Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Η συγκλονιστική περιπέτεια ενός ιερέα και το θαύμα

Μια συγκλονιστική περιπέτεια έζησε ένας ιερέας, ο οποίος, όπως υποστηρίζει, δέχτηκε επίθεση από τον σατανά, ο οποίος τον τραυμάτισε. Ο προϊστάμενος του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Ηράκλειο, πατήρ Χρήστος Δημητρόπουλος, καθισμένος σε ένα από τα στασίδια της εκκλησίας, φέρνει στο νου και εξομολογείται στην «Espresso» την πραγματικά συγκλονιστική περιπέτεια που βίωσε πριν από μερικές μέρες, όταν, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, δέχτηκε επίθεση από τον σατανά. «Ο σατανάς ενοχλεί τους ανθρώπους του Θεού και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους κάνει να δειλιάσουν, ώστε να χάσουν το θάρρος και την πίστη τους. Αυτό επιχείρησε να κάνει και σε μένα, αλλά δεν τα κατάφερε, γιατί αυτή τη φορά δεν είχε να αντιμετωπίσει έναν κοινό θνητό. Τη μέρα που προσπάθησε να με χτυπήσει και να μου πληγώσει το σώμα αλλά κυρίως την ψυχή, μέσα στην εκκλησία μας είχαν έρθει τα ιερά λείψανα τριάντα επτά Αγίων! Βρέθηκε λοιπόν αντιμέτωπος με τριάντα επτά παλικάρια που έδειξαν ενεργά την παρουσία τους και τον ανάγκασαν να φύγει ηττημένος. Πρόκειται για θαύμα». Με τα λόγια αυτά και με βουρκωμένα τα μάτια μάς εξιστορεί ο 37χρονος κληρικός πως ο σατανάς εμφανίστηκε μπροστά του με τη μορφή σκιάς, λίγα μόλις μέτρα από την Αγία Τράπεζα, πάνω στην οποία βρίσκονταν τα ιερά λείψανα των Αγίων που τον προστάτεψαν από το κακό. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του έγγαμου κληρικού και πατέρα δύο παιδιών, ο δαίμονας του επιτέθηκε το πρωινό της 10ης Δεκεμβρίου, τη στιγμή που είχε βγει από το ιερό προκειμένου να ανάψει τα καντήλια και μάλιστα ενώ βρισκόταν κάτω από αυτό του Αγίου Γεωργίου. Συνεχίζοντας ο πατήρ Χρήστος μάς λέει: «Νωρίς το πρωί της Πέμπτης είχα φέρει στο ναό του Αγίου Γεωργίου τα ιερά λείψανα τριάντα επτά Αγίων της Ορθοδοξίας. Τα είχα αφήσει πάνω στην Αγία Τράπεζα και κάποια στιγμή βγήκα από το ιερό για να ανάψω τα καντήλια. Την ώρα που πήγα να ανάψω αυτό του Αγίου Γεωργίου και ενώ κρατούσα στα χέρια μου την κρυστάλλινη κούπα του καντηλιού, είδα διαγώνια μπροστά μου μια τεράστια μαύρη σκιά που στεκόταν όρθια. Η σκιά ήταν χωρίς πρόσωπο και χωρίς χαρακτηριστικά, ενώ βρισκόταν σε απόσταση περίπου ενός μέτρου από εμένα. »Ξαφνιάστηκα και πριν προλάβω να αντιδράσω είδα ένα πολύ μεγάλο και φαρδύ χέρι, που δεν έμοιαζε με ανθρώπινο, να σηκώνεται ψηλά και να κάνει απειλητική κίνηση για να με χτυπήσει. Εκείνη την ώρα άκουσα ένα δυνατό κρότο, ενώ ταυτόχρονα έσπασαν και οι έξι αλυσίδες που βαστάνε το σιδερένιο καντήλι, το οποίο έπεσε κατευθείαν πάνω μου. Συγκεκριμένα έπεσε ακριβώς στο σημείο όπου κρατούσα την κρυστάλλινη κούπα, η οποία έσπασε μέσα στη χούφτα μου και με έκοψε βαθιά. Αμέσως μετά η τεράστια αυτή σκιά εξαφανίστηκε! »Πήγα στο νοσοκομείο όπου έκανα πέντε ράμματα στο χέρι, ενώ συνειδητοποίησα τι πραγματικά είχε συμβεί, αφού αυτό που είχε εμφανιστεί μπροστά μου δεν ήταν ούτε άνθρωπος ούτε κάτι γήινο! Πιστεύω πως ήταν ο ίδιος ο σατανάς, ο οποίος ως δαίμονας είχε μπει στην εκκλησία, αλλά έφευγε οργισμένος λόγω της παρουσίας των ιερών λειψάνων». Οταν ζητήσαμε από τον πατέρα Χρήστο να μας εξηγήσει πώς γίνεται να εισβάλει ένας δαίμονας μέσα σε μια εκκλησία και μάλιστα να επιτίθεται σε έναν ιερωμένο, εκείνος μας απάντησε ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. «Ο σατανάς προσπαθεί να μας πειράξει ακόμη κι όταν βρισκόμαστε μέσα στην εκκλησία. Μάλιστα υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ιερωμένων αλλά και γερόντων του Αγίου Ορους που δέχτηκαν επιθέσεις με χτυπήματα από δαίμονες τη στιγμή που προσεύχονταν ή την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Ακόμη και τον Αγιο Αντώνιο ενόχλησε ο σατανάς και μάλιστα την ώρα που ήταν γονατιστός και προσευχόταν! »Φέρουμε Τριαδικό Βάπτισμα και έχουμε τον Θεό μέσα μας, αλλά ο σατανάς κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μας βάλει σε πειρασμό. Πολλές φορές εισβάλλει μέσα στην εκκλησία και προσπαθεί να μας κολάσει. Οπως όμως λέει και ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν πρέπει να του ανοίγουμε την πόρτα. Από τη στιγμή που μέσα στο ναό μας υπάρχουν τα λείψανα των Αγίων, το έργο του δεν θα είναι καθόλου εύκολο». Η λειψανοθήκη γέμισε μύρο! Σύμφωνα με τον πατέρα Χρήστο, μόλις δύο μέρες μετά την επίθεση που δέχτηκε από τον σατανά παρατήρησε πως μέσα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είχε συντελεστεί ακόμη ένα θαύμα, καθώς η λειψανοθήκη είχε γεμίσει με μύρο και ευωδίαζε! Ο ίδιος μάς λέει: «Πάνω από κάθε λείψανο υπάρχει ένα μικρό χαρτάκι που γράφει με μαρκαδόρο το όνομα του κάθε Αγίου. Οταν το μεσημέρι του Σαββάτου ανοίξαμε τη λειψανοθήκη, μείναμε έκπληκτοι, καθώς διαπιστώσαμε πως όλα τα χαρτάκια ήταν βρεγμένα και τα ονόματα είχαν σβηστεί! Ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να είναι σβησμένα και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο κάθε πιστός. Δεν ξέρουμε από τι βράχηκαν τα χαρτάκια. Αυτό μόνο οι Αγιοι το γνωρίζουν! Πιστεύουμε όμως πως πρόκειται για μύρο, αφού έχει ευωδιάσει όλη η εκκλησία! Είναι ένα θαύμα που κατά καιρούς συμβαίνει σε πολλές εικόνες αλλά και σε λείψανα Αγίων. Είναι όμως και μια πραγματική ευλογία για το ναό του Αγίου Γεωργίου αλλά και για όλη την Ιερά Μητρόπολη της Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας, καθώς αποδεικνύεται ότι ο μητροπολίτης Κωνσταντίνος, που είναι επικεφαλής της, είναι άξιος χάριτος». Από την πρώτη στιγμή που έγιναν γνωστά τα δύο θαύματα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πλήθος κόσμου συρρέει στο ναό προκειμένου να δει από κοντά το «χτυπημένο» καντήλι αλλά και τα λείψανα των τριάντα επτά Αγίων που ευωδιάζουν. Μέσα στη λειψανοθήκη υπάρχουν τα ιερά λείψανα του Αγίου Σάββα, του Οσίου Ναούμ του Χοζεβίτη, του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, του Αγίου Γεωργίου εξ Ιωαννίνων του «φουστανελά» και των Αγίων τριάντα δύο πατέρων που σφαγιάστηκαν στην ιερά μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη (στον Ιορδάνη ποταμό). Επίσης μέσα σε αυτήν υπάρχει κομμάτι της κέρινης σφραγίδας του Πανάγιου Τάφου (με αυτή σφραγίζουν τον Πανάγιο Τάφο, όταν μπαίνει μέσα ο Πατριάρχης για να πάρει το Αγιο Φως), ένα κομμάτι από την ευλογημένη συκομορέα του Ζακχαίου, αλλά και ένα ακόμα τεμάχιο από το θεομητορικό μνήμα της Παναγίας. Καταλήγοντας ο πατήρ Χρήστος μας λέει: «Η λειψανοθήκη θα παραμείνει για πάντα στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Καλούμε όλο τον κόσμο να έρθει στον Αγιο Γεώργιο, στο Παλαιό Ηράκλειο, να προσκυνήσει τα ιερά λείψανα και να νιώσει την παρουσία των Αγίων. Οι Αγιοι είναι εδώ». Το γραφικό εκκλησάκι του 17ου αιώνα Η πανέμορφη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Ηράκλειο χρονολογείται από το 17ο αιώνα και είναι αγιογραφημένη από τον Κόντογλου που θεωρείται ένας από τους μεγάλους διδασκάλους της αγιογραφικής τέχνης, με κύριο χαρακτηριστικό των έργων του το αυστηρό βυζαντινό ύφος. Η εκκλησία είναι χτισμένη πάνω από αρχαίο ναό της Αφροδίτης, ενώ στον προαύλιο χώρο της σώζεται αρχαία κολόνα με κιονόκρανο εκείνης της εποχής. Γιʼ αυτό άλλωστε ο ναός ανήκει στη Βυζαντινή Εφορεία Αρχαιοτήτων. Επί Οθωνος ο Αγιος Γεώργιος ήταν νεκροταφειακός ναός και ο χώρος πέριξ της εκκλησίας χρησιμοποιούνταν ως νεκροταφείο Ορθοδόξων αλλά και Καθολικών. Σήμερα μέσα σε αυτόν, εκτός από τα τριάντα επτά ιερά λείψανα Αγίων εκτίθενται το «Αγιο Μανδήλιον» (εξαιρετική εικόνα του Χριστού που χρονολογείται από το 1600) αλλά και ένας εκπληκτικός επιτάφιος ρωσικής τέχνης του 14ου αιώνα, που είναι ανεκτίμητης αξίας.

Απίστευτη ιστορία!!

μαρτυρια Παναγιωτη Ξ.
Θα θελα να σας διηγηθω και να δεχθω αποψεις για μια πολυ προσωπικη και δυσαρεστη εμπειρια που εζησα τον Ιουνιο 1997 οταν ημουν 21 ετων:
Μαζι με τον αδελφικο μου φιλο τον Νικο, την κοπελα του τη Σοφια και τον αδερφο του τον Θαναση πηγαμε μονοημερη εκδρομη με διανυκτερευση στη Λειβαδεια για να γιορτασουμε την απολυση τη δικη μου και του Νικου απο το Στρατο. Εγω με τον Θαναση στο αυτοκινητο μου και τα αλλα 2 παιδια με τη μηχανη του Νικου. Φτανοντας στη Λειβαδεια και συγκεκριμενα στη Χαιρωνεια, στο χωριο των παιδιων και στο σπιτι που διατηρουσαν εκει, μετα απο κανα δυο ωρες στον κηπο συζητωντας βραδιασε και μπηκαμε να κοιμηθουμε. Ηταν η πρωτη φορα στη ζωη μου που ημουν ανεξηγητα τρομαγμενος, ενιωθα οτι κατι κακο υποβοσκε διπλα μου, οτι κατι θα επακολουθουσε...
Ξαπλωσαμε λοιπον να κοιμηθουμε και ξαφνικα ακουω κατι θορυβους σα βηματα απο πανω, απο τον πανω οροφο. Ελα ομως που ηταν μονοκατοικια το σπιτι και αρχισα να κουκουλωνομαι ανησυχος. Τοτε, χωρις προειδοποιηση, στο ξαφνικο, ακουω εξω απο το παραθυρο το υπνοδωματιου κατι ηχους σα κατι να χαρακωνε με τα νυχια του τον τοιχο!! Πεταχτηκα πανω και εντρομος κοιταξα σιγα σιγα απο το παραθυρο αλλα δεν ηταν τιποτε, προς μεγαλη μου ανακουφιση...
Περιττο να πω οτι δεν κοιμηθηκα πανω απο 20 λεπτα εκεινο το βραδι. Το πρωι μολις ξυπνησαμε παρατηρησα οτι η Σοφια ηταν καταχλωμη, σα να χε χασει ολη της την ζωτικη ενεργεια. Ηταν 6 το πρωι και ετοιμαζομασταν να ξεκινησουμε για Αθηνα γιατι η Σοφια εδινε εξετασεις για Γ’ Λυκειου τοτε. Την ωρα που ετοιμαζομασταν να φυγουμε και πλησιασα να ανοιξω την πορτα για να βγω ακουω ενα τρομακτικο κροτο, ενα ΜΠΑΑΑΜ λες και εσκασε καποιος καμια καρεκλα στην πορτα!! Εντρομοι ολοι, παγωσαμε για λιγα δευτερολεπτα και πηρα την αποφαση να ανοιξω την πορτα: το μονο που ειδα ηταν ενα πολυ μικρο ασπρο γατακι με ενα ματι, κουλουριασμενο επανω στο χαλακι της εξωπορτας! Τα παιξαμε ολοι και ξεκινησαμε γρηγορα γρηγορα να φυγουμε. Στον δρομο σταματησαμε για νερο στο αγαλμα του λιονταριου της Χαιρωνειας. Εκει η Σοφια μας ειπε «τραβηξτε εμενα και το Νικο μια φωτογραφια μπροστα στο αγαλμα». Της ειπα «ρε Σοφια βιαζομαστε να γραψεις εξετασεις και δε πρεπει να σταματαμε». Και μου πε κατι που αντηχει ακομα και τωρα στ’αυτια μου «και που ξερεις αν θα μπορεσουμε να ξαναπαμε ολοι μαζι εκδρομη»...
Αφου βγαλαμε φωτογραφια, ξεκινησαμε βιαστικα για Αθηνα αλλα μετα απο κανα πενταλεπτο ενα αυτοκινητο χτυπησε τα παιδια με τη μηχανη και εκτιναχτηκαν στο οδοστρωμα, πεθαναν ακαριαια!!! Τρελαθηκα, ο Θανασης λιποθυμησε, ετρεξα και αγκαλιασα το Νικο και του φωναζα μηπως με ακουσει αλλα ματαια... Τρεχω και αγκαλιαζω τη Σοφια και εκει που επιασα τα χερια της μηπως και δω σφυγμο, το ματι μου πεφτει αθελα στο ρολοι της: ηταν σταματημενο στις 6 το πρωι, την ωρα που την ειχα δει χλωμη!!
Δεν μπορουσα να οδηγησω αυτοκινητο για 3 μηνες απο το σοκ, και γενικα η μερα αυτη με σημαδεψε βαθια μεσα μου, εχασα ολο μου το κεφι, τη διαθεση για ζωη. Ακομα δε μπορω να εξηγησω τα παραδοξα που συνεβαιναν εκεινο το βραδι και το πρωι που ακολουθησε...
Αποτελειωτικη λεπτομερεια: στο νεκροταφειο της Αθηνας την επομενη μερα, στην εξωπορτα ακριβως, ηταν το ιδιο μονοφθαμο γαμογατο, κουλουριασμενο...


Ο παπάς και ο μικροπωλητής

ΟΤΑΝ ο π. Βενέδικτος Πετράκης (1961) ήταν ιεροκήρυκας στα Γιάννενα, πήγε ένα κυριακάτικο πρωινό να λειτουργήσει και να κηρύξει σε κάποια εκκλησία της πόλης. 'Έξω από το ναό είδε έναν άνθρωπο, πού πουλούσε με το καροτσάκι του σύκα. Σκέπασέ το, ευλογημένε, του λέει, κι έλα μέσα στην εκκλησία να λειτουργηθείς. Μετά τη λειτουργία θα τα πουλήσεις όλα. Παππούλη μου, αποκρίθηκε εκείνος με ύφος θρασύ, εσύ στη δουλειά σου κι εγώ ατή δουλειά μου! 'Έ, καλά... Τότε να ξέρεις πώς, μέχρι να τελειώσει ή λειτουργία, όλα θα σκουληκιάσουν, του λέει προφητικά ο γέροντας. Και πράγματι, όλα σκουλήκιασαν και τα πέταξε! 'Όταν μετά τη λειτουργία ο π. Βενέδικτος έβγαινε από την εκκλησία, έτρεξε μετανοημένος και του ζήτησε συγχώρηση.

Η Δρακότρυπα και ο ναΐσκος της Αγίας Παρασκευής στα αμπέλια Αμμοτόπου της Άρτας

Η Δρακότρυπα και ο ναΐσκος της Αγίας Παρασκευής στα αμπέλια Αμμοτόπου της Άρτας

του Αριστείδη Σχισμένου (συγγραφέα-εκπαιδευτικού)
Εισαγωγή
Η μυθόλουστη σπηλιά του δράκου και ο ιερός ναός της Αγίας Παρασκευής Αμπελίων Αμμοτόπου του νομού Άρτας βρίσκονται σ' ένα μικρό, αλλά γραφικότατο πλάτωμα της ομαλόσχημης πλαγιάς Γκελπερίνας του Ξηροβουνίου, δίκην μικρού περιστερώνα, στο προσκεφάλι του οικισμού, περίπου 1500-2000 μ. βορειοανατολικά και δεξιά του αυτοκινητόδρομου Άρτας - Χανόπουλου - Αμμότοπου.
Πυργωμένα σε μια πανωραμική θέση εξαίσιου κάλλους, κατοπτεύουν και φυλάνε αιώνες τώρα τους φιλήσυχους κατοίκους των κοντινών χωριών από ανθρωποφάγα στοιχειά, ενοχλητικά ξωτικά κι επικίνδυνα δαιμονικά, σύμφωνα πάντα με την πλούσια κι έντονη παράδοση της περιοχής. Ταυτόχρονα, παρέχουν καταφύγιο και προστασία στους κατοίκους εντός του εσωτερικού χώρου της ευρύτερης σπηλιάς από αλλόφυλες εχθρικές επιδρομές. Η μαγευτική θέα του κοντινού πρασινωπού κάμπου, η σαγηνευτική απεραντοσύνη του Αμβρακιώτικου τοπίου, η χυμώδης παράδοση και το υποβλητικό σπήλαιο με τα παράξενα εξογκώματα βράχων, που φαντάζουν στα μάτια των επισκεπτών ως διαλυμένα μέλη δράκοντα, δημιουργούν έντονα συναισθήματα θρησκευτικής ανάτασης, θερμουργού δύναμης, αγιωτικής λατρείας της Αγίας Παρασκευής, στη χάρη της οποίας είναι αφιερωμένος ο απέριττος ναΐσκος ακριβώς δίπλα στο χείλος της σπηλιάς. Περιγραφή ναού
Ο χρόνος ίδρυσης του ιερού ναού δεν είναι απόλυτα γνωστός, γιατί λείπουν οι γραπτές μαρτυρίες. Με βάση, όμως, τα μορφολογικά στοιχεία και τη τεχνική κατασκευής του, ο καθηγητής Παν. Βοκοτόπουλος, τοποθετεί την ίδρυση του στο 2ο μισό του 11μ.Χ. αιώνα. Ο ναός παρουσιάζει πολλές μορφολογικές και τεχνικές ομοιότητες με το ναό του Αγίου Βασιλείου της Γέφυρας. Είναι σκεπασμένος με πλάκες από φυσική πέτρα, είναι ρυθμού σταυροειδούς με κομψό τρούλο και συνεχόμενο προς τα δυτικά τετράγωνου νάρθηκα. Η τοιχοποιία του είναι αρκετά απλή με ακανόνιστες στρώσεις ασβεστόλιθων και περιορισμένης χρήσης πλίνθων στους αρμούς. Αρκετά τμήματα της τοιχοποιίας και τμήματα του τρούλου ανακατασκευάστηκαν τον περασμένο αιώνα, γιατί στα χρόνια της επανάστασης του 1821 πυρπολήθηκε ο ναός και για μεγάλο χρονικό διάστημα παρέμεινε μισοκατεστραμμένος. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν οι τρεις από τις πέντε πόρτες του μνημείου, για να αυξηθεί η στατική δυνατότητα του κτιρίου.
Η κεραμοπλαστική διακόσμηση του ναού περιορίζεται σε πλίνθινες οδοντωτές ταινίες, οι οποίες πλαισιώνουν τα παράθυρα του τρούλου και το τόξο της δυτικής πόρτας. Πλίνθινα είναι και τα διπλά τοξωτά πλαίσια των δίλοφων παραθυριών, τα οποία σπάζουν τη μονοτονία της τοιχοδομής και προσδίδουν κάποιο αισθητικό κάλλος στο κτίριο.
Εσωτερικά ο ναός δεν παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, είναι αρκετά φτωχός, καθόσον η παλιά λάμψη του έσβησε με την καταστροφή του διάκοσμου. Οι τοιχογραφίες καταστράφηκαν, το αρχικό τέμπλο και το δάπεδο φθάρθηκαν κατά την περίοδο που ο ναός ήταν ερειπωμένος. Η αξία του ναού και η μεγάλη φήμη του δεν βρίσκονται στον πλούτο ή τον ξεχωριστό διάκοσμο, αλλά στα απόκρυφα διαπεραστικά μηνύματα του θρύλου της πίστης, της συναρπαστικής παράδοσης και στα δυνατά συναισθήματα που νιώθει κανείς στον υποβλητικό του χώρο.
Περιγραφή του σπηλαίου
Η θρυλόλουστη αυτή σπηλιά έχει άνοιγμα περίπου 4Χ4 μ. και βάθος περίπου 30 μ. Από το δάπεδό της ξεκινάει υπόγεια στοά, μήκους 2 χιλιομέτρων και κατά την παράδοση καταλήγει σε άλλη ευρύχωρη σπηλιά στα βόρεια του οικισμού του Γριμπόβου, σύμφωνα με τις πληροφορίες των κατοίκων της περιοχής. Στο δάπεδο της σπηλιάς υπάρχουν ερείπια μικρού αρχαιότερου ναού της Αγίας Παρασκευής, όπου καίει πάντα μικρό καντηλάκι, το ημίφως του οποίου εντείνει το συναίσθημα, προκαλεί δέος και συμβάλλει στο μυστικισμό του όλου χώρου.
Δίπλα υπάρχει μικρό πηγάδι, είδος δεξαμενής, όπου συγκεντρώνονται σταγόνες νερού (αγίασμα σύμφωνα με την άποψη των κατοίκων), που αρχίζει να τρέχει από τους σταλακτίτες κατά τις ημέρες της γιορτής της Αγίας Παρασκευής, στις 26 Ιουλίου. Συνήθως αρχίζει λιγοστό τις παραμονές και αυξάνει ανήμερα της γιορτής της και οι προσκυνητές με μικρά δοχεία παίρνουν και μεταφέρουν το αγίασμα στα σπίτια τους.
Φαντασιογενής και αρκετά υποβλητικός είναι ο εσωτερικός χώρος της σπηλιάς καθόσον τα πολλά πέτρινα εξογκώματα και οι εσοχές, όλα επιχρισμένα από μικρούς γαλαζόχρωμους σταλακτίτες, δίνουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να φανταστούν παραξενόσχημες μορφές και μέλη ανθρώπινου σώματος, που τα συνδέουν όλα με το σώμα του φονευθέντα δράκου. Δόντια, στόμα, σαγόνια, χέρια, πόδια, σπλάχνα και γεννητικά ανδρικά όργανα καλύπτουν μεγάλο μέρος της σπηλιάς καθώς και η αχνή μορφή της Αγίας Παρασκευής, λυτρώτριας των κατοίκων από τις επιδρομές του δράκου, που είχε κατοικία τις δύο σπηλιές (Αμπελίων και Γριμπόβου). Την ύπαρξη της Δρακότρυπας με την παρουσία του αγιάσματος και του ιερού ναού της Αγίας Παρασκευής αναφέρει και ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μητροπολίτης Άρτας, στο βιβλίο του με τίτλο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης και Πρεβέζης» εν Αθήναις 1884, σ. 168:
«Αύτη η Μονή έχει και παρεκκλήσιον τι επί του μέσου της δυτικής κορυφής των ορέων Τζουμέρκων, καλούμενης κοινώς Γκελπερίνα, αντικρύ του Χανόπουλου επ' ονόματι της οσιομάρτυρος Παρασκευής (Ιουλίου 26), μακράν της πόλεως περί τας 2 ώρας. Εν τω Παρεκκλησίω τούτω υπάρχει υπόγειόν τι, υπό των εντοπίων καλούμενον Δρακότρυπα εν ω ευρίσκονται γιγαντιαίοι τινές λίθοι, οίτινες παριστάνουν δρακοειδείς μαστούς, εξ ων, απ' αρχής του εσπερινού της 25 Ιουλίου μέχρι τας απολύσεως της Λειτουργίας, ουχί δε άλλοτε, όπερ παράδοξον, σταλάζει ύδωρ καθαρόν, εξ ου λαμβάνουσι χάριν ευλαβείας οι εξ Άρτης και άλλων χωρίων συντρέχοντες και διανυκτερεύοντες αίθριοι, και αύτη εις Νικόπολιν ήδη υποτάσσεται».
Το σπήλαιο παραμένει ανεξερεύνητο και η αξία του βρίσκεται στο μύθο της εξόντωσης του δράκου, που κατοικούσε στη σπηλιά και κατασπάραζε την πιο όμορφη νέα της περιοχής, από την προστάτιδα της περιοχής Αγία Παρασκευή.
Σύμφωνα με την παράδοση, κάποιοι ιερείς που επιχείρησαν να διέλθουν την υπόγεια στοά με τη βοήθεια κεριών, χάθηκαν, εξαφανίστηκαν.
Ο μύθος της εξόντωσης του δράκου
Στη σκοτεινή αυτή πλευρά, σύμφωνα με την παράδοση, κατοικούσε ένα φοβερός δράκος, ο οποίος μεταμορφωνόταν σε ευπαρουσίαστο νέο και την ημέρα του πανηγυριού επισκεπτόταν το χωριό Χανόπουλο, όπου γλεντούσαν οι κάτοικοι. Την ώρα που έμπαιναν στο χορό οι νέες του χωριού, πλησίαζε τις χορεύτριες και παρακολουθούσε με ιδιαίτερη προσοχή εντοπίζοντας την πιο όμορφη νέα.
Σε κάποια στιγμή έμπαινε στο χορό, έπαινε από το χέρι την πιο όμορφη νέα και σε ανυποψίαστο χρόνο άρπαζε τη νέα, την έβαζε στον ώμο του και κατευθυνόταν στη σπηλιά. Ακολουθούσε πανικός, χαλασμός και το γλέντι μετατρεπόταν σε θρήνο και σπαραγμό, οπότε η διασκέδαση σταματούσε.
Ύστερα από πολλά παθήματα οι κάτοικοι διέκοψαν τα πανηγύρια, οπότε παρουσιάστηκε μια πανέμορφη γυναίκα και ζήτησε να μάθει την αιτία της διακοπής του πανηγυριού. Αφού πληροφορήθηκε για το γεγονός της διακοπής, παρότρυνε τους κατοίκους να ξαναπανηγυρίσουν, γιατί τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα ξαναϋπήρχε ο κίνδυνος της αρπαγής άλλης νέας από το δράκο. Το Πάσχα που ακολούθησε οι κάτοικοι του Χανόπουλου, με κάποιο δισταγμό βέβαια, ξαναπανηγύρισαν και κατά τη συνήθεια ήρθε η ώρα που οι νέες θα έσερναν το χορό. Ο δράκος μεταμορφωμένος σε νέο παρακολουθούσε το χορό και κατά τα συνηθισμένα εντόπισε την πιο όμορφη νέα, την πλησίασε, την έπιασε από το χέρι και της το έσφιξε πολύ. Η νέα αυτή, που δεν ήταν άλλη από την Αγία Παρασκευή, του ανταπέδωσε το σφίξιμο με μεγαλύτερη δύναμη. Ο δράκος της το έσφιξε ακόμη εντονότερα και η νέα πολύ πιο δυνατότερα από του δράκου, ο οποίος αντιλήφθηκε τις υπερφυσικές δυνάμεις της, την άφησε και τράπηκε σε φυγή.
Η Αγία Παρασκευή τον κυνήγησε, τον πρόλαβε στην είσοδο της σπηλιάς (Δρακότρυπας), τον έπιασε και τον συνέτριψε στα τοιχώματα της σπηλιάς, όπου αποτυπώθηκαν τα μέλη του σώματος του δράκου και παρουσιάζονται στη φαντασία των επισκεπτών αρκετά έντονα κι ευδιάκριτα» Η Αγία Παρασκευή απάλλαξε τους κατοίκους της περιοχής από τον κακό δράκο και αυτοί ευγνώμονες, έκτισαν καλαίσθητο ναό προς τιμή της, την αγάπησαν, τη σεβάστηκαν, την εκτίμησαν και την προσκύνησαν με ιδιαίτερη ευλάβεια και μεγάλη ευπρέπεια. Πλήθος κόσμου, από την ευρύτερη περιοχή, συρρέει την ημέρα της γιορτής της (26 Ιουλίου) και παρακολουθεί με ιδιαίτερη κατάνυξη τη θεία λειτουργία, προσεύχεται και ζητάει τη βοήθειά της παίρνοντας μαζί του και το ιαματικό αγίασμα που τρέχει από την οροφή του σπηλαίου.

Βακούφια – Θεοτικά και στοιχειωμένα Μελίσσια

Το φαινόμενο των Βακουφίων παρατηρήθηκε και είχε μεγάλη έξαρση κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στη χώρα μας. Τα Βακούφια (wakf = αφιέρωμα), σύμφωνα με τον τουρκικό νόμο, ήταν διάφορα κτίσματα και κυρίως κτήματα που είχαν αφιερωθεί για την εξυπηρέτηση ευαγών και κοινωφελών σκοπών.
Η συστατική πράξη (έγγραφο) συντασσόταν ενώπιον του καδή (ιεροδικαστή) κι εποπτευόταν από ειδικό υπουργείο της Κωνσταντινούπολης. Βακούφιο μπορούσε να συστήσει τελείως ελεύθερα ο Σουλτάνος, αλλά και κάθε πολίτης που είχε στην κατοχή του το αφιέρωμα (κτίσμα, κτήμα, δένδρα, βοσκοτόπια κ.α.). Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, οι ιδρυτές των Βακουφίων επέβλεπαν κυρίως στο να αποφύγουν τη δήμευση, την αρπαγή ή κατάσχεση της περιουσίας τους. Ήταν δύο κατηγορίες βακουφίων: εκείνα τα οποία – αυτά καθαυτά – εκπλήρωναν τον ευαγή και κοινωφελή σκοπό που καθόριζε ο αφιερωτής, δηλαδή οικοδομήματα που χρησιμοποιούνταν για τεμένη, σχολεία κ.α. και τα προσοδοφόρα αφιερώματα, με τα έσοδα των οποίων συντηρούνταν τα ευαγή ιδρύματα (εκμίσθωση κτημάτων, κτισμάτων, γηπέδων, βοσκοτόπων κ.α.)
Βακούφια μπορούσαν να συσταθούν και υπέρ των χριστιανικών μοναστηρίων κι εκκλησιών με στόχο πάντα την προστασία των αφιερωμάτων από τις αρπακτικές διαθέσεις των Οθωμανών. Αργότερα με το πρωτόκολλο του Λονδίνου, 4-16 Ιουνίου 1830, ορίστηκε ότι όσα βακούφια υπήρχαν στις κατεχόμενες από τους Έλληνες περιοχές περιέρχονταν στην ελληνική κυβέρνηση. Όσα βρίσκονταν στις κατεχόμενες από τους Οθωμανούς χώρες κι επρόκειτο να προσαρτηθούν στην Ελλάδα και είχαν την επικαρπία τους ιδιώτες Τούρκοι, μπορούσαν να εκποιηθούν από τους επικαρπωτές τους. Αρκετά αργότερα με τη συνθήκη της Λοζάνης (1923) περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών χαρακτηρίστηκαν τα βακούφια ανταλλάξιμα, τη δε διαχείρισή τους ανέλαβε η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία δημιούργησε ειδική υπηρεσία για το σκοπό αυτό.
Μέσα στο κλίμα αυτό της αφιέρωσης περιουσίας σε ευαγή ιδρύματα, κυρίως σε μοναστήρια κι εκκλησίες, προκειμένου να προστατευθούν από σφετεριστικές και ληστρικές διαθέσεις διαφόρων ατόμων, εντάχτηκαν αργότερα στα βακούφια και απροστάτευτα (χωρίς ιδιοκτήτη) ζώα, μελίσσια, νερόμυλοι, αλσύλλια, λιβάδια κ.α. Μεγάλο σεβασμό είχαν τα μελίσσια που διεύφευγαν, κατά τη διάρκεια του πολλαπλασιασμού τους, από τις κυψέλες των μελισσοτροφών και προσάριζαν σε σπηλιές απότομων και απλησίαστων γκρεμών, όπου και φώλιαζαν μόνιμα. Τα μελίσσια αυτά συνήθως γέμιζαν με την πάροδο του χρόνου τις σπηλιές με μεγάλες ποσότητες μελιού και κερήθρας.
Αρκετές φορές το μέλι των αδέσποτων αυτών μελισσιών κατά την περίοδο του καλοκαιριού γινόταν παχύρευστο από τη ζέστη κι έρρεε στους βράχους, οπότε γινόταν ευδιάκριτο από μεγάλη απόσταση και προκαλούσε το ενδιαφέρον των κατοίκων της υπαίθρου. Η δοξασία ότι αυτά τα μελίσσια ανήκουν στο Θεό (Θεοτικά) ή σε κάποιο μοναστήρι ή κοντινή εκκλησία (βακούφικα), ή ότι ήταν στοιχειωμένα (είχαν προστάτη κάποιο ανίκητο στοιχειό), ήταν τόσο ισχυρή, ώστε εμπόδιζε τους ανθρώπους να τα τρυγήσουν. Κάποιες φορές μερικοί θαρραλέοι ξωμάχοι, που επιχείρησαν να τα τρυγήσουν ή και να τα μεταφέρουν στους δικούς τους μελισσότοπους, τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν από τον έντονο φόβο και την έξαψη της φαντασίας τους. Αρκετοί έκοψαν τις τριχιές με τις οποίες είχαν κρεμαστεί για να κατεβούν με τη βοήθεια των συνανθρώπων τους και να φτάσουν στο σπίτι του μελισσιού (σπηλιά) επειδή τις νόμισαν ότι είναι φίδια. Κάποιοι άλλοι άκουσαν μυστηριώδη φωνή, που τους έλεγε «φτάνει πια, μην το χαλάς το μελίσσι» κι επειδή δεν υπάκουσαν κι αφαίρεσαν μεγάλη ποσότητα μελιού, δεν άντεξαν το βάρος οι τριχιές, κόπηκαν, έπεσαν στο βάραθρο και σκοτώθηκαν. Γενικά όλες οι παράνομες αυτές επιχειρήσεις, σύμφωνα με το αίσθημα περί λαϊκής δικαιοσύνης, κατέληξαν σε συμφορές των ιερόσυλων.
Τα γεγονότα αυτά, μιας περιοχής, μεγαλοποιημένα διαδίδονταν στα όμορα χωριά, εκεί προσθέτονταν καινούργια στοιχεία και προωθούνταν παραπέρα με αποτέλεσμα να καλύπτουν ευρύτατες περιοχές. Στο βάθος, στόχος όλων αυτών των διαδόσεων ήταν η προστασία της στοιχειωμένης και βακούφικης περιουσίας. Υπάρχουν λιγοστές τέτοιες τοποθεσίες, κυρίως στον ορεινό όγκο του νομού μας, που έχουν επενδυθεί με παρόμοιους μύθους και παραδόσεις.
Το «Θεοτικό μελίσσι του Χάβου» (Κακολάγκαδο Ροδαυγής)
Ο Κων/νος Διαμάντης στο βιβλίο του «Άπαντα Νο3», σ. 112 γράφει τα παρακάτω για το «Θεοτικό μελίσσι του Χάβου». «Όταν γονεύει το μελίσσι, σηκώνεται και φεύγει το νέο από τη μάνα του, πετώντας σα σμάρι με βοή στον αέρα. Τότε ειδικοί μελισσοτρόφοι κρατώντας κρινί ανοιχτό το μαυλάνε: «Κάτσε Μάρω, Κάτσε Μάρω»! και αυτό μπαίνει μέσα στο κρινί και το αφεντικό του το φέρνει στη μάντρα. Αυτά τα δεύτερα μελίσσια είναι Θεοτικά και θεωρούνται βακούφικα δηλ. ανήκουν στην Εκκλησία και οι άνθρωποι δεν τολμούν να τα τρυγήσουν, από δεισιδαιμονία. Ένα τέτοιο Θεοτικό μελίσσι βρίσκεται στους γκρεμούς (στεφάνια) του Χάβου, όπου μαζεύτηκε άπειρη ποσότητα από μέλι και κερί και που κανένας δεν πηγαίνει να το τρυγήσει γιατί είναι βακούφικο.
Ένας Φλετούρης που δέθηκε με σχοινί και κατεβάστηκε εκεί να μαζέψει μέλι, για μια στιγμή νόμισε ότι το σχοινί ήταν φίδι και το έκοψε με το μαχαίρι που κρατούσε για το μέλι. Έτσι έπεσε στο χάος και κομματιάστηκε».
«Το στοιχειωμένο μελίσσι στο Κόκκινο Λιθάρι του Διχομοιρίου»
Το στοιχειωμένο μελίσσι του κόκκινου Λιθαριου βρισκόταν σε μια σπηλιά ενός φοβερού βαράθρου στις ιλιγγόφερτες νότιες πλαγιές της Τούρλας Διχομοιρίου, λίγες δεκάδες μέτρα πάνω από την επικινδυνότατη κοίτη του Ρετσιανίτικου ρέματος.
Το μελίσσι αυτό έγινε γρήγορα αντιληπτό από την αντίπερα όχθη του ρέματος, καθόσον τα καλοκαίρια από τη μεγάλη ζέστη ρευστοποιούνταν το μέλι και οι κερήθρες κι έρρεαν στους βράχους του γκρεμού αφήνοντας εμφανή ίχνη. Η θέα αυτή προκαλούσε το ενδιαφέρον των κατοίκων της περιοχής και των τολμηρών οδοιπόρων που ακολουθούσαν την ατραπό, που έμπαινε στον οικισμό των Ρετσιανών, διερχόταν τα επικίνδυνα στενά περάσματα της Τούρλας, διέσχιζε τον Κούφαλο και συνεχιζόταν προς την Άνω Καλεντίνη και την Άρτα. Το τοπίο γενικά είναι απίστευτης αγριότητας, μεγάλης επικινδυνότητας, αλλά και σπάνιας φυσικής ομορφιάς. Η πλευρά του Κόκκινου Λιθαριού, που είχε τη μόνιμη κατοικία του το στοιχειωμένο μελίσσι, είναι τελείως αφιλόξενη, απάτητη και απροσπέλαστη από τον άνθρωπο.
Κάτω από τον γκρεμό του Κόκκινου Λιθαριού σχηματίζεται το γραφικότατο, αλλά επικινδυνότατο φαράγγι του Στενού, εντός του οποίου ρέει τα δροσερά νερά του το Ρετσιανίτικο ρέμα. Η διέλευση του φαραγγιού μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν στερεύουν τα νερά του ρέματος. Το υπόλοιπο χρονικό διάστημα μόνον κολυμπώντας μπορεί κανείς να το περάσει.
Ο ευγενέστατος δήμαρχος του Δήμου Ηρακλείας κ. Κων/νος Καρακώστας και οι προθυμότατοι κάτοικοι των Ρετσιανών κ.κ. Άγγελος Χούσος, συνταξιούχος δάσκαλος και Ανδρέας Χούσος, γεωργοκτηνοτρόφος, μας έδωσαν αρκετές πληροφορίες για την Τούρλα και τα διάφορα τοπωνύμια της περιοχής καθώς και τον παρακάτω μύθο: «Στα παλιά τα χρόνια, οι γεροντότεροι τα έζησαν και τα μολογάνε, σε μια σπηλιά ενός απότομου γκρεμού στο Κόκκινο λιθάρι, λίγο πιο κάτω από το μέσον της γκρεμώδους πλαγιάς, πήγε και φώλιασε ένα μελίσσι μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν αδύνατο να την προσεγγίσει άνθρωπος. Το μελίσσι αυτό πρόκοψε πολύ. Χρόνο με το χρόνο γέμισε με μέλι και κερήθρες το εσωτερικό της σπηλιάς. Μετά από μερικά χρόνια τα καλοκαίρια με τη μεγάλη ζέστη το μέλι και οι κερήθρες ρευστοποιούνταν κι έτρεχαν στους βράχους αφήνοντας έντονα ίχνη από το λιωμένο κερί. Οι κάτοικοι το αποκαλούσαν στοιχειωμένο, γιατί πρόκοβε τόσο πολύ και δεν πάθαινε κανένα κακό, άρα είχε κάποιον κρυφό προστάτη, ή βακούφικο, ότι δηλαδή ανήκε στο κοντινό μοναστήρι και το προστάτευε ο άγιος του μοναστηριού, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένος ο ναός. Μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση, κανένας δεν είχε το δικαίωμα να το τρυγήσει, πολύ περισσότερο δεν είχε δικαίωμα να το οικειοποιηθεί. Όλοι το σεβάστηκαν παρόλο που το ρευστό μέλι προκαλούσε και τους άνοιγε την όρεξη, για πολλά χρόνια. Ένας καλόγερος από το κοντινό μοναστήρι, πιθανότατα της Αγίας Μαρίνας, λιμπίστηκε το μέλι, τόσο πολύ, που αποφάσισε να κατεβεί με τριχιές στην κατοικία του μελισσιού και να το τρυγήσει. Κάλεσε, μάλιστα, τους υπόλοιπους καλογέρους, να τον βοηθήσουν κρατώντας τα σχοινιά με τα οποία θα ήταν δεμένος και να τον κατεβάσουν με προσοχή.
Ο ίδιος πήρε ένα μεγάλο δοχείο κι ένα μαχαίρι, για να κόψει τις κερήθρες και να βάλει το μέλι του στοιχειωμένου μελισσιού.
Η επιχείρηση τρύγησης ξεκίνησε με επιτυχία, ο ιερόσυλος καλόγερος, καλά δεμένος κι εφοδιασμένος με τα απαραίτητα σκεύη, κατέβηκε στη σπηλιά κι άρχισε να τρυγάει με λαιμαργία. Κάποια στιγμή οι καλόγεροι, που κρατούσαν τα σχοινιά, του φώναξαν: «Φτάνει πια, μην το χαλάς ολότελα το μελίσσι».
Αυτός τρομαγμένος και ζαλισμένος καθώς ήταν, σήκωσε το κεφάλι του ν' ακούσει καλύτερα, οπότε οι παρδαλές μάλλινες τριχιές του φάνηκαν ότι είναι φίδια, που κατεβαίνουν να τον τσιμπήσουν και ξαφνικά κόβει με το μαχαίρι τις τριχιές, πέφτει στον γκρεμό και κομματιάζεται στους βράχους της κοίτης. Εκεί έμεινε νεκρός και το τρυγημένο μέλι χύθηκε στον γκρεμό και το δοχείο, σχεδόν άδειο, κατέληξε στην κοίτη του ρέματος. Το σημείο της κοίτης όπου συντρίφτηκε κι έμεινε νεκρός ο ασεβής καλόγερος, ονομάζεται σήμερα «Στου καλόγερου». Στον καταπατητή του «νόμου», στον συλητή καλόγερο επιβλήθηκε κατά τη λαϊκή δικαιοσύνη η νόμιμη, η πρέπουσα ποινή.
Το κακό όμως, δεν σταμάτησε εδώ, δεν διέπρεξε μόνος του την παράβαση, αλλά σ' αυτή συμμετείχαν και οι υπόλοιποι καλόγεροι του μοναστηριού, οι οποίοι όχι μόνον δεν επέτρεψαν το συνασκητή τους στο κοινόβιο από την πράξη της ιεροσυλίας, αλλά συμμετείχαν και οι ίδιοι βοηθώντας τον να κατεβεί στην κατοικία του μελισσιού, γι' αυτό και τιμωρήθηκαν παραδειγματικά όλοι τους. Σε κάποια, αρκετά έντονα, καιρικά φαινόμενα, ο χώρος που εδραιωνόταν το μοναστήρι, αποκόπηκε, έρρευσε στην πλαγιά και κατέληξε στην κοίτη του ρέματος, μαζί με τους καλογέρους.
Εκεί, στην κοίτη του φαραγγιού, απολιθώθηκε, στένεψε αρκετά την κοίτη και δημιούργησε δεξιά και αριστερά κοιλώματα δίκην εσωτερικού χώρου ναού. Οι κάτοικοι αποκαλούν το κοίλωμα αυτό «Το Καθολικό» και το ταυτίζουν με το γκρεμισμένο μοναστήρι. Οι δε καλόγεροι ενταφιάστηκαν και χάθηκαν μέσα στα λασπόνερα, τα χώματα και τους αποκολλημένους βράχους».
Μεγάλη έκπληξη προκαλεί σήμερα το στενότατο σημείο της κρίσης, καθόσον πριν και μετά από «το Καθολικό», δηλαδή από το απολιθωμένο μοναστήρι, αυτή είναι αρκετά διευρυμένη και αναγκαστικά σε υποβάλλει, σου δημιουργεί δέος κι έντονη φοβία λόγω της επικινδυνότητας από την πτώση λίθων και από τις δύο πλαγιές, αλλά και από την ανάμνηση του τραγικού μύθου. Στο μύθο αυτό δεν έχουμε μόνον την υποδειγματική τιμωρία του ασεβή καλόγερου, αλλά και ολόκληρης της ομάδας του κοινόβιου και την απολίθωση του κτίσματος του μοναστηριού, ενέργεια που θυμίζει τις πράξεις των αρχαίων Ολύμπιων θεών. Η ιεροσυλία διαπράχθηκε από ομάδα ανθρώπων, που έπρεπε να προστατεύσουν το «Θεοτικό» μελίσσι, την περιουσία των μοναστηριών και να τηρήσουν τους άγραφους νόμους της κοινωνίας. Η απολίθωση του κτίσματος του μοναστηριού ίσως πραγματοποιήθηκε, ώστε να αποτελεί σημείο αναφοράς και διδαχής για τις επερχόμενες γενιές.

ΑΡΤΑ 1962

Στις 20 Μαρτίου του 1962 σε χωριό της Άρτας συνέβη το εξής περιστατικό. Ο Γρηγόρης Τ. Βρέθηκε στο χωράφι του αρκετά αργά, κάπου την ώρα που σουρουπώνε όταν άκουσε περίεργες φωνές και κάποιο είδος μουσικής. Είδε πως υπήρχαν κοπέλες που χόρευαν και κατάλαβε με τι ακριβώς είχε να κάνει. Υπήρχε ένας θρύλος που έλεγε ότι τις νύχτες οι νεράιδες χορεύουν στα ξέφωτα και όποιος βρεθεί μπροστά τους, του παίρνουν την μηλιά. Το περίεργο είναι πως στην περιοχή εκεί, όπως και σε αρκετά μέρη στην Ελλάδα, υπάρχουν σχέδια σε βράχους και αρχαία κτίσματα που δείχνουν ανθρώπους με αλλόκοτα πρόσωπα και ενδύματα.