry που περνούσε μέσα από ένα δάσος. Ο Worson δέχτηκε και ξεκίνησε για να διανύσει αυτή την διαδρομή σε χρόνο ρεκόρ στις 3 Σεπτεμβρίου του 1873. Πίσω του, αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν δύο φίλοι του, ο Hammerson Burns και ο Barham Wise με μια άμαξα και μια φωτογραφική μηχανή ανά χείρας.
Και ενώ τα πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής κυλούσαν κανονικά, σύμφωνα με τους δύο παρατηρητές και ο Worson δεν έφυγε ποτέ από τα μάτια τους, ξαφνικά είδαν τον φίλο τους να σκοντάφτει και το σώμα του να παίρνει κλίση προς τα μπροστά, έτοιμο να πέσει. Αντί να ακολουθήσει όμως η πτώση του στο έδαφος, το μόνο που ακούστηκε ήταν κατά τα λεγόμενα των δύο φίλων η πιο ανατριχιαστική κραυγή που έχουν ακούσει ποτέ, η οποία μάλιστα διήρκεσε λίγα δέκατα του δευτερολέπτου. Και πριν ο Worson πέσει στο έδαφος… εξαφανίστηκε. Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι απέγινε ο δρομέας, ενώ η φωτογραφική μηχανή των «ακολούθων» του αποτύπωσε τα ίχνη των ποδιών του, που ξαφνικά σταμάτησαν στο σημείο της εξαφάνισης. Τα λαγωνικά της βρετανικής αστυνομίας, για κάποιο λόγο, δεν πλησίασαν καν το σημείο της (σχεδόν) πτώσης του.

Τα ίχνη του διαβόλου


Perierga.gr - 5 ανατριχιαστικά μυστήρια
Στην επαρχιακή πόλη Devon της νοτιοανατολικής Αγγλίας, ο χειμώνας του 1855 ήταν αρκετά βαρύς και το χιόνι είχε καλύψει όλη την εξοχή αλλά και τα σπίτια. Την νύχτα της 8ης Φεβρουαρίου, μετά από ακόμη μία μίνι χιονόπτωση, εμφανίστηκαν στην άσπρη επιφάνεια ίχνη που έμοιαζαν με ζώου. Τα χνάρια, που είχαν βάθος περίπου 6 εκατοστά και απείχαν το ένα από το άλλο 20 εκατοστά, συνέχιζαν την απολύτως ευθεία πορεία τους επί 160 χιλιόμετρα(!) και περνούσαν πάνω από όποιο εμπόδιο συναντούσαν στον διάβα τους, αφήνοντας ίχνη και εκεί. Χνάρια βρέθηκαν πάνω σε στέγες σπιτιών, πάνω σε παγωμένα ποτάμια, σε στοίβες από άχυρα, ακόμη και σε πολύ λεπτούς αγωγούς. Μάλιστα, υπήρξαν πολλές μαρτυρίες ότι μία «διαβολική φιγούρα» έκανε την εμφάνισή της στην περιοχή του Devon εκείνες τις ημέρες. Πρόσφατα, τον Μάρτιο του 2009, ανάλογα ίχνη επανεμφανίστηκαν στην ίδια περιοχή, τα οποία μπορείτε να δείτε στην πιο πάνω φωτογραφία.

Η κατάρα της «Μαύρης Ελπίδας»

Το σπίτι των ονείρων του νόμιζε ότι είχε βρει ένα ζευγάρι από το Χιούστον του Τέξας, όμως βρέθηκε αντιμέτωπο με τα φαντάσματα νεκρών σκλάβων.
Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο Σαμ και η Τζούντιθ Χάνι μετακόμισαν στο Νιούπορτ, λίγο έξω από το Χιούστον του Τέξας.
«Όταν αγοράσαμε το σπίτι σκοπεύαμε να περάσουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας εκεί», είχε δηλώσει ο Σαμ.
Όλα ξεκίνησαν, όταν εμφανίστηκε στο κατώφλι τους ένας μυστηριώδης ηλικιωμένος άνδρας, που μετέφερε ένα δυσοίωνο μήνυμα.
«Αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας μου είπε ότι πρόσεξε πως ετοιμαζόμασταν να φτιάξουμε πισίνα στο πίσω μέρος της αυλής και ότι θα πρέπει να γνωρίζουμε κάτι. Τον ακλούθησα και μου έδειξε ένα σημείο στην αυλή, όπου κατά τα λεγόμενά του κρύβονταν τάφοι», θυμάται ο Σαμ.
Έτσι ξεκίνησε η αποκάλυψη του σκοτεινού μυστικού που έκρυβε το σπίτι.
Ο Σαμ αποφάσισε να ελέγξει τους ισχυρισμούς του ηλικιωμένου και άρχισε να σκάβει την αυλή. Γρήγορα, χτύπησε πάνω σε μια σκληρή επιφάνεια. Άρχισε να σκάβει με το χέρι και βρήκε μια ξύλινη κάσα. Την άνοιξε και είδε έναν ανθρώπινο σκελετό.
Με τη βοήθεια του τοπικού σερίφη διεξήχθη κανονική εκταφή. Βρέθηκαν τα λείψανα 25 ατόμων.
Η οικογένεια αποφάσισε πως πρέπει να αποκαταστήσει τη μνήμη των νεκρών. Μετά από έρευνα στα αρχεία της πόλης, ο Σαμ βρήκε ότι στο συγκεκριμένο μέρος υπήρχε ένα παλιό νεκροταφείο για Αφροαμερικανούς, με το όνομα «Μαύρη Ελπίδα».
Οι άνθρωποι που είχαν ταφεί εκεί ήταν πρώην σκλάβοι, που υπηρετούσαν τους πλούσιους Αμερικανούς της περιοχής. Η τελευταία ταφή είχε γίνει το 1939, ενώ συνολικά 60 άνθρωποι ήταν θαμμένοι εκεί.
Η οικογένεια Χάνι δεν ήταν η μόνη που είχε βιώσει περίεργα φαινόμενα. Δεκάδες άλλοι γείτονες είχαν αναφέρει περίεργες λάμψεις, συσκευές και βρύσες να ανοίγουν και να κλείνουν μόνες τους. Επίσης είχαν ακούσει απόκοσμους ήχους και είχαν γίνει μάρτυρες στην εμφάνιση φαντασμάτων.
Ο Σαμ και η Τζούντιθ έψαξαν αργότερα για τον μαύρο ηλικιωμένο, που τους είχε μεταφέρει την προειδοποίηση. Δεν βρήκαν κανένα ίχνος του, ούτε κανείς γνώριζε για την ύπαρξή του. Κατέληξαν ότι ήταν και αυτός ένα πνεύμα, κάποιου από τους σκλάβους που ήταν θαμμένοι στην πίσω αυλή τους. Σύντομα πούλησαν το σπίτι και έφυγαν από την περιοχή.

MOTHMAN: Το θρυλικό παράξενο πλάσμα!

O “Mothman” , σύμφωνα με το θρύλο, είναι ίσως ένα από τα πιο παράξενα “πλάσματα” που γνώρισε ποτέ η Αμερικανική ήπειρος. Κόκκινα μάτια, ψηλότερο από τον άνθρωπο, μεγάλα φτερά σαν της πεταλούδας, εκπληκτική ομοιότητα με την κουκουβάγια.
Πρώτη αναφορά για τον Mothman γίνεται στην εφημερίδα “New York Sun” στις 18 του Σεπτέμβρη του 1877, όπου γίνεται λόγος για ένα περίεργο πλάσμα με
ανθρώπινη υπόσταση αλλά με φτερά …νυχτερίδας. Οι εμφανίσεις του συνεχίζονται στη Νέα Υόρκη και πιο συγκεκριμένα στο Μπρούκλιν, μέχρι και το 1880.
Το 1966, το πλάσμα αυτό φέρεται να έχει σκορπίσει κυριολεκτικά τον τρόμο στους κατοίκους του Πορτ Πλέζαντ, στην πολιτεία Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Η πρώτη του αυτή επανεμφάνιση μετά από έναν περίπου αιώνα απουσίας έγινε τη νύχτα της 15ης του Νοέμβρη εκείνης της χρονιάς, κοντά σε ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο με ΤΝΤ. Τη νύχτα εκείνη λοιπόν, ένα ζευγάρι, οι Scarberry και Mallette, αντιλήφθηκαν ένα “δημιούργημα” που ξέφευγε από ο,τιδήποτε είχαν δει ή φανταστεί ως τότε. Όταν εκείνο κινήθηκε προς την πόρτα του εργοστασίου, το ζεύγος πανικοβλήθηκε και έτρεξαν στο αυτοκίνητό τους να σωθούν. Λίγο αργότερα, αντελήφθησαν το ίδιο πλάσμα σε έναν λοφίσκο κοντά στο δρόμο. Το πλάσμα αυτό με την ανθρώπινη υπόσταση έτρεχε πίσω από το αυτοκίνητό τους. “Είχε ανθρώπινη μορφή, γκρίζο χρώμα, φτερά νυχτερίδας με ένα άνοιγμα 3 μέτρων και κόκκινα λαμπερά μάτια στο ύψος της πλάτης”. Σύμφωνα πάλι με τις μαρτυρίες τους, έβγαζε κραυγές νυχτερίδας, τους ακολούθησε για αρκετή ώρα, παρά τις προσπάθειες του Roger Scarberry να το αποφύγει οδηγώντας με πάνω από 160 χιλιόμετρα/ώρα. “Διατηρούσε την ίδια ταχύτητα με εμάς”, είπε ένα από τους δυο μάρτυρες. Στη συνέχεια, το ζεύγος έτρεξε στο σερίφη για να καταγγείλει το γεγονός… Πολλοί άλλοι άνθρωποι της περιοχής είδαν το Mothman στη συνέχεια, και μέχρι το Δεκέμβριο η αστυνομία ελάμβανε συνεχώς κλήσεις για παρόμοια περιστατικά και παρέμενε διαρκώς σε κατάσταση συναγερμού.
 Την ίδια νύχτα που συνέβη το άνωθεν περιστατικό, ένας άλλος άνθρωπος είχε να κάνει με τον άνθρωπο-πεταλούδα. Σε μια απόσταση 135 χιλιομέτρων μακριά από το Πορτ Πλέζαντ όπου λαχτάρησε το ζεύγος, συγκεκριμένα στα περίχωρα του Σάλεμ, ένα άνδρας έβλεπε τηλεόραση όταν η οθόνη έγινε χωρίς λόγο απότομα μαύρη, ενώ ταυτόχρονα ακούστηκε ένας οξύς ήχος σαν μακρόσυρτο παραπονιάρικο σφύριγμα. Ο σκύλος του σπιτιού άρχισε να γαυγίζει σαν τρελός. Το σφύριγμα συνεχίστηκε ακόμα και όταν ο Partridge, ο εν λόγω άνδρας, έσβησε τελείως την τηλεόραση. Βγαίνοντας έξω είδε το σκύλο του να κοιτάζει προς την κατεύθυνση της σιταποθήκης, 150 μέτρα πέρα από το σπίτι. Στρέφοντας το φως ενός δυνατού φακού προς τα εκεί είδε “δυο στρογγυλούς κύκλους ή μάτια, που έμοιαζαν με φανούς ποδηλάτου. Κινούνταν συνεχώς και σίγουρα δεν ήταν μάτια ζώου”. Το σκυλί έτρεξε προς τα εκεί. Ο Partridge το φώναξε πίσω, αλλά μάταια. Μπήκε στο σπίτι να πάρει την καραμπίνα του αλλά ήταν τόσο επηρεασμένος από τα “μάτια” που είχε δει, που σκέφτηκε πως θα ήταν πιο σοφό να μείνει στο εσωτερικό του σπιτιού. Κράτησε το όπλο στα χέρια του όλη τη νύχτα. Το πρωί ο σκύλος δεν είχε ακόμα επιστρέψει.
Δυο μέρες μετά, ο Partridge διάβασε την αναφορά που είχε κάνει το ζευγάρι που είδε το “πλάσμα”. Μέσα σ΄ αυτή γινόταν λόγος για ένα σώμα σκύλου στην άκρη του δρόμου, και λίγη ώρα αργότερα, όταν έφευγαν άρον-άρον από την περιοχή, το σώμα του σκύλου έλειπε. Ο Partridge έκανε αυθόρμητα το συσχετισμό ανάμεσα στο σώμα αυτό και την εξαφάνιση του σκύλου του. Ποτέ δεν ξαναβρήκε το ζώο του.
Στις 16 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε μια συνέντευξη Τύπου στο χώρο του δικαστηρίου της επαρχίας και το ζεύγος που είχε γίνει μάρτυρας της εμφάνισης του “πλάσματος” κοντά στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο επανέλαβε την ιστορία του. Ο βουλευτής Halstead που είχε γνωρίσει ήδη το ζεύγος, πήρε πολύ στα σοβαρά την περιγραφή τους. Κάποιοι ερευνητές δήλωσαν πως δεν υπήρχε κανένας λόγος να αμφιβάλει κανείς για την αλήθεια των όσων εξιστόρησαν. Πολλοί δημοσιογράφοι που παρέστη στη συνέντευξη έκαναν την ιστορία ακόμα πιο τρανταχτή, σε σημείο που ο Mothman έγινε ένα είδος θρύλου.
Ένα άλλο εξίσου περίεργο γεγονός ήταν το ότι όταν ο βοηθός του σερίφη ο οποίος είχε αναλάβει την υπόθεση πήγε στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο μετά την κατάθεση του ζεύγους, διαπίστωσε έκπληκτος παρεμβολές στα κύματα του ραδιοφώνου του αυτοκινήτου του. Όπως κατέθεσε κι αυτός στη συνέχεια, ο ήχος της παρεμβολής ήταν πολύ ισχυρός και έμοιαζε με τον ήχο που κάνει μια κασέτα όταν την περνάμε στα γρήγορα. Ο ήχος ήταν τόσο δυνατός που χρειάστηκε να κλείσει το ραδιόφωνο.
 Από τότε και μέχρι το Νοέμβριο του 1967, υπήρξαν πολλές αναφορές από άτομα που ισχυρίζονταν ότι είδαν τον άνθρωπο-κουκουβάγια. Σε μια από αυτές, περιγράφουν το πλάσμα σαν κάτι που σηκώθηκε αργά από το έδαφος: “ένα μεγάλο γκρίζο πράγμα, πιο ψηλό και από τον άνθρωπο, που δεν είχε κεφάλι, είχε όμως δυο μεγάλους κόκκινους κύκλους ψηλά στο στήθος”.
Τουλάχιστον εκατό άτομα είδαν το πλάσμα και, από το σύνολο των μαρτυριών τους, εξήχθη η ακόλουθη γενική περιγραφή του: ύψος μεταξύ 1, 5 και 2,10 μέτρων, φαρδύτερο από άνθρωπο, περπατά με δυσκολία με πόδια σαν κι αυτά που έχουν οι άνθρωποι, και σέρνοντάς τα. Βγάζει έναν ήχο σαν τσίριγμα. Τ μάτια του βρίσκονται στην κορυφή της πλάτης. α φτερά του είναι όμοια με εκείνα της νυχτερίδας, αλλά δεν τα χτυπά όταν πετάει. Όταν απογειώνεται ανεβαίνει ευθύς κατά πάνω, όπως ένα ελικόπτερο. Το χρώμα του είναι γκρι ή μαύρο. Δυο μάρτυρες δήλωσαν ότι είχαν ακούσει κάτι σαν “μηχανικό βουητό” τη στιγμή που πετούσε από πάνω τους.
Για έναν περίπου χρόνο, τα περίεργα γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο στην περιοχή. Επιστήμονες, ερευνητές, κυνηγοί φαντασμάτων συρρέουν κατά δεκάδες, ο πιο διάσημος από αυτούς είναι ο John Keel, δημοσιογράφος-συγγραφέας που έγινε κατά κάποιο τρόπο ο κύριος χρονικογράφος της υπόθεσης Mothman.
Η έλευση του Mothman δεν ήταν όπως φαίνεται ένα τυχαίο γεγονός αλλά κάτι που θα προειδοποιούσε κάποιους ανθρώπους για ένα τραγικό γεγονός που βρισκόταν στα σκαριά. Γίνεται λόγος για την κατάρρευση μιας μεγάλης γέφυρας που προκάλεσε το θάνατο 77 αθώων ανθρώπων μέσα σε μια νύχτα. Εκείνες τις τραγικές στιγμές πολλοί άνθρωποι φέρονται να είδαν δυο φωτεινά κόκκινα σημάδια στο νυχτερινό ουρανό. Μετά από αυτό, κανείς δεν είναι σίγουρος να ξαναείδε τον Mothman.
Ποιος ήταν λοιπόν ο Mothman και ποια η σχέση του με το τραγικό περιστατικό; Ό,τι και να ήταν το πλάσμα, όλα συγκλίνουν στο ότι δεν είχε σχέση με κάποια απάτη. Υπήρχαν πολλοί αξιόπιστοι μάρτυρες που είχαν δει το ίδιο πράγμα. Προτάθηκε σαν εξήγηση ότι το πλάσμα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν πελαργό, που είχε κατά πάσα πιθανότητα μεταναστεύσει νότια του Καναδά. Όπως και να’ χε, ήταν μια κάποια εξήγηση, αν και οι μάρτυρες την απομάκρυναν αμέσως ακόμα και σαν πιθανότητα αφού εκείνο που είχαν δει δεν είχε τίποτα πάνω του από πελαργό.
Ελλείψει λογικής εξήγησης, η υπόθεση Mothman παραμένει ένα μυστήριο. Το όλο θέμα βρίθει εντυπωσιακών ιστοριών, αλλά εκείνο που το κάνει μοναδικό είναι οι μαρτυρίες πλήθους ανθρώπων, ατόμων που χαρακτηρίσθηκαν άξιοι εμπιστοσύνης, ακόμα και δικαστικών λειτουργών αλλά και αστυνομικών της περιοχής.

«Σκοτεινός» τουρισμός: 6 πόλεις (με) φαντάσματα

Ιδού μια μίνι λίστα με μερικά από τα πλέον τρομακτικά μέρη ανά τον πλανήτη, για την περίπτωση που σας κουράσει ο… παραλιο-τουρισμός.
 Το Οστεοφυλάκιο στο Sedlec, Τσεχία

Όχι μόνο για να ξεκινήσουμε, τιμής ένεκεν, από την χώρα που φιλοδοξεί να κάνει τάση τον «σκοτεινό τουρισμό», αλλά και γιατί το οστεοφυλάκιο του Sedlec θα μπορούσε άνετα να διεκδικήσει τον τίτλο του πιο ανατριχιαστικού μνημείου στον πλανήτη. Πρόκειται για ένα παρεκκλήσι εξολοκλήρου διακοσμημένο με ανθρώπινα οστά: το τέμπλο του ιερού, οι πολυέλαιοι, ο ανάγλυφος διάκοσμος των τοίχων είναι φτιαγμένα από τα κόκκαλα και τα κρανία των θυμάτων μιας επιδημίας πανούκλας που ξέσπασε το 1318.
Περίπου 30.000 θύματα της επιδημίας είναι θαμμένα στην περιοχή, σημεία της οποίας σκεπάζει χώμα που έχει μεταφερθεί εδώ από την Ιερουσαλήμ. Τα οστά μετά από σειρά πολέμων μεταφέρθηκαν στο παρεκκλήσι, το εσωτερικό του οποίου ανακαινίστηκε το 1709 από τον διάσημο αρχιτέκτονα Jan Blažej Santini Aichel. Δεν είναι γνωστό αν από τότε ξεκίνησε η διακόσμηση με ανθρώπινα οστά, όμως τη σημερινή του μορφή το παρεκκλήσι την πήρε το 1870 που ανακαινίσθηκε και πάλι και διακοσμήθηκε με 40.000 οστά και κρανία. Το Sedlec βρίσκεται κοντά στη γραφική κωμόπολη κοντά στην Kutná Hora, σε απόσταση μιάμισης περίπου ώρας με το τραίνο από την Πράγα.

 Centralia, Πενσυλβανία, ΗΠΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, η Centralia ήταν μια ήσυχη, μικρή κωμόπολη που στήριζε την οικονομική της ευημερία στα ανθρακωρυχεία της. Μέχρι που το Μάιο του 1962 το πατροπαράδοτο κάψιμο των σκουπιδιών σε μια χωματερή «άνοιξε τις πύλες της κολάσεως», όπως είπαν χαρακτηριστικά τα αμερικανικά ΜΜΕ. Το ανθρακωρυχείο έπιασε φωτιά, καταστρέφοντας την πόλη εκ των έσω. Οι αμερικανικές εφημερίδες έγραψαν ότι «ανθρώπινη ζωή δε θα μπορούσε να υπάρξει ξανά σε αυτόν τον τόπο, τον ζεστότερο και από τον πλανήτη Ερμή, με ατμόσφαιρα δηλητηριώδη όσο του Κρόνου. Τοξικά σύννεφα μονοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων στροβιλίζονταν πάνω από τα σκασίματα στο έδαφος». Η πόλη τελικά εγκαταλείφθηκε το 1984, ενώ οι επιστήμονες εκτιμούν πως η φωτιά στα σωθικά της θα συνεχίσει να καίει για 250 ακόμη χρόνια.
Όπως ήταν φυσικό, η Centralia αναδείχθηκε ταχύτατα σε hot spot του σκοτεινού τουρισμού της Αμερικής, με καπνούς να βγαίνουν από το οδόστρωμα, και τακτικές εκρήξεις που (δεν μοιάζουν απλά σαν αλλά) έρχονται όντως από τον κάτω κόσμο, διακόπτοντας την απόκοσμη σιωπή που βασιλεύει

 Oradour-sur-Glane, Γαλλία
 Το Σάββατο, 10 Ιουνίου 1944 τα γερμανικά στρατεύματα κατέστρεψαν σχεδόν εξολοκλήρου τη μικρή πόλη της κεντρικής Γαλλίας, σκοτώνοντας συνολικά 642 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου, ένα χωριό με το ίδιο όνομα κτίσθηκε και κατοικείται σε μικρή απόσταση από το αρχικό, το οποίο διατηρήθηκε ακριβώς όπως έμεινε μετά την επίθεση. Ένα τεράστιο μνημείο ανεγέρθηκε ακριβώς μπροστά από το νεκροταφείο, εις μνήμη των θυμάτων, ενώ το χωριό είναι σήμερα επισκέψιμο και αποτελεί ανοιχτό μουσείο, μιας πόλης τραγικά ακινητοποιημένης στο χρόνο.

 Άουσβιτς, Πολωνία

Περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια Εβραίοι υπολογίζεται πως σκοτώθηκαν στους θαλάμους αερίων του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης, αναπνέοντας δηλητηριώδη αέρια τα οποία χρειάζονταν περίπου είκοσι λεπτά για να σκοτώσουν τους 4.420 άνδρες, γυναίκες και παιδιά που χωρούσε κάθε φορά ο θάλαμος. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και του γειτονικού Μπιρκενάου είναι σήμερα επισκέψιμα –πραγματοποιούνται μάλιστα και οργανωμένες ξεναγήσεις.
Οι ιστορίες φαντασμάτων που κατοικούν το Άουσβιτς, φυσικά, θα μπορούσαν να γεμίσουν βιβλία ολόκληρα, ακόμη όμως κι αν δεν είστε fans του παραφυσικού, αποκλείεται να μην προσέξετε την πλήρη έλλειψη ήχου έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης: ακόμη και τα πουλιά επάνω στα ψηλά δέντρα των προαυλίων δεν βγάζουν κανέναν απολύτως ήχο. Απλώς κάθονται και σας κοιτούν, σαν να βγήκαν από την ομώνυμη ταινία του Χίτσκοκ.

 Κατακόμβες του Παρισιού, Γαλλία
 Οι λαβυρινθώδεις, σκοτεινές στοές που λαξεύτηκαν κάτω από την Πόλη του Φωτός από τους Ρωμαίους, και χρησιμοποιήθηκαν για την ταφή των νεκρών έως και τον 18ο αιώνα, είναι αναμφίβολα ένα από τα σκοτεινότερα σημεία του πλανήτη, και όχι μόνο λόγω της έλλειψης φωτός. Ανθρώπινα οστά και κρανία στοιβαγμένα σε μεγάλες αίθουσες δίπλα στους διαδρόμους –στους οποίους ο θρύλος λέει πως κανείς ζωντανός δεν μπόρεσε να βρει μόνος το δρόμο του– αλλά και ιστορίες (και φωτογραφίες;) φαντασμάτων που τρομάζουν τους τουρίστες τόσο ώστε πολλές από τις ξεναγήσεις που πραγματοποιούνται εδώ διακόπτονται λόγω λιποθυμιών δικαιολογούν τον τίτλο των στοών του Παρισιού ως ένα από τα πιο τρομακτικά μέρη του πλανήτη.


 Pripyat, Τσέρνομπιλ, Ουκρανία

Η μικρή πόλη των 50.000 κατοίκων που αποτελούσε μόνιμη κατοικία για όλους σχεδόν τους εργαζομένους στο εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ εκκενώθηκε πλήρως μετά την τραγωδία του Απριλίου του 1986, μαζί με την ομώνυμη πόλη, η οποία απείχε περισσότερο από τον πυρηνικό αντιδραστήρα απ’ ότι το Pripyat. Οι τοπικές αρχές αποφάσισαν να εκκενώσουν τις δύο πόλεις 36 ώρες μετά το ατύχημα στον αντιδραστήρα 4. Προκειμένου αυτό να γίνει γρήγορα και αποτελεσματικά, οι πενήντα χιλιάδες άνθρωποι που άφηναν τα σπίτια τους πληροφορήθηκαν πως η εκκένωση θα ήταν προσωρινή, και πως θα γυρνούσαν πίσω. Δεν πήραν μαζί τίποτα από τα υπάρχοντά τους. Κα βέβαια, δεν επέστρεψαν ποτέ.
Για αρκετά χρόνια μετά την καταστροφή, το Pripyat αποτελούσε υπαίθριο μουσείο, που αποτύπωνε εύγλωττα τη σοβιετική ζωή και ατμόσφαιρα πριν την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος. Στις αρχές του 21ου αιώνα, όμως, λεηλατήθηκε μέχρις εσχάτων –κλάπηκαν ακόμη και τα καθίσματα των τουαλετών. Το Pripyat αποτελεί σήμερα την απόλυτη πόλη-φάντασμα, όπως μαρτυρούν τα τρία συγκλονιστικά φωτορεπορτάζ του Arkadiusz Podniesinski. Και, δεν ξέρουμε για εσάς, αλλά ο επιστημονικά εξηγήσιμος τρόμος μας φαίνεται απείρως σκοτεινότερος από οποιοδήποτε παραφυσικό φαινόμενο.

Α.Τ.Ι.Α. ΣΕ ΖΩΓΡΑΦΙΚΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ

Αν πιστεύετε ότι το φαινόμενο της εμφάνισης UFO ανήκει αποκλειστικά στον 20ο αιώνα, μάλλον πρέπει να αλλάξετε άποψη. Τουλάχιστον αν δεχτείτε τις απόψεις του Ιταλού αρχαιολόγου Roberto Volterri, ο οποίος ισχυρίζεται ότι σε κλασικά έργα Ιταλών ζωγράφων του 15ου αιώνα, απεικονίζονται ιπτάμενα αντικείμενα, πανομοιότυπα ιπτάμενων δίσκων.
Ο Volterri αν και ξεκίνησε σαν ένας συνηθισμένος και ορθολογιστής επιστήμονας, έχει με τα χρόνια αλλάξει την οπτική με την οποία βλέπει τα πράγματα. Σήμερα πιστεύει ότι η επιστήμη καλά θα έκανε να ασχοληθεί με τον χώρο του «ανεξήγητου», αποδεχόμενη την άγνοιά της στο χώρο του μεταφυσικού. Άλλωστε πάντα ο άνθρωπος είχε μεταφυσικές ανησυχίες !
 Όσο για τις … ανησυχίες των ζωγράφων του 15ου αιώνα, χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του πίνακα “ The Madonna and St John” του Fra Filippo Lippi (1406-1469) που βρίσκεται σήμερα στο the Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας. Πίσω από την εικόνα της Παρθένου εμφανίζεται σαφώς ένα ιπτάμενος δίσκος !
Όμως αινιγματικό είναι και το έργο του Masolino da Panicale «Το Θαύμα του Χιονιού», όπου εμφανίζονται κάποιοι μαύροι δίσκοι στον ουρανό σε σχήμα UFO.


 Συνεχίζοντας ο Volterri βρίσκει καταπληκτικές ομοιότητες στο έργο του Bonaventura Salimbeni “Glorification of the Eucharist” με τη μορφή ενός σύγχρονου δορυφόρου, καθώς και μεταξύ των αντικειμένων που εμφανίζονται στον ουρανό του έργου “ La Tebaide” του Paolo Uccello με φωτογραφίες UFO που πάρθηκαν την δεκαετία του ’50 στις Η.Π.Α.
Άλλα χαρακτηριστικά παραδείγματα πινάκων με … «ύποπτα» ιπτάμενα αντικείμενα είναι το “The Crucifixion” του 14ου αιώνα ή «Η Βάπτιση του Ιησού του Aert De Gelder (1710) ή ακόμα και το “The Annunciation” by Carlo Crivelli (1486).