Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

το στοιχειωμενο σπιτι της Θεσσαλονικης


Στη Θεσσαλονίκη πάντως αρκετοί θεωρούν «στοιχειωμένο» το σπίτι της Βασιλίσσης Όλγας, στον αριθμό 263.
Το σπίτι λέγεται πως παλιά ήταν αρχοντικό κάποιου Εβραίου, ενώ σήμερα δεν κατοικείται αφού είναι ετοιμόρροπο και ο γύρω χώρος έχει μετατραπεί σε αποθήκη οικοδομικών υλικών. Φημολογείται πως όσοι έχουν μείνει εκεί νύχτα ακούν φοβερούς θορύβους από φαντάσματα που κυκλοφορούν στα δωμάτια, με αποτέλεσμα να τρέπονται σε φυγή. Λέγεται πως συνοδεύει κατάρα και όποιος μένει εκεί κινδυνεύει να τρελαθεί, ενώ όποιος προσπαθήσει να το γκρεμίσει κινδυνεύει να πεθάνει. Στο παρελθόν το πήραν δύο εργολάβοι για να το κατεδαφίσουν, όμως την ημέρα που πέρασε στην ιδιοκτησία τους ο ένας πέθανε από την καρδιά του και ο άλλος σκοτώθηκε σε τροχαίο ταξιδεύοντας στην Αθήνα. Για το σπίτι αυτό γίνεται μεγάλη συζήτηση και μέσω του Internet. «Όποιος τολμάει ας πάει να το επισκεφτεί. Εγώ προτιμάω να μην περνάω ούτε απ’ έξω. Το σπίτι αυτό κρύβει κάποιο φοβερό μυστικό και όποιος είναι γενναίος ας πάει να το λύσει», διαβάζουμε σε ιστοσελίδα, ενώ ένας νεαρός περιγράφει τη δική του εμπειρία: «Πήγαμε χθες με φίλους αλλά δεν μπήκαμε μέσα γιατί φοβηθήκαμε. Τι θα συναντήσουμε; Μπορεί να σε ακολουθήσει το πνεύμα;».
Αρκετοί είναι αυτοί που αποφεύγουν ακόμη και να περνούν τη νύχτα έξω από το κτίριο ή αλλάζουν και πεζοδρόμιο με το φόβο πως ίσως κάτι κακό θα τους συμβεί εάν δεν υπακούσουν στους νόμους των «πνευμάτων».
«Έχουν ακουστεί διάφορα για όσους έχουν νοικιάσει ή έχουν θελήσει να κατεδαφίσουν το σπίτι της Βασ. Όλγας 263. Όμως απ’ ότι γνωρίζω το κτίριο ανήκει σε μία κατασκευαστική εταιρία και ο λόγος που δεν χτίζεται είναι ότι υπάρχει πρόβλημα με τα όρια του διπλανού οικοπέδου και η υπόθεση έχει φτάσει έως τον Άρειο Πάγο», μας είπε ο πρώην πρόεδρος των κτηματομεσιτών Θεσσαλονίκης, Γρηγόρης Λιάντας.Δεν είναι όμως μόνο το συγκεκριμένο σπίτι που «βαφτίζεται» ως στοιχειωμένο στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν και άλλα κτίρια που έχουν συνδεθεί με φήμες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα για κακά πνεύματα ή για τραγικές ιστορίες που σημάδεψαν τους πρώην ιδιοκτήτες τους. Τέτοια είναι στην Αρετσού της Καλαμαριάς αλλά και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, λίγο μετά το δικαστικό μέγαρο
Υπάρχουν ακόμη και οι προληπτικοί που κάνουν ένα «βήμα» παραπέρα και μιλούν και για περιοχές με αρνητική αύρα. Μεταξύ αυτών λένε πως είναι η πλατεία Τερψιθέας στην Άνω Πόλη και ο παλιός δρόμος της Θέρμης μετά τα νέα νεκροταφεία. Όπως αναφέρουν στις περιοχές αυτές η ατμόσφαιρα είναι βαριά και αφιλόξενη, ενώ η προσαρμογή δύσκολη.

το σπιτι στα Ανω Λεχωνια Βολου

Το αρχοντικό Κοντού βρίσκεται στο δρόμο Άνω Λεχωνίων Βόλου στην είσοδο του χωριού και χτίστηκε το 1900 μ.Χ. από την οικογένεια Κοντού.
Ο Κοντός ήταν Πρόξενος της Ρωσίας στην Ελλάδα. Η οικογένεια είχε μεγάλη περιουσία στη Ρωσία, στη Λωζάνη και στην Ελλάδα (Αθήνα και Βόλο). Σπίτι τους στο Βόλο ήταν το νεοκλασικό κτίριο Γαμβέτα με Τ. Οικονομάκη, που αγοράστηκε από το Δημ. Καβούρα και σήμερα ανήκει στο Πανεπιστήμιο -είναι βιβλιοθήκη.
Το ατύχημα για την οικογένεια ήταν ότι τα αγόρια πέθαναν από φυματίωση. Ο οικογενειακός τους τάφος υπάρχει στο νεκροταφείο Βόλου, μαζί και ο θρύλος ότι δηλητηριάστηκαν από σαμιαμήδι που έπεσε στο ρόφημά τους. Το πένθος έπεσε βαρύ στην οικογένεια. Έκτοτε το αρχοντικό εγκαταλείφθηκε.
Το 1920 περίπου η κόρη της οικογένειας, Θελξινόη πούλησε το σπίτι στο Γεώργιο Αλπάκη, που είχε τρεις κόρες κι έναν γιο, τη Σεραϊνα, την Αριστέα, τη Φρόσω και το Νίκο.
Ο Αλπάκης έδωσε το σπίτι προίκα στην κόρη του Φρόσω που παντρεύτηκε το Φ. Φιλιππίδη αγρότη από τις Πινακάτες. Η Φρόσω το έδωσε προίκα στη μεγάλη της κόρη που παντρεύτηκε τον Αντώνη Ασημάκη από τις Μηλιές.
Το 1960 περίπου το σπίτι πουλήθηκε σε κάποιον εργολάβο Κουτσιδάκη, ο οποίος επισκευάζοντάς το δε σεβάστηκε την αξία του ως μνημείο και χρησιμοποίησε τα χειρότερης ποιότητας υλικά. Στο σοβά χρησιμοποίησε υπολείμματα ασετιλίνης αντί για ασβέστη που τα έπαιρνε από το εργοστάσιο «Οξυγόνο» του Βόλου. Οι τοιχογραφίες καταστράφηκαν όλες. Τρία χρόνια μετά αυτός αρρώστησε και πέθανε. Οι κόρες του το πούλησαν στο δικηγόρο Κίμωνα Χατζησταματίου.
Το αρχοντικό χρησιμοποιήθηκε άλλοτε ως ξενοδοχείο και άλλοτε ως πολυκατοικία. Από το 1930 έως το 1940 περίπου κατοικήθηκε από τις οικογένειες: Ολύμπιου, συμβολαιογράφων Δημητριάδη και Ν. Κότζια, οι οποίοι είχαν και τα συμβολαιογραφεία τους εκεί, από το βουλευτή Κ. Σαμαρά και το δάσκαλο Μαυράκη.
Το 1941 καταλήφθηκε από Γερμανούς, που εγκατέστησαν σε αυτό το αρχηγείο τους. Το 1944 εγκαταστάθηκε στο κτίριο η ΕΑΣΑΔ. Στη συνέχεια κατοικήθηκε από ανταρτόπληκτες οικογένειες, που έρχονταν από κοντινά χωριά του Πηλίου.
Σήμερα το αρχοντικό είναι ακατοίκητο και ερειπωμένο. Είναι από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα του νεοκλασικισμού. Περιλαμβάνει υπόγειο, ισόγειο, πρώτο όροφο και σοφίτα.

η φαρμα της Θηβας

κοντα στη Θηβα, οπως καταλαβα απο την εθνικη οδο με κατευθυνση αθηνα προς θεσσαλονικη ειναι λιγο πριν και δεξια του δρομου, κοντα σε ενα λοφο μια φαρμα.τη φαρμα την ειχε αυτη η οικογενεια μεχρι το 1987, οποτε πωληθηκε και εχει γινει τωρα μια μεγαλη κτηνοτροφικη μοναδα που περιβαλλεται απο εναν οικισμο.
πριν το 1987 η φαρμα αποτελουνταν απο ενα μικρο σπιτακι, το σιλο με τις τροφες και τον χωρο των ζωων -500 μοσχαρια. στη φαρμα αυτη πηγαινε ο φιλος μου μαζι με τον παππου του και καμμια φορα καθονταν και τα βραδια στο σπιτακι.
ενα βραδυ, ενω παππους και εγγονος κοιμουνται, ακουνε δυνατο ποδοβολητο απο τον χωρο που κοιμουνται τα μοσχαρια. ξυπνουν και σκεφτονται οτι γινεται σεισμος και μετα πιο ψυχραιμα οτι κλεβουν τα μοσχαρια. βγαινουν απο το σπιτακι -του οποιου η πορτα δεν κοιταγε προς την κατευθυνση των μοσχαριων- κανουν σιγα-σιγα το γυρω του σπιτιου -και μολις φτανουν στη γωνια που ξεκινα ο χωρος των μοσχαριων τοτε καθε θορυβος σταματαει αποτομα και τα μοσχαρια κοιμουνται μακαριως. 
αλλο βραδυ, το ιδιο σκηνικο, τα ιδια ατομα ξυπνουν απο φασαρια στην κουζινα του σπιτιου. πιατα σπανε, φωνες και τσακωμοι ακουγονται -εντωμεταξυ το σπιτακι ειναι στη μεση του πουθενα, δεν υπαρχουν γειτονες η αλλη πηγη φασαριας -εκτος απο τα μοσχαρια παντα. μεταξυ του δωματιου που κοιμουνται και της κουζινας μεσολαβουν 2 πορτες και ενας διαδρομος. πανε σιγα-σιγα προς την κουζινα, πλησιαζουν την πορτα και ξαφνικα ησυχια... ανοιγουν την πορτα κανενας.
αλλο βραδυ, ακουνε απ εξω απο το σπιτακι φασαρια, αυτο κινητα να ερχονται, φωνες, κλαματα. ωχ -λενε- ηρθαν οι γυφτοι, κλεινουν φωτα, κλειδωνουν μην τους παρουν ειδηση οτι ειναι εκει και ακουνε. μεσα στη φασαρια καταλαβαινουν οτι ακουν γερμανικα -raus- (εξω). μετα ακουν φωνες, κλαματα, πυροβολισμους, μετα ησυχια. την επομενη μερα βγαινουννα δουν αν υπαρχουν ιχνη απο καλυκες -τιποτε φυσικα, ουτε και κανενα ιχνος απο τους "υποτιθεμενους τσιγγανους".
η συγκεκριμενη φαρμα ειχε μια φημη φαντασματων. κανενας φιλακας δεν δεχοταν να κατσει βραδυ εκει και πολλα εκπαιδευμενα σκυλια που αφηναν το βραδυ για φυλαξη το σκαγαν μετα απο 2-3 μερες.
καποια στιγμη μαθανε οτι σε αυτο το μερος, συγκεκριμενα στο λοφο οι γερμανοι ειχαν εκτελεσει πολλους κατα τη διαρκεια της κατοχης.

Αλκιβιάδου

Οι παλαιότεροι Αθηναίοι ασφαλώς θα έχουν ακούσει 
την ιστορία με τον μονόχειρα και πιθανότατα να θυμού- 
νται τη χαρακτηριστική φιγούρα του, που περιφερόταν 
στην περιοχή της Πλ.Βάθης γύρω στα 1920. Ο μονόχειρας 
με την αγριωπή όψη, ζούσε σε ένα από τα παλαιότερα 
σπίτια, στον πύργο της οδού Αλκιβιάδου και αποτελούσε 
φόβο και τρόμο για τους πιτσιρίκους της γειτονιάς. 
Η ιστορία με τον μονόχειρα πέρασε από στόμα σε στόμα, 
60 περίπου χρόνια μετά τον θάνατό του και έγινε θρύλος. 
Ενας θρύλος που λέει οτι ο μονόχειρας έγινε φάντασμα 
και εξακολουθεί να κόβει την ανάσα στους κατοίκους 
της περιοχής και σε όσους τύχει να περάσουν νύχτα έξω 
από τον πύργο της οδού Αλκιβιάδου.

το σπίτι της οδού Άγρας αριθμός 22 στο Καλλιμάρμαρο

Το σπίτι αυτό βρίσκεται ουσιαστικά πίσω από το Καλλιμάρμαρο. Δεν φτάνεις εύκολα εκεί, καθ'ότι η οδός Άγρας διακόπτεται απότομα και συνεχίζει από ένα άσχετο σημείο. Στα δεξιά όπως ανεβαίνουμε υπάρχει ένας μικρός λόφος, πάνω στον οποίο είναι το σπίτι. Αυτή τη στιγμή είναι κατά το ήμισυ ανακαινισμένο, αλλά ακόμα εγκαταλελειμένο. Την 'παράσταση' μπορεί να κλέψει το σπίτι με τον αριθμό 21, που βρίσκεται απέναντι. Είναι ένα φτωχικό χαμόσπιτο που όμως έχει μια μεταλλική πλακέτα στην εξώπορτα, σαν αυτή που έχουν οι γιατροί και οι δικηγόροι στα γραφεία τους. Στην πλακέτα αυτή είναι γραμμένο ένα ποίημα σε τρεις στίχους και στην αγγλική γλώσσα. "Ι shall not reign, To serve I disdain, The cat I remain". Οι γείτονες μου είπαν ότι ανήκει σε μια γυναίκα η οποία έχει μετατρέψει το σπίτι της σε γατορτοφείο. Έχει μαζέψε όλες τις αδέσποτες γάτες τις περιοχής και τις φιλοξενεί μόνιμα στα δωμάτια του σπιτιού της. Επίσης όταν ρώτησα δύο γειτόνισες σε ποιον ανήκει το "στοιχειωμένο" σπίτι μου είπαν πως δεν γνωρίζουν τον αρχικό ιδιοκτήτη, ο οποίος είχε ξεκινήσει την ανακαίνιση αλλά την σταμάτησε ξαφνικά οταν πεθανε μεσα σε 1 μηνα ο γιος του και η γυναικα του ταυτοχονα.

Νέο Φάληρο (Σμολένσκυ 4)

Ενα παράξενο φάντασμα "φιλοξενεί" ο πύργος 
της οδού Σμολένσκυ 4 στο Ν.Φάληρο. Ενα φάντασμα 
που ανήκει σε έναν άνθρωπο που μοναδική του φιλο- 
δοξία ήταν να αποκτήσει ένα αξίωμα. Ο ιδιοκτήτης 
του πύργου, ο έμπορος υφασμάτων Καρτάλης, παρά 
τα πλούτη που είχε, ποθούσε απεγνωσμένα να αποκτή- 
σει ένα τίτλο, γι'αυτό και οι φίλοι του τον αποκα- 
λούσαν "κύριο Δήμαρχο" ή "κύριο Υπουργό"! Στα τελευ- 
ταία του λένε πως τρελάθηκε και αφού έχασε όλη την 
περιουσία του, κλείστηκε μέσα στον πύργο, όπου και 
άφησε την τελευταία του πνοή (κάτω από αδιευκρίνιστες 
συνθήκες). Πολλοί ισχυρίζονται οτι για χρόνια έβλεπαν 
το φάντασμά του να τριγυρίζει στα δωμάτια και να 
μουρμουρίζει: "Μακριά από τον πύργο! Είναι δικός μου!".

Καλλιθέα (Λασκαρίδου) (Μια πικρή Ρομαντική ιστορία...)

Στην οδό Λασκαρίδου στην Καλλιθέα, βρίσκεται το 
διώροφο κτίριο της οικογένειας της ζωγράφου Σοφίας 
Λασκαρίδου. Μέσα σ'αυτό, εδώ και χρόνια κρύβεται 
ένα ερωτικό δράμα που κατέληξε στο θάνατο. Η ιστορία 
εκτυλίσσεται στα 1900, όταν ο ποιητής Περικλής Γιαννό- 
πουλος ερωτεύτηκε παράφορα τη Σοφία. Η νεαρή ζωγρά- 
φος, ενώ ήταν κι αυτή ερωτευμένη μαζί του, του έκανε 
πείσματα και του φερόταν με αδιαφορία, απορρίπτοντας 
την πρόταση γάμου που της είχε κάνει. Ο άτυχος νέος, 
απογοητευμένος και βλέποντας τα όνειρά του να χάνονται 
το ένα μετά το άλλο, έθεσε τέρμα στη ζωή του, πέφτοντας 
από το άλογό του στο Σκαραμαγκά. Η κοπέλα, μή αντέχοντας 
το βάρος από τον χαμό του αγαπημένου της, κλείστηκε 
στον εαυτό της, σφράγισε τις πόρτες του σπιτιού της και 
περιφερόταν στα δωμάτια ως το τέλος της. Μετά το θάνατό 
της πολλοί ισχυρίζονταν πως αν περνούσε κανείς νύχτα 
από εκεί, έβλεπε το φάντασμά της να τριγυρίζει και να 
μουρμουρίζει μελαγχολικά το όνομα του αγαπημένου της...

Καλλιθέα (Χαροκόπου)



Ήταν νύχτα της 3ης προς 4η Γενάρη του 1931. Παγωνιά. Το σπίτι στη συμβολή των οδών Θησέως και Αγ. Πάντων, στου Χαροκόπου ήταν σκοτεινό. Πίσω από τους τοίχους του, όμως, διαπράττονταν ένας βιασμός. Ο Δημήτρης Αθανασόπουλος, εργολάβος, βίαζε παρά φύσει τη σύζυγό του Φούλα.Ο Αθανασόπουλος, αμετανόητος γυναικάς με ελαστικότατη συνείδηση, είχε αγανακτήσει με τη γυναίκα του που του αρνιόταν κάτι, που άλλες του έδιναν πρόθυμα. Μεταξύ αυτών και η μητέρα της συζύγου του και πεθερά του! Ήταν η τελευταία φορά που θα επιδίδονταν σε σεξουαλική πράξη. Την επομένη θα ήταν νεκρός.

Η Φούλα Αθανασοπούλου, πανέμορφη και δροσερή στα 25 της, είχε παντρευτεί τον Αθανασόπουλο απογοητεύοντας στρατιές θαυμαστών. Ο Αθανασόπουλος, κατά πάσα πιθανότητα, διατηρούσε σχέση με τη μητέρα της, Άρτεμη Κάστρου, μια ακόλαστη και άνευ φραγμών 45 χρονη γυναίκα, η οποία δεν δίστασε να παντρέψει την κόρη της με τον εραστή της. Και το χειρότερο είναι πως, εξακολούθησε να έχει περιστασιακές ερωτικές σχέσεις με το γαμπρό της.

Εκείνη τη νύχτα ο Αθανασόπουλος ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Κακοποίησε βάναυσα τη Φούλα, η οποία κατόρθωσε να του ξεφύγει και να ζητήσει βοήθεια από τη μητέρα της. Η αντίστροφη μέτρηση για τον Αθανασόπουλο είχε αρχίσει.

Η Κάστρου αποφάσισε την εκτέλεση του Αθανασόπουλου. Δεν είπε τίποτα στην κόρη της. Συνεννοήθηκε με τον 18χρονο Δημήτρη Μοσκιό, ανηψιό της, ερωτοχτυπημένο με την όμορφη Φούλα, και διανοητικά ασταθή. Ίσως να τον έπεισε λέγοντάς του πως μετά το φονικό, η Φούλα θα ήταν ελεύθερη για εκείνον να τη διεκδικήσει. Σημασία έχει πως ό,τι του είπε, τον έπεισε. Φρόντισε να τον μεθύσει με ούζο και ο Δημήτρης Μοσκιός απείχε ελάχιστα από το να γίνει δολοφόνος

5 Γενάρη 1931. Στο σπίτι στου Χαροκόπου ο Αθανασόπουλος κοιμάται. Ο Μοσκιός τονπυροβολεί και τον σκοτώνει. Η Φούλα παρακολουθεί, χωρίς να συμμετέχει, αλλά και χωρίς να παρεμποδίζει το έγκλημα. Με παρότρυνση της Κάστρου και με τη βοήθεια της 38χρονης Γιαννούλας Μπέλλου, υπηρέτριας του σπιτιού, βάζουν φωτιά στο πτώμα του Αθανασόπουλου. Ο καπνός και η έντονη μυρωδιά, όμως, τις αναγκάζουν να σταματήσουν. Το πτώμα τεμαχίζεται, γίνεται πακέτα και παραδίδεται στον Σπύρο Μαγουλόπουλο, θαυμαστή επίσης της Φούλας για να το ξεφορτωθεί. Αυτός τα δίνει στον καραγωγέα Γιώργο Κορναράκη, με την εντολή να τα πετάξει στο ρέμα του Ιλισσού. Έτσι και έγινε.

Για κακή τους τύχη, τα μακάβρια δέματα σκαλώνουν στις όχθες του ποταμού, όπου τα ανακαλύπτει διερχόμενος διαβάτης. Ειδοποιείται η αστυνομία. Η αποκάλυψη των ενόχων δεν είναι μακριά.

Το έγκλημα στου Χαροκόπου έπεσε σαν βόμβα στην Αθηναϊκή κοινωνία και συντάραξε ολόκληρη της Ελλάδα, που προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της από την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μάλιστα, ξεπέρασε τα όρια της χώρας και ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο. Την πολύκροτη δίκη των κατηγορουμένων παρακολούθησαν και πολλοί ξένοι ανταποκριτές.Από τότε λεγεται οτιτο σπίτι  παρουσιάζει περίεργα φαινόμενα.

Η δίκη θα κρατήσει αρκετούς μήνες.Οι καταδίκες ήταν βαριές.
1) Άρτεμις Κάστρου, σύζυγος Παναγιώτου, ετών 45, εις θάνατον.
2) Σοφία Αθανασοπούλου, σύζυγος Δημητρίου, ετών 25, εις θάνατον.
3) Γιαννούλα Μπέλλου του Γεωργίου, ετών 38, εις ισόβια δεσμά
4) Δημήτριος Μοσκιός του Περικλέους ετών 18, κάθειρξις 20 ετών
5) Σπύρος Μαγουλόπουλος, κάθειρξις 18 μηνών
Από την κυβέρνηση του Τσολάκογλου μάνα και κόρη αποφυλακίζονται. Η Φούλα παντρεύεται όχι τον Διευθυντή των φυλακών, αλλά έναν συνταγματάρχη, τον Αγαπητό Κομήτη. Υπήρξε υποδειγματική σύζυγος και πέθανε το 1971από καρδιά. Ένα χρόνο αργότερα πέθανε και ο σύντροφός της Η Κάστρου υπέφερε πολύ στα τελευταία της, που τα πέρασε κατάκοιτη στο κρεβάτι, τρελάθηκε και πέθανε το 1956. Ο Μοσκιός είχε πεθάνει νωρίτερα, αφού είχε εισαχθεί στο Δρομοκαϊτειο. Η πνευματική του υγεία διαταράχθηκε ανεπανόρθωτα από το φόνο. Η Γιαννούλα Λάμπρου, μετά την αποφυλάκισή της, παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια.

Το έγκλημα στου Χαροκόπου ήταν τόσο ειδεχθές και απεχθές, που ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά. Έγινε ακόμη και τραγούδι, σε στίχους του Γιακουμή Μοντανάρη και μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη.


Θησείο (Ηλ. Σταθμό)

Ενα χαμόσπιτο πίσω από το σταθμό του ηλεκτρικού 
σταθμού στο Θησείο, κρύβει μια τραγική ιστορία. Εκεί, 
γύρω στα 1935, κατοικούσε μαζί με τη μητέρα της, μια 
πανέμορφη κοπέλα, η Αθανασία, που εργαζόταν μέρα-νύχτα 
για να μαζέψει χρήματα για την προίκα της και να 
παντρευτεί τον καλό της. Ομως, μια μέρα, η μητέρα της, 
της άρπαξε τις οικονομίες της και εξαφανίστηκε με τον 
εραστή της! (ναι! καλά διαβάσατε!) Η φτωχή κοπέλα, 
εγκαταλειμμένη από τον αρραβωνιαστικό της μαράζωσε και έδωσε τέλος στη ζωή της. Αλλοι λένε οτι 
πρώτα σκότωσε τη μητέρα της και ύστερα αυτοκτόνησε. 
Οποια όμως και αν είναι η αλήθεια, στο σπιτάκι, 
που χρόνια τώρα είναι έρημο, πολλοί λένε οτι τις νύχτες 
ακούγεται ακόμη το γοερό κλάμα της άτυχης Αθανασίας.

Πικέρμι Αττικής


Είναι ίσως το πιο γνωστό στοιχειωμένο 
σπίτι. Απο την αρχαιότητα ήταν γνωστή τοπο- 
θεσία όπου λάμβαναν χώρο παράδοξα φαινόμενα. 
Σε αυτήν, το 18ο και το 19ο αιώνα, άνθρωποι 
χάνονταν, ενώ υπήρχαν συχνές εμφανίσεις ξωτι- 
κών (α, ρε Gildor ) και νεραϊδών. Το συγκε- 
κριμένο σπίτι, τώρα, χτίστηκε το 1910 απο τον 
Περικλή Καλλέργη, ο οποίος αυτοκτόνησε αφού 
δολοφόνησε τη γυναίκα του. Στην Κατοχή χρησι- 
μοποιήθηκε απο τον ιταλικό στρατό ως τοπικό 
φρουραρχείο και στα υπόγειά του γίνονταν 
βασανιστήρια απο τους στρατιώτες. Οι μετέπει- 
τα ένοικοι του σπιτιού έμεναν σε αυτό μόνο 
μικρά χρονικά διαστήματα, ενώ εδώ και αρκετά 
χρόνια, άγνωστοι σκάβουν το υπόγειο λόγω δια- 
φόρων φημών περί κρυμμένου θησαυρού. 
Οι μάρτυρες των περίεργων φαινομένων είναι 
πολλοί και μεταξύ αυτών και ο τραγουδιστής 
Γιώργος Γερολυμάτος (και δεν λέω οτι επειδή 
είναι γνωστός θα είναι κι αξιόπιστος μάρτυρας 
απλά τον αναφέρω) μαζί με άλλα έντεκα άτομα: 
Ενα βράδυ που είχαν επισκεφτεί το σπίτι (μου 
κάνει μεγάλη εντύπωση! Τί ήθελαν εκεί, αφού 
το σπίτι είναι ακατοίκητο εδώ και χρόνια; Και 
δεν το λέω υπονοώντας κάτι το "πονηρό", αλλά 
κάτι πολύ πιο "μυστηριακό"!), άκουγαν για αρκε- 
τή ώρα έναν παράξενο ήχο σαν σύρσιμο και ένα 
ουρλιαχτό που ακολουθούσε. 
Το σπίτι, εκτός των άλλων, έχει και άλλες ιδιαι- 
τερότητες λόγω της περίεργης αρχιτεκτονικής του. 
Μερικές από αυτές είναι η έλλειψη αυλής, η πρόσο- 
ψή του (που απεικονίζει έναν ακτινωτό ήλιο) και 
ο προσανατολισμός του (όμοιος με αυτόν των εκκλη- 
σιών). Αποτελέσματα ερευνών που έγιναν στο παρελθόν 
έδειξαν αλλαγή, χωρίς εμφανή εξωτερική αιτία, στον 
ιονισμό της ατμόσφαιρας γύρω στα 30-50 μέτρα γύρω 
από το σπίτι. Συγκεκριμένα σημεία του σπιτιού, 
όπως το βορειοανατολικό παράθυρο, εμφάνισαν υπερ- 
βολικές διακυμάνσεις, που οι εντάσεις τους ποικίλλαν 
απο την ανατολή ως τη δύση του ηλίου.

Το σπιτι του Αχλαδοκαμπου


Ανάμεσα στις πολλές ιστορίες που διαδίδονται για στοιχειωμένα σπίτια στον ελλαδικό χώρο συγκαταλέγεται η ιστορία του Διαμαντέικου σπιτιού στην περιοχή του Αχλαδόκαμπου. 
Η υπηρέτρια του παλιού αρχοντικού ήταν η πρώτη που ανέφερε πως είδε κάποιες φευγαλέες θεόρατες παρουσίες να πλανιούνται στο σπίτι. Πίστεψε όπως είπε πως ήταν βρικόλακες που έκαναν την εμφάνισή τους κάθε Τετάρτη και Παρασκευή και επιχειρούσαν να φάνε το αλεύρι από τις αποθήκες. Το 1925 το σπίτι πουλήθηκε στην οικογένεια Σελλή.
Οι καινούριοι ένοικοι ένιωσαν δυσφορία και ανησυχία με τη διάχυτη αίσθηση εχθρότητας στην ατμόσφαιρα, με τους ανεπαίσθητους ήχους αργόσυρτων βημάτων και το απειλητικό συναίσθημα ότι κάποιος τους παρακολουθούσε. Λίγους μήνες αργότερα η κατάσταση χειροτέρεψε, απότομοι υπόκωφοι κρότοι, πάταγοι και βουητά μυστηριώδους προέλευσης τάρασσαν τον ύπνο τους και τους ξυπνούσαν ξαφνικά τα βράδια. 
Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι αόρατα πλάσματα προσπαθούσαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους με διάφορους τρόπους, μανταλώνοντας τις πόρτες, αλλάζοντας θέση στα προσωπικά αντικείμενα, μισανοίγοντας τα πορτόφυλλα, ανάβοντας φώτα και προκαλώντας αλλόκοτες δαιμονικές λάμψεις κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αυτά τα φαινόμενα δοκίμασαν γερά τα νεύρα των ενοίκων και τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν το ιδιόμορφο σπίτι. Οι επόμενοι κάτοικοι του αρχοντικού ήταν οι οικογένειες Διαμαντογιάννη και Δολίτση. Σύμφωνα με τους κατοίκους της περιοχής κάποια από τα μέλη της οικογένειας βρήκαν ατυχή και ανεξήγητο θάνατο και κυκλοφόρησε η φήμη ότι το σπίτι είναι καταραμένο. 
Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1945, μια παράξενα ηχηρή αστραπή πάνω από την οροφή του σπιτιού φαίνεται πως ήταν το τελευταίο σημάδι του περίεργου όντος το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι θεώρησε αρκετή την αναστάτωση που προκάλεσε και από εκείνη τη μέρα εξαφανίστηκε μια και καλή από το κτίσμα.

Ξενώνας Οίκου Τυφλών στην Καλλιθέα



Ο Οίκος Τυφλών στεγάστηκε αρχικά στην οικία Λασκαρίδου στην Καλλιθέα. Με δαπάνη των αδελφών Ραφαήλ και Ανανία Αμπέτ, Σύριων εμπόρων και τραπεζιτών της Αιγύπτου, που απέκτησαν την ελληνική υπηκοότητα και ίδρυσαν και στο Κάϊρο την Αμπέτειο Σχολή, αγοράστηκε από την Οικοδομική Εταιρεία το μεγάλο οικόπεδο της οδού Θησέως 210 και χτίστηκε εκεί το Αμπέτειον Μέλαθρον, όπου στεγάζεται από το 1910 ο Οίκος Τυφλών.
Η εξαιρετικά πρωτοποριακή για την εποχή της οργάνωση του Οίκου Τυφλών οφείλεται κατά κύριο λόγο στη διευθύντρια Ειρήνη Λασκαρίδου, η οποία υπηρέτησε σε αυτή τη θέση επί τριάντα χρόνια (1909-1938). Το ίδρυμα παρείχε διαμονή σε παιδιά με προβλήματα οράσεως από όλη την Ελλάδα, μαθήματα της
στοιχειώδους εκπαίδευσης αλλά και υφαντικής, κεραμικής, πλεκτικής και μουσικής. Στόχος αυτών των μαθημάτων ήταν η δυνατότητα επαγγελματικής αποκατάστασης των παιδιών, όταν θα αποφοιτούσαν από τον Οίκο Τυφλών. Μετά την επίσκεψη της τυφλής και κωφάλαλης παιδαγωγού Helen Keller (1880-1968) το 1946, η προσφερόμενη εκπαίδευση επεκτάθηκε και στους τυφλοκωφάλαλους.
Το 1922 χτίστηκε και ξενώνας για τη φιλοξενία τυφλών παιδιών απέναντι από το κυρίως κτήριο. Πρόκειται για κτίσμα εντυπωσιακών διαστάσεων και αρχιτεκτονικής, σχεδιασμένο από τον Α. Βάλβη, στη συμβολή των οδών Περικλέους και Μεταμορφώσεως. Αργότερα στεγάστηκε εκεί το 4ο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο, από το χρώμα του κτιρίου, έμεινε γνωστό ως κόκκινο σχολείο. Σήμερα παραμένει διατηρητέο και ετοιμόρροπο.
Πολλοί είναι οι θρύλοι που έχουν δημιουργηθεί για το συγκεκριμένο κτίριο...Όπως μάθαμε από κατοίκους της περιοχής και από τον περιπτερά που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το κτίριο, αρκετά βράδια ακούγονται κλάματα αλλά πολλές φορές και χαμόγελα παιδιών...Λέγεται ότι είναι τα παιδιά του ξενώνα του οίκου τυφλών όπου φιλοξενούσε τα τυφλά παιδάκια...
Άλλες μαρτυρίες μιλάνε για μορφές παιδιών που στέκονται στα παράθυρα τις βραδυνές ώρες και κοιτούν προς το δρόμο...Κανείς βέβαια δεν γνωρίζει αν αυτά είναι αλήθεια ή ψέμματα οι αστικοί θρύλοι όμως θα παραμένουν πάντα θρύλοι...Και παρεπιπτόντως λίγοι έως ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι δοκιμάζουν να μπούν μέσα στο κτίριο νύχτα...

ο στοιχειωμενος δρομος του Κιλκις

Yπάρχει ένας δρόμος κάπου έξω από το Κιλκίς, ο οποίος δρόμος φέρεται να είναι στοιχειωμένος από μία γυναίκα, τουρκικής καταγωγής την οποία είχε δολοφονήσει ο σύζυγός της. Και τώρα, αν είσαι αντρικού φύλου και οδηγάς σ' αυτόν τον δρόμο μέσα στη νύχτα, ξαφνικά μπορεί να την δεις να τρέχει δίπλα σου και μην δοκιμάσεις να αυξήσεις ταχύτητα γιατί πάλι δίπλα σου θα τρέχει και αρχίζει και σου μιλάει. Είναι φοβερό να την βλέπεις γιατί είναι γεμάτη αίματα ή έχει κομμένο κεφάλι, το οποίο κρατάει στα χέρια της και αρχίζει να σου φωνάζει και να προσπαθεί να σε κάνει να χάσεις τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Αν τώρα καταφέρεις και δε στουκάρεις το αμάξι σε κάνα δέντρο πάνω στην τρομάρα σου και μπορέσεις και φύγεις, αυτό δε σημαίνει υποχρεωτικά ότι τη γλίτωσες. Όπως λένε, αν είχες κάνει το λάθος να της απαντήσεις ή να της μιλήσεις εν γένει, θα πεθάνεις μέσα σε λίγες μέρες γιατί σου αφήνει κατάρα

ΚΕΔΒ



ΤΟΠΟΣ ΧΑΪΔΑΡΙ

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΔΙΑΒΙΒΑΣΕΩΝ ΚΕΔΒ

Η βορινή πλευρά του στρατοπέδου βλέπει προς το βουνό και έχει ένα μικρό δρομάκι (χωρίς φώτα). Εκεί υπάρχει μια πύλη και μια σκοπιά που επιβλέπει το δρόμο. Στο σημείο που είναι η σκοπιά ήταν ο χώρος των παλιών κρατητηρίων. Για την ιστορία, το στρατόπεδο κατασκευάστηκε από τους Γερμανούς στον Β' Παγκόσμιο σαν φυλακή. Έχει πεθάνει πολύς κοσμάκης μέσα εκεί. Αργότερα εμείς το κάναμε στρατόπεδο. Πίσω λοιπόν στην περιγραφή... Δεκαετία του '80 και στη συγκεκριμένη σκοπιά βρίσκεται ένας στρατιώτης. Φυλάει "γερμανικό" νούμερο 2-4. Κάποια στιγμή περνά μια κοπέλα μαυροφορεμένη. Ο στρατιώτης της πιάνει συζήτηση γιατί η κοπέλα δείχνει να φοβάται που περνά από εκείνο το σημείο τέτοια ώρα , οπότε προσπαθεί να την καθησυχάσει. Η κοπέλα τώρα νοιώθει καλύτερα και αρχίζει και συνομιλεί με τον στρατιώτη ο οποίος για να περάσει και η ώρα την πείθει να κάτσει λίγο μαζί του να μιλήσουν. Η ώρα περνά και η κοπέλα αποφασίζει να φύγει. Κανονίζουν να βρίσκονται κατ' αυτόν τον τρόπο όποτε ο στρατιώτης θα είχε νούμερο εκεί και μέχρι να βγει εξοδούχος να συναντηθούν και έξω. Συναντήθηκαν 3 φορές ακόμα. Την τελευταία φορά η κοπέλα φεύγοντας ξεχνά την τσάντα της. Ο στρατιώτης την παίρνει και αποφασίζει να την παραδώσει ο ίδιος. Βρίσκει ταυτότητα και διεύθυνση μέσα στην τσάντα της. Πάει την μέρα που είναι εξοδούχος να την παραδώσει στο σπίτι της , όπου συναντά μια κυρία μαυροφορεμένη και ζητά να δει την κοπέλα που γνώρισε. Η γυναίκα του λέει ότι η κόρη της πέθανε πριν 3 μήνες. Ο στρατιώτης γυρνά στο στρατόπεδο και λέει το τι έχει γίνει σε 2 φίλους του οι οποίοι δεν τον πιστεύουν. Την επόμενη φορά που έχει σκοπιά ο ίδιος σε εκείνο το σημείο που συνάντησε την κοπέλα , αυτοκτονεί. Μέχρι το 1992 είχαν αναφερθεί επίσημα αυτοκτονίες στρατιωτών και στρατιώτες που παρουσίασαν "ψυχικές διαταραχές" και τους έκλεισαν μέσα. Όλοι τους είχαν κοινό σημείο ότι είχαν σκοπιές στο συγκεκριμένο σημείο. Το 1990 αποφασίστηκε από το Υπουργείο Αμύνης να μην ξαναυπάρξει σκοπιά στο συγκεκριμένο σημείο, απαγορεύεται στους πάντες εντός και εκτός στρατοπέδου καθώς και στα περίπολα του στρατοπέδου να πλησιάσουν τον χώρο των παλιών κρατητηρίων. Έξω από τα κρατητήρια έχει τοποθετηθεί ένας τεράστιος σταυρός και στις πόρτες του κτιρίου άλλοι πιο μικροί σταυροί. Για όποιον δε πιστεύει ας πάει στη βορινή πλευρά έξω από το στρατόπεδο να δει ο ίδιος τον χώρο. Ανεπίσημα, τη δεκαετία του 1980-1990 το Στρατόπεδο αυτό είχε τις περισσότερες αυτοκτονίες στρατιωτών σε όλη την Ελλάδα

Το στοιχειωμένο σπίτι στο Χαϊδάρι

Tο στοιχειωμένο σπίτι στο Χαϊδάρι ( προς Προφήτη Ηλία ) είναι γνωστό σε όλους εμάς. Εκεί ο ιδιοκτήτης καθώς έφτιαχνε το σπίτι μαζί με ένα φίλο του, βρέθηκαν ξαφνικά καρφωμένοι στον τοίχο ( σταυρωτά ). Όταν πήγε η γυναίκα του ιδιοκτήτη σπίτι καθώς γύριζε από την δουλειά της, έφριξε από αυτό που είδε. Μετά από 4 ημέρες πέθανε από άγνωστα μέχρι στιγμής αίτια. Σίγουρα αυτά που είδαν οι ιατροδικαστές ( σύμφωνα με αυτά που είπαν ) δεν τα είχαν ξαναδεί.

ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΕΡΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


01. Τόπος: Θεσσαλονίκη
Που είναι: Διοικητήριο
Ιδιότητες: Υπογείως υπάρχει Σεραπείον (χώρος τέλεσης Αιγυπτιακών
μυστηρίων του Σεράπιδος)
Ενέργεια: Θετική

02. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Οδός Μαύρης Πέτρας (Άνω πόλη)
Ιδιότητες: Δίκτυο υπόγειων σπηλαίων
Ενέργεια: Αρνητική

03. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Λόφος Βούζαρη, έξω από τη Θεσσαλονίκη.
Ιδιότητες: Ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό κέντρο.
Ενέργεια: Θετική

04. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Καλαμαριά, γήπεδο Απόλλωνα
Ιδιότητες: Πίσω από το γήπεδο υπάρχει εκκλησάκι και εγκαταλελειμμένο
στρατόπεδο. Τόπος δύναμης, άλλες διαστάσεις.
Ενέργεια: Θετική

05. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Ξεροπόταμος (Παπάφη)
Ιδιότητες: Το σημείο του ξεροπόταμου κάτω από τη γέφυρα αποτελεί ισχυρό τόπο δύναμης.
Ενέργεια: Θετική

06. Τόπος: Θέρμη 
Που είναι: Ναός Αγίου Μάρκου, στον παλιό δρόμο για Θέρμη, μετά τα νέα
νεκροταφεία.
Ιδιότητες: Δίπλα σε εκκλησία υπάρχει τσιμεντένιος κύκλος. Δυσκολία
προσαρμογής, βαριά ατμόσφαιρα.
Ενέργεια: Αρνητική

07. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Πανόραμα, στο δρόμο προς Χορτιάτη. Βγαίνοντας από Πανόραμα, οι δύο-τρεις μικροί δρόμοι δεξιά, πιο πάνω από τη στροφή οδηγούν σε εξοχική τοποθεσία με μικρό ποτάμι με πράσινα πετρώματα.
Ιδιότητες: Χαλάρωση, ηρεμία, νεραϊδότοπος.
Ενέργεια: Θετική

08. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Κήποι του Πασά, προς Άγιο Παύλο, πάνω από το Νοσοκομείο Άγιος Δημήτριος (Άνω πόλη)
Ιδιότητες: Τόπος δύναμης, χαλάρωση, άλλα πεδία
Ενέργεια: Θετική

09. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Το κέντρο του τριγώνου που σχηματίζεται
Ιδιότητες: Άλλες διαστάσεις, εύκολος διαλογισμός.
Ενέργεια: Θετική

10. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Πλατεία Ελευθερίας, Σταυρούπολη.
Ιδιότητες: Δυσκολία προσαρμογής, ψυχολογικές διαταραχές.
Ενέργεια: Αρνητική

11. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Ναός Αχειροποιήτου (Εγνατία με Αγίας Σοφίας)
Ιδιότητες: Η εκκλησία έχει χτιστεί πάνω από αρχαίο Αιγυπτιακό ναό της Ίσιδας.
Ενέργεια: Θετική

12. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Πλατεία Τερψιθέας, Άνω Πόλη
Ιδιότητες: Κατά τις νυχτερινές ώρες δυσκολία προσαρμογής, αφιλόξενη
ατμόσφαιρα, δίπλα στο δερβίσικο μαυσωλείο.
Ενέργεια: Αρνητική.

*13. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Βασιλίσσης Όλγας 263, απέναντι από τη Νομαρχία.
Ιδιότητες: Στοιχειωμένο σπίτι, παραφυσικά φαινόμενα, λάμψεις και φωνές άγνωστης προέλευσης κατά τη νύχτα.
Ενέργεια: Αρνητική.

**14. Τόπος: Θεσσαλονίκη 
Που είναι: Υπόγειος ναός Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου,γωνία Παύλου Μελά
και Ικτίνου, πίσω από την Αγία Σοφία
Ιδιότητες: Περισυλλογή, εύκολος διαλογισμός.
Ενέργεια: Θετική

ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 58Α






Το κτίριο της Ακαδημίας 58α είναι διώροφο.Στους χώρους αυτούς εκτίθενταν παλαιότερα τα αντικείμενα της συλλογής του Μουσείου Λοβέρδου. Λίγο μετά την παραχώρηση της στο Βυζαντινό Μουσείο το 1979, η κυρίως οικία της Μαυρομιχάλη 8, μαζί με τις αίθουσες (Rooms) του Μουσείου Λοβέρδου, άρχισε να λειτουργεί ως βεστιάριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (διοργανώνονταν και κάποιες εκδηλώσεις εκεί), ενώ οι διάδρομοι του Μουσείου (Sections) σφραγίστηκαν με τούβλα και χρησιμοποιήθηκαν ως αποθηκευτικοί χώροι.
Και η πορτα επι της ακαδημιασ με το γοτθικο στυλ?
Η εν λόγω πόρτα, ενσωματωμένη σήμερα σε ένα σύγχρονο κτίριο, είναι (ήταν) η δευτερεύουσα είσοδος / έξοδος της οικίας Λοβέρδου επί της οδού Μαυρομιχάλη. Τω καιρώ εκείνω φαίνεται ότι οι άνθρωποι προτιμούσαν τις κύριες εισόδους σε διακριτικότερους παρά κεντρικούς δρόμους.
Ο Διονύσιος Λοβέρδος ήταν «ψαγμένος» και κάπως έτσι εξηγείται το περίεργο γλυπτο δρακου που κοσμούσε το υπέρθυρο της Ακαδημίας 58.
οσον αφορα την αιθουσα τελετων μεσα στο σπιτι και το παρεκλησι ηταν ενα εργο απαραμιλλης τεχνης με ενα περιτεχνο ξυλινο τεμπλο.
Το άγαλμα ενός ιππότη, γονατιστού, με το πρόσωπο στραμμένο προς τα επάνω και τα χέρια ενωμένα σε στάση προσοχής ηταν μεσα στο παρεκλησι.
Το κτίριο ήταν ιδιοκτησία του Δ. Λοβέρδου, συνιδρυτή της Ιονικής κ' Λαϊκής Τράπεζας και κατασκευάστηκε από τον ίδιο ο οποιος ήταν υψηλόβαθμος τέκτων... 
τα συμπερασματα δικα σας.

Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



Επί της οδού Φιλελλήνων, σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από το κτίριο της Βουλής, βρίσκεται η "Ρώσικη εκκλησία", όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται στις μέρες μας. Έχοντας κτιστεί περί τα μέσα του 11ου αιώνα, αποτελεί μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της Αθήνας. Διάφορες φήμες που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς ήθελαν την εκκλησία αυτή να συνδέεται με ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών κάτω από την Αθήνα.
Στον περίβολο της "Ρώσικης εκκλησίας", λίγα μέτρα έξω από αυτή, υπάρχει μια σιδερένια καταπακτή, κλειδωμένη με δύο χοντρά λουκέτα.
Από την καταπακτή ξεκινούν τα 15 περίπου σκαλοπάτια μιας μικρής κατηφορικής στοάς.Η κατηφορική στοά στρίβει προς τα δεξιά.
Στα έξι περίπου μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, η στοά οδηγεί σε μια σιδερένια πόρτα.
Έχοντας περάσει κανείς την πόρτα αυτή, αριστερά του βλέπει μια άλλη στενή σιδερένια πόρτα.Κάποιοι έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς ότι η στενή στοά που ξεκινάει από την πόρτα αυτή συνδέεται με ένα εκτεταμένο δίκτυο στοών κάτω από την Αθήνα. Στην πραγματικότητα, η στοά προχωράει στην εκπληκτική απόσταση των τεσσάρων περίπου μέτρων και σταματά σε ένα ρηχό αρχαίο πηγάδι.

Το καταραμένο σπίτι

Το παρακάτω γράφτηκε στην Αθηναϊκή εφημερίδα «Καιροί» της 30/07/1893. Στη Κυπαρισσία υπάρχουν σπίτια για τα οποία υπάρχει η πρόληψη ότι αυτός που θα τα κατοικήσει θα πάθει πολλά κακά. Μεταξύ αυτών είναι και το σπίτι των κληρονόμων Τουρκολιά. Σε αυτό το σπίτι μόλις χτίστηκε έμεινε ο οικοδεσπότης ο οποίος πέθανε μέσα σε λίγους μήνες. Μετά από αυτόν έμεινε κάποιος άλλος ο οποίος σε οχτώ μέρες έχασε τη γυναίκα του και ένα από τα παιδιά του. Μετά από αυτόν έμεινε στο σπίτι κάποιος άλλος ο οποίος έχασε όλα του τα παιδιά. Τέλος πάντων όποιος έμεινε σε αυτό το σπίτι δεν απέφυγε τις οικογενειακές συμφορές. Προτελευταίος έμεινα εγώ και αφού έχασα το πρώτο μου παιδί, έφυγα από το σπίτι πριν να λήξει η μίσθωση. Τελευταίος πήρε το σπίτι και κατοικεί ο φαρμακοποιός κ. Ι. Δεσποτόπουλος. Αλλά και αυτού του δυστυχή, το μοναχοπαίδι του δώδεκα χρονών, επιχείρησε μια φορά να αυτοκτονήσει και σήμερα πληγώθηκε από όπλο που κρατούσε κάποιο άλλο παιδί, από αμέλεια όπως λέγεται. Αυτά τα δύο γεγονότα έγιναν μέσα σε τέσσερις μήνες που μένει σε αυτό το σπίτι.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ




Το κτίριο αυτό είναι έργο του αρχιτέκτονα Τζενάρι. Στην εμφανή πλινθοδομή που κυριαρχεί στην πρόσοψη οφείλει την ονομασία «Κόκκινο σπίτι» με την οποία είναι γνωστό στους Θεσσαλονικείς. Το κτίριο χτίστηκε το 1926 για τον βιομήχανο Ιωάννη Λόγγο από την Οικοδομική Εταιρεία Νέων Χωρών. Στο ισόγειο λειτουργούσε «Έκθεση Υφασμάτων Ναούσης».Και από εκεί ξεκινάει ο “Θρύλος μυστηρίου” που κρύβει αυτό το σπίτι.

Η "Ανώνυμος Οικοδομική Εταιρία Νέων Χωρών" που κατασκεύασε το κτίριο, χρεοκόπησε παραδόξως λίγο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του κτιρίου, και συγκεκριμένα το 1931. Η βιομηχανική μονάδα του Λόγγου στην Νάουσα καταστράφηκε από πυρκαγιά, επίσης λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του κτιρίου. Όλα αυτά έδωσαν τροφή για σενάρια ….

Η όψη του κτιρίου με τα χρόνια δημιούργησε διαφόρους μύθους.. Το σπίτι θεωρείτε από πολλούς σαν στοιχειωμένο.. Άλλοι λένε ότι κατοικείται από «Βρυκόλακες»… Διάφοροι άλλοι θεωρούν ότι υπάρχει μια κατάρα για το σπίτι. Αυτοκτονίες, άνθρωποι που τρελαίνονται και μυστήρια γεγονότα έχουν συνδεθεί με το συγκεκριμένο σπίτι… Είπαμε η τωρινή του όψη προδιαθέτει

Το "Κόκκινο σπίτι"

Στην Ερμούπολη της Σύρου, και στον δρόμο για το Κίνι (τρομερή παραλία), 2km έξω από το κέντρο της πόλης, υπάρχει ένα σπίτι το οποίο είναι εγκατελειμένο εδώ και καιρό. Ενώ έχουν γκρεμιστεί, τα γύρω σε αυτό σπίτια, και έχουν χτιστεί νέα με πιλοτές και κήπους, αυτό το σπίτι δεν έχει πειραχτεί καθόλου. Και πλάκα-πλάκα είναι σε πολύ καλή θέση. Δεν βλέπει παραλία αλλά τον μικρό κάμπο μέχρι το λόφο Αυγό. Το συγκεκριμένο σπίτι δεν τολμά κανείς να το αγοράσει γιατί υπάρχει ένας φόβος γενικά. Όποιος αγόρασε αυτό το οικόπεδο, πέθανε μετά από λίγο καιρό. Κανείς δεν έχει προλάβει να το γκρεμίσει και να χτίσει ένα νέο. Επίσης έχουν ακουστεί ότι οι γείτονες ακούνε μερικά βράδια θορύβους από αλυσίδες και λουκέτα. Και η αστυνομία έχει πάει αρκετές φορές για να βρει κάποια στοιχεία ώστε να αποκλείσουν την περίπτωση να είναι κάποιος που να τα κάνει αυτά. Οι γείτονες φυσικά, άλλο που δεν θέλουν να γκρεμίσουν αυτό το σπίτι αφού τους υποβαθμίζει την περιοχή. Οπότε δεν έχουν λόγο να έχουν δημιουργήσει αυτή την ιστορία. Να φανταστείτε το σπίτι δεν το πλησιάζουν ούτε σκυλιά ούτε τίποτα. Έχει το κάτι άλλο στην αύρα του. Το σπίτι εξωτερικά είναι βαμμένο στην ίδια απόχρωση του αίματος. Από εκεί έχει ονομαστεί το "Κόκκινο Σπίτι"....

Τ Ο Σ Π Ι Τ Ι Τ Ω Ν Α Ν Ε Μ Ω Ν

Βρισκόμαστε στην περιοχή του Φαλήρου στην οδό Δ. Φαληρέως σε ένα από τα πιο παλιά στοιχειωμένα σπίτια της Αθήνας όπου έχει συμβεί το εξής γεγονός εδώ πέρα. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου ζούσε εδώ μία κοπέλα την οποία αγαπούσε ένας νεαρός παρ’ όλα όμως δεν ικανοποιούσε αυτή την αγάπη του και αυτός πήγε και αυτοκτόνησε. Από τη θλίψη της κλείστηκε στο σπίτι και πέθανε εδώ μέσα. Από τότε λένε οι κατοικοι ότι ακούνε διάφορες φωνές, βλέπουνε οπτασίες, θορύβους, και πολλές φορες έχουν δει και μία κοπέλα. Στο συγκεκριμένο χώρο έχουν δει στο παράθυρο που βρίσκεται δεξιά, μία μαύρη φιγούρα ένα μαύρο πρόσωπο ανδρικής προέλευσης. Ταυτόχρονα νιώσανε πανικό και από τότε δεν προσεγγίζουν τόσο πολύ το χώρο. Προσπαθούν να τον αποφεύγουν. Επίσης επηρεάζει η όλη κατάσταση και το διπλανό σπίτι όπου έχουν βιώσει οι άνθρωποι διάφορες παράδοξες οπτασίες, έχουνε νιώσει παράξενα αγγίγματα. Το στοιχειωμένο σπίτι είναι γνωστό σαν «Σπίτι των Ανέμων». Στις οπτασίες που βλέπουν οι ένοικοι του διπλανού σπιτιού βλέπουν μία κοπέλα. Το περίεργο στο συγκεκριμένο σπίτι είναι πως στο διπλανό σπίτι που είναι και αυτό ερείπιο παρουσιάζει παρόμοια φαινόμενα.

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΚΟΡΥΖΗ ΣΤΟ Π.ΦΑΛΗΡΟ


Τα περίεργα φαινόμενα που έχουν παρατηρηθεί στον πύργο Κορυζή έχουν μάλλον σχέση με την ιστορία του κατόχου του ο οποίος ήταν ο διάδοχος του Μεταξά στη πρωθυπουργία και πήρε εξ’ ολοκλήρου την ευθύνη για την εισβολή των γερμανών στη χώρα. Μετα απ αυτο τρελάθηκε και αυτοκτόνησε αλλά το πνεύμα του σύμφωνα με τους γείτονες δεν έφυγε ποτέ από εκεί, και υπάρχουν μαρτυρίες ότι ακούγονται τα βήματα και η φωνή του.

Το στοιχειωμένο σπίτι του Φαλήρου

Τηλεκινητικά φαινόμενα σημειώθηκαν κοντά στο Φάληρο, στην οικογένεια του κ. Δημ. Αγριανίτου δισεγγόνου του πυρπολητή Πιπίνου. Ασυναίσθητη αιτία αυτών των φαινομένων εξακριβώθηκε πως είναι ο 16χρονος γιος του Μιχαήλ, ένα συμπαθητικό παιδί με ζωηρά μαύρα μάτια, το οποίο βρισκόταν ακριβώς στην ανάπτυξη της εφηβείας. Τα φαινόμενα άρχισαν στις 15 Αυγούστου του 1930 και ίσως πολύ πιο μπροστά αφού εδώ και δύο χρόνια πριν (1929) σημειώθηκαν ψαλιδίσματα ενδυμάτων, τα οποία γινόταν το μεσημέρι αλλά κυρίως τη νύχτα και τα οποία διαρκούν μέχρι σήμερα (1931). Το εξαιρετικό ενδιαφέρον είναι ότι προκαλούνται καταστροφές αντικειμένων, ενδυμάτων και τροφίμων ανερχόμενες μέχρι σήμερα στο ποσό των 5-6 χιλιάδων δραχμών. Θύματα είναι οι γονείς του παιδιού αλλά και ο θείος του ο οποίος κατοικεί δίπλα, άνθρωπος εξαιρετικά μορφωμένος και πολιτισμένος, κληρικός, πρόλυτος της Θεολογίας. Τα πρώτα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν ήταν η επανειλημμένη εκρίζωση των λουλουδιών που υπήρχαν στο μικρό κήπο που υπήρχε ανάμεσα στα δύο σπίτια, φαινόμενο που αρχικά αποδόθηκε σε κακοβουλία τρίτων. Από τις 21 Σεπτεμβρίου όμως άρχισαν να σημειώνονται αυτόματες αναφλέξεις σε μέρη και ώρες που είναι δύσκολο να αποδοθούν σε κακοβουλία. Πρώτα κάηκε ένα καλάθι που βρισκόταν στο υπόγειο ενώ ταυτόχρονα πήραν φωτιά τα ρούχα του παιδιού που βρισκόταν στα νερά του νεροχύτη για πλύσιμο (!), έπειτα σημειώθηκε πυρκαγιά στο κρεβάτι της θείας του παιδιού κας Άννας Παρίση με αρκετές ζημιές. Κατόπιν βρέθηκε καμένο με μεγάλες τρύπες μεγάλο τραπεζομάντιλο από χοντρό λινό καθώς και εσώρουχα του ιερέα. Στη συνέχεια βρέθηκε μια μισανοιγμένη βαλίτσα με ρούχα, τα οποία ήταν μισοκαμένα. Το καλάθι που αναφέραμε παραπάνω ξαναπήρε φωτιά και βρέθηκαν απλωμένα εσώρουχα καθώς και εφημερίδες και περιοδικά τα οποία ήταν καμένα στις άκρες. Μετά από λίγες μέρες άρχισε το συνηθισμένο φαινόμενο που συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Εξωτερικός λιθοβολισμός του σπιτιού αρχικά των τοίχων και στη συνέχεια των τζαμιών του σπιτιού που είχε ως αποτέλεσμα να σπάσουν όλοι με τρόπο παράξενο. Σε όλα τα σπασμένα τζάμια παρατηρήθηκε κυκλική τρύπα σε μέγεθος καρυδιού με ακτίνες προς τα κάτω. Ο λιθοβολισμός και οι ζημιές έκαναν τους ενοίκους του σπιτιού να υποπτευθούν ανθρώπους που τους εχθρεύονταν μιας και όταν συνέβαιναν τα φαινόμενα όλοι ήταν μέσα στο σπίτι και η εσωτερική κακοβουλία κατά τα φαινόμενα αποκλειόταν. Η αστυνομία που κλήθηκε ερεύνησε το γεγονός αλλά δεν μπόρεσε να ανακαλύψει τίποτα. Τότε σημειώθηκε το εξής χαρακτηριστικό γεγονός. Η θεία του μικρού που κοιμόταν μαζί του στο ίδιο δωμάτιο άκουσε στις 5 το πρωί κρότο σαν να έπεφτε μία πέτρα στο πάτωμα του προθαλάμου. Πήγε προς το μέρος που ακούστηκε ο θόρυβος και πράγματι βρήκε μία πέτρα ενώ όλα τριγύρω ήταν κλειστά. Πως ήταν δυνατό να πέσει ο λίθος αυτός; Τον πήρε στα χέρια της και τον άφησε να πέσει στο πάτωμα για να εξακριβώσει εάν ο κρότος ήταν ο ίδιος. Και πράγματι ήταν Αυτό ενίσχυσε τις υπόνοιες ότι πρόκειται για υπερφυσικό φαινόμενο. Ο λίθος όμως δεν ήταν ζεστός όπως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις. Τότε άρχισαν οι ζημιές γυάλινων και πήλινων σκευών. Οι περισσότερες γλάστρες έσπασαν, τα ποτήρια εκσφενδονίζονταν από την κουζίνα και ερχόταν να σπάσουν μπροστά τους ενώ δεν ήταν κανείς στη κουζίνα και αυτοί καθόταν στη τραπεζαρία. Το φαινόμενο αυτό επαναλήφτηκε πολλές φορές και μπροστά σε μάρτυρες όπως π.χ. των δεσποινίδων Γερδένη, του αρχιμανδρίτη κ. Ανδρέα Μαντούδη, των σεβ. Επισκόπων Βρεσθένης και Κυθήρων, του καθηγητή των φυσικομαθηματικών κ. Μητροπούλου, του καθηγητή κ. Καλλιάφα κτλ. Στη συνέχεια η θεία του παιδιού κ. Άννα Παρίση, είδε μια μέρα ένα μεταλλικό μαχαίρι της κουζίνας να διαγράφει κύκλους μπροστά της. Μια άλλη φορά ένα τηλεσκόπιο το οποίο βρισκόταν πάνω σε ένα έπιπλο να διαγράφει καμπύλη μέσα στο δωμάτιο και να χτυπά δυνατά πάνω στο τζαμένιο πλαίσιο της πόρτας. Μια άλλη φορά ένα μπουκάλι με ούζο της μισής οκάς αφού διέγραψε καμπύλη τροχιά έσπασε μπροστά της. Επίσης μια άλλη φορά ένα μπουκάλι κρασί να έρχεται από το τζάκι της τραπεζαρίας και να σπάζει στο δάπεδο. Τέλος μια σιδερένια σχάρα της σκάλας να εκσφενδονίζεται από μόνη της μακριά. Εντελώς ιδιαίτερες μετακινήσεις παρουσιάστηκαν σε ένα μικρό κρυστάλλινο καλαμάρι το οποίο έπεφτε συνεχώς στη τραπεζαρία μπροστά τους. Τα φαινόμενα όμως ενώ πριν περιορίζονταν μόνο σε ζημιές αντικειμένων άρχισαν να επιφέρουν και καταστροφές σε τρόφιμα. Μία κατσαρόλα με γάλα έπεσε από τη ταράτσα κάτω, ένα πακέτο βούτυρο εκσφενδονίστηκε έξω από το παράθυρο της κουζίνας και τέλος ένα κεφάλι τυριού ροκφόρ 3 οκάδων το οποίο είχε εξαφανισθεί από το σπίτι βρέθηκε στα σκουπίδια προς μεγάλη χαρά των γατιών και των κοτών, ενώ εκσφενδονίστηκε επίσης από τη ταράτσα στο δρόμο μία παγωνιέρα βάρους 7 οκάδων. Τέλος τα φαινόμενα τα οποία συνήθως δεν βλάπτουν άτομα, στράφηκαν και κατά των ενοίκων ευτυχώς όμως χωρίς κάτι το σοβαρό. Μια μέρα ενώ η κ. Άννα Παρίση ανέβαινε μαζί με τη διδα Γερδένη τη σκάλα της Ταράτσας δέχτηκε στο κεφάλι κοντά στο αυτί ένα μικρό μεταλλικό δίσκο. Το ίδιο το αγόρι δέχτηκε στο κεφάλι ένα αυγό ενώ και ο ιερέας στο μέτωπο ένα μπουκαλάκι. Μια άλλη φορά και ενώ καθόντουσαν στη τραπεζαρία, άκουσαν από τη διπλανή κουζίνα ένα τρομερό κρότο ανατρεπόμενων επίπλων και σπασμένων γυαλικών. Τρέχοντας να δουν τι συμβαίνει βρήκαν ερμάρια και φανάρια τροφίμων στο πάτωμα και τα δοχεία τους σπασμένα ενώ τα χαλκώματα έφευγαν από μόνα τους από το πάνω ράφι της πιατοθήκης. Τότε ο ιερέας θέλησε να κάνει αγιασμό και αφού έβαλε σε ένα κάθισμα την εικόνα των Ταξιαρχών άναψε μπρος ένα κερί και άρχισε να διαβάζει τις ευχές όταν μία κάλτσα που βρισκόταν στη κουζίνα ήρθε και σκέπασε και έσβησε το κερί (!). Τότε ο ιερέας με θυμό φώναξε : «Άγιε μου Ταξιάρχη, πως επιτρέπεις να γίνονται μπροστά σου τέτοια πράγματα». Ξαφνικά, αντί να σταματήσουν τα φαινόμενα, το κανάτι του αγιασμού διέγραψε καμπύλη, ήρθε και χτύπησε με ορμή τον τοίχο πάνω από την εικόνα και προσγειώθηκε στο στήθος του ιερέα κάνοντας τον μούσκεμα και στη συνέχεια αφού χτύπησε στο πάτωμα έσπασε. Τότε πανικός κατέλαβε τους ενοίκους. Δεν τολμούσαν πλέον ούτε βήμα να κάνουν χωρίς να κρατούν ένα σταυρό στο χέρι σαν μοναδικό όπλο κατά του αόρατου εχθρού. Ένα βράδυ πήγε το παιδί να πάρει το φαγητό του από το σπίτι του θείου του με ένα αστυφύλακα μαζί σφίγγοντας πάντα στο χέρι του το σταυρό. Όταν όμως πήρε στα χέρια του το δέμα με το φαγητό έδωσε τον σταυρό και τον κράτησε ο αστυφύλακας ο οποίος δέχθηκε αμέσως στο κεφάλι ένα τούβλο και ο άνθρωπος τρομοκρατημένος άρχισε να σταυροκοπιέται σπασμωδικά λέγοντας συνεχώς «Κύριε ημών Ιησού Χριστέ». Μια άλλη βραδιά οι οικογενειακές φίλες διδες Γερδένη έφευγαν από το σπίτι για να επιστρέψουν στο δικό τους. Μόλις βγήκαν από τη πόρτα δέχτηκαν χώματα στο κεφάλι και στη συνέχεια σφαιρίδια από χαρτιά. Τότε τάχυναν το βήμα τους αλλά κοντά τους χωρίς να είναι κανείς αντηχούσε ένας κρότος όπως κάνει ο αναπτήρας χωρίς όμως να βλέπουν φως. Όταν τελικά έφτασαν μπροστά στο σπίτι τους άκουσαν κάτι να πέφτει μπροστά και βρήκαν ένα παλιό αναπτήρα. Κατόπιν αυτού άρχισαν στο σπίτι του παιδιού να σπάνε τα πόμολα από τις πόρτες και να χάνονται τα κλειδιά. Μία φορά η θεία του παιδιού έχασε ένα κλειδί το οποίο δεν μπορούσαν να βρουν όπου και αν έψαξαν. Τότε λοιπόν αγανακτισμένη χτύπησε τα χέρια της φωνάζοντας : «Μα για όνομα του Θεού, τι κακό είναι τούτο». Και τη στιγμή αυτή άκουσε αμέσως αριστερά της ένα χτύπο και είδε να πέφτει δίπλα της το κλειδί. Μία Κυριακή και ενώ το παιδί κοιμόταν στη τραπεζαρία και οι άλλοι ήταν στη ταράτσα, άκουσαν κρότο σαν κάδρο να πέφτει κατά γης και έπειτα κρότους σαν κάποιος να χτυπούσε τη πόρτα στην αρχή σιγανά, μετά δυνατότερα και στο τέλος τα χτυπήματα συγκλόνιζαν όλο το σπίτι. Τότε κατέβηκαν έντρομοι και βρήκαν το παιδί πανικόβλητο, ένα κάδρο ήταν εκσφενδονισμένο απέναντι του και διάφορα άλλα μικροπράγματα σπασμένα. Ανέβηκαν πάλι στη ταράτσα αλλά και πάλι οι κρότοι επαναλήφτηκαν. Ξανακατέβηκαν στη τραπεζαρία αλλά οι κρότοι επαναλήφτηκαν για τρίτη φορά. Τη στιγμή αυτή ο ιερέας φώναξε με αγανάκτηση : «Μα επί τέλους τι είσαι εσύ που χτυπάς; Χριστιανός; Τούρκος; Τι θέλεις από εμάς; Θέλεις προσευχή; Αν θέλεις να προσευχηθώ για σένα χτύπησέ μου μία φορά» Τότε ακούστηκαν σαν απάντηση τέσσερις ελαφριοί κρότοι στη πόρτα, οι τρεις μαζί και ο ένας χωριστά, εξακολούθησαν δε κατόπιν σιγανοί μέχρι που σταμάτησαν. Η εξακρίβωση αυτή των κρότων παρόντων των ενοίκων απέδειξε ότι οι άλλοι δυνατότεροι δεν οφείλονταν σε απάτη. Μια μέρα ήρθε στο σπίτι ο επίσκοπος Βρεσθένης να κάνει αγιασμό μη πιστεύοντας στα φαινόμενα και λέγοντας πως όλοι τρελάθηκαν στο σπίτι αυτό. Τότε ξαφνικά μερικά χρυσωμένα καρύδια από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τα οποία βρισκόταν στην εταζέρα του επάνω ορόφου χτύπησαν στο κεφάλι τον επίσκοπο ενώ συγχρόνως εξαφανίζονταν το μεταξωτό του περιλαίμιο, τα χρυσά γυαλιά του επισκόπου Κυθήρων και έσπαζε σε κομμάτια η ράβδος του αρχιμανδρίτη κ. Ανδρέα Μαντούδη. Ο ιερέας παρακάλεσε τότε τον αιδεσιμότατο κ. Μαντούδη να δεχθεί μία άλλη ράβδο δική του από έβενο με ελεφάντινη λαβή. Τη στιγμή όμως που ο ένας επέμενε να τη δώσει και ο άλλος αρνούταν να τη πάρει ακούστηκε ένας κρότος έσπασε και η δεύτερη αυτή ράβδος ακριβώς στο σημείο που ενώνονταν η ελεφάντινη λαβή της με τον έβενο. Ένα άλλο βράδυ γύρω στις 10 και ενώ στο σπίτι του ιερέα κοιμόταν όλοι ακούστηκαν κρότοι στη πόρτα και όλοι τρόμαξαν νομίζοντας πως πρόκειται για μία νέα εκδήλωση των φαινομένων. Ήταν όμως ο πατέρας του παιδιού ο οποίος τους ανήγγειλε ότι ο μικρός σε υπνοβατική κατάσταση φώναζε : «Μα δεν είναι κρίμα να κόβεις το καινούργιο ράσο του θείου;» Έτρεξαν τότε στο μέρος που κρεμόταν το ράσο και το βρήκαν όντως ψαλλιδισμένο και το ψαλίδι από το οποίο καταστράφηκε δίπλα στο μπουφέ. Έκτοτε πολλές φορές ενώ το αγόρι έπεφτε τη νύχτα στην ίδια κατάσταση τους υπεδείκνυε τη θέση διαφόρων χαμένων αντικειμένων, όπως κάποτε επέμενε πως ένα παπούτσι του θείου του εκσφενδονίστηκε έξω στο δρόμο κάτω από το παράθυρο. Οι δικοί του όμως δεν το πίστεψαν. Εκείνη τη μέρα έβρεχε και την επόμενη πράγματι βρήκαν το παπούτσι εκεί που είπε το παιδί μούσκεμα από τη βροχή. Μία άλλη μέρα τους είπε πως ένα χαμένο κλειδί ήταν σε μια συγκεκριμένη γλάστρα. Εκείνοι έψαξαν αλλά δεν το βρήκαν. Ο υπνοβάτης όμως επέμενε, τους έλεγε να ψάξουν πιο βαθιά. Και πράγματι το κλειδί βρέθηκε. Μετά από μερικές μέρες υπέδειξε ένα άλλο κλειδί το οποίο βρισκόταν σε ένα τενεκέ λαδιού το οποίο το χρησιμοποιούσαν σαν γλάστρα. Το πρώτο ψάξιμο που έγινε δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα, όμως το αγόρι επέμενε και μετά από προσεχτική έρευνα βρέθηκε το κλειδί στο βάθος του δοχείου. Ο καθηγητής των φυσικομαθηματικών κ. Μητρόπουλος βρισκόμενος ένα βράδυ στο συγκεκριμένο σπίτι είδε ένα τασάκι να φεύγει από το μπουφέ της τραπεζαρίας στο διάδρομο και ένα τηλεσκόπιο να εκσφενδονίζεται προς τη κουζίνα όπου έπεσε και έσπασε σε κομμάτια. Ο αστυνόμος της περιοχής κ. Καριώτης επανειλημμένα προσπάθησε να αναπαραστήσει τα φαινόμενα ιδίως την ορμή με την οποία θα έπεφταν τα αντικείμενα από διάφορες αποστάσεις χωρίς καμιά επιτυχία. Ένα βράδυ μάλιστα άφησε άφησε επίτηδες στο τζάκι ένα χάρτινο δεκάδραχμο και ένα νικελένιο δίδραχμο. Μετά από λίγο εξαφανίστηκε το δεκάδραχμο το οποίο βρέθηκε μετά από μέρες μέσα στο τενεκέ των σκουπιδιών. Ο αρχιμανδρίτης κ. Ανδρ. Μαντούδης οικογενειακός φίλος ήταν μάρτυρας σε πολλές από αυτές τις εκδηλώσεις εκτός από την αναφερόμενη περίπτωση με τη ράβδο του. Μία μέρα και ενώ βρισκόταν στο διάδρομο εκσφενδονίστηκε μπροστά του από τον παρακείμενο μπουφέ η τυριέρα σκορπίζοντας τα τυριά που ήταν μέσα. Μία άλλη φορά δέχτηκε στο κεφάλι μία πέτρα μεγέθους μήλου το δε καλυμμαύχι του έφευγε μόνο του από τη κρεμάστρα και εκσφενδονιζόταν μακριά. Ιδιαίτερα παράξενη ήταν η συμπεριφορά των κατοικίδιων ζώων κατά την ώρα των φαινομένων. Οι μεν γάτες φώναζαν σαν δαιμονισμένες το δε σκυλί εκ φύσεως άγριο άλλες φορές αγρίευε πάρα πολύ έτσι ώστε να επιτίθεται εναντίον των κυρίων του ενώ άλλες φορές χωνόταν τρομαγμένο κάτω από το καναπέ. Είναι δε ενδεικτικό ότι κατά τη διάρκεια των φαινομένων ποτέ δεν ακούστηκε να γαβγίζει όπως θα έκανε αν τα φαινόμενα προκαλούνταν από κάποιο ξένο για να τρομοκρατήσει τους ενοίκους.
περιοδικο Ψυχικαί έρευναι, Έτος 1931

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

Στην Σαλαμινα υπάρχει ένα σπίτι, συγκεκριμενα στα Παλούκια. Είναι ενα θεορατο αρχοντικό σπίτι με ένα τεραστιο κήπο και όμως κανεις δεν το περιποιείται αν και οι ιδιοκτητες του ζουν ακόμη. (όχι εκει βεβαια.). μια ομαδα νεαρων αποφασισαν να το επισκεφτουν για αν δουν αν πραγματικα αληθευουν όσα είχαν ακούσει. Πήγαν βράδυ, πήδηξαν την μεγαλη καγκελόπορτα και μπήκαν. εκεί υποτείθεται ότι στα παλια τα χρόνια κατοικουσε ένας αντρας που ασχολιόταν με την μαυρη μαγεια. εξού και τα βιβλία της Σολομοντικής που βρήκαν. Σαν περίεργοι που ήταν πήραν ένα βιβλίο το ανοιξαν και αρχισαν να διαβάζουν. Ξαφνικά αρχισε μεσα στο κατακαλόκαιρο να φυσάει δυνατα, τα δέντρα στην αυλή λύγισαν μέχρι το πάτωμα και μερικά σκέπασαν τα παράθυρα. είδαν επίσης και διάφορες σκιες να περιφέρονται και να εξαφανίζονται το ίδιο γρήγορα όπως εμφανίζονταν. τα παιδιά φοβήθηκαν, παρατησαν το βιβλίο, και φύγανε όσο το δυνατον πιο γρηγορα μπορούσαν. την επόμενη μέρα που ξύπνησαν ήταν όλο το σώμα τους με μελανιές και σημάδια...

Η βίλα Καζούλη





Η βίλα Kαζούλη είναι από εκείνα τα κτίσματα, που ο ιστός των θρύλων το έχει ντύσει με εκείνη τη σκοτεινή λάμψη του. Το οίκημα σαν πρώτη όψη, είναι ένα αρχιτεκτονικό στολίδι που κοσμεί την είσοδο του δήμου Κηφισιάς .Όμως όπως σε κάθε κουτί της Πανδώρας, έτσι και σε εκείνο, εάν φυσήξουμε την σκόνη στις περγαμηνές του θρύλου του, θα ανακαλύψουμε άπειρες ιστορίες που χάνονται μέσα στην βοή της πόλης μας. Φυσικά πολλοί από εσάς θα θυμούνται ότι το οίκημα έκανε μια πανελλαδική εμφάνιση στην ταινία ΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΝΑΤΑΣΣΑ, ως τον χώρο που είχε έδρα ή αντίσταση! Όμως η άγνωστη ιστορία του δεν σταματά εδώ. Το οίκημα είχε όντως κύριο ρόλο κατά την περίοδο της κατοχής… Είχε επιστρατευτεί από τον γερμανικό στρατό και χρησίμευε ως τόπος ανάκρισης των αντιστασιακών με αποτέλεσμα πολλοί Έλληνες ήρωες να αφήσουν κάτω από βασανιστήρια την τελευταία τους πνοή μέσα στα υπόγεια του. Αυτό και μόνο έδωσε ένα πιο σκοτεινό φόντο στο κτίριο και οι γύρω κάτοικοι άρχισαν να μιλούν για μορφές ανθρώπων, βαριές ατμόσφαιρες και γενικά ότι συνοδεύει τέτοιου είδους χώρους.

Η στοιχειωμένη φάρμα

Η οικογένεια του Νίκου είχανε μια φάρμα με μοσχάρια, λίγο πιο έξω από τη Χαλκίδα. Στη φάρμα αυτή, κανένας φύλακας δεν δεχόταν να πιάσει δουλειά, και όσα σκυλιά είχανε αφήσει για να φυλάνε, το έσκαγαν μετά από ένα-δύο βράδια. Γύρω από τη φάρμα δε, ερημιά Θεού. Μια βραδιά, ο Νίκος (γύρω στα δέκα τότε) και ο παππούς του, αποφασίζουνε να διανυκτερεύσουν στη φάρμα. Φεύγει η υπόλοιπη οικογένεια, η νύχτα αρχίζει να πέφτει (ήτανε περασμένες δέκα όταν...) και ο Νίκος με τον παππού του καθόντουσαν στο καθιστικό, έτοιμοι να πάνε για ύπνο. Ξαφνικά, ακούγεται από την κουζίνα φοβερή φασαρία και θόρυβος, κατσαρόλες να πέφτουνε, πιάτα να σπάνε, φωνές άγριες και θυμωμένες, γενικά χαμός. Ο Νίκος και ο παππούς του έμειναν άναυδοι, γιατί ήταν μόνοι στο σπίτι και σηκώθηκαν σιγά σιγά να πάνε να ελέγξουν τι συνέβαινε. Ανοίγουν την πόρτα του χωλ που οδηγούσε στην κουζίνα, και ο θόρυβος ακουγόταν ακόμα δυνατότερος, ενώ οι φωνές ήταν σε ξένη γλώσσα. Πλησιάζουν στην κουζίνα, γυρίζουν το χερούλι και με το που πάνε να σπρώξουν την πόρτα... Ησυχίιιιιιιιααααααααα! Κανείς δεν υπήρχε, ο θόρυβος σταμάτησε, και η κουζίνα ήταν όπως την είχαν αφήσει... Κάποιο άλλο βράδυ που πάλι είχαν διανυκτερεύσει, ακούνε ξαφνικά στις τρεις τα μεσάνυχτα θόρυβο, ποδοβολητό μοσχαριών, τουφεκιές, φωνές, βρισιές και τέτοια. Σκέφτηκαν ότι ήρθαν τσιγγάνοι να κλέψουν μοσχάρια, κι επειδή ήταν μόνοι τους και δεν είχαν όπλο, δεν τόλμησαν να βγουν, ούτε καν το φως δεν άνοιξαν. Οι πυροβολισμοί και οι φωνές συνέχισαν για αρκετή ώρα. Το επόμενο πρωί, βγήκαν έξω περιμένοντας να αντικρίσουν τον χαμό από κάλυκες σφαιρών και τα μοσχάρια σε άθλια κατάσταση (εάν είχε μείνει κανένα). Ανοίγουν την πόρτα, βγαίνουν έξω και πάνε πίσω στα μοσχάρια, αλλά...Ησυχίιιιιαααααααα! Τίποτε δεν είχε γίνει. Αργότερα έμαθαν ότι στο λόφο που είναι λίγο πιο πάνω από τη φάρμα, είχε γίνει ομαδική εκτέλεση από τους γερμανούς.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΣΤΟ ΜΕΝΙΔΙ


Το παλιό νεκροταφείο του Μενιδίου είχε την κακή φήμη ότι ήταν στοιχειωμένο από βρικόλακες και άλλα κακά πνεύματα. Για αυτό το λόγο γενικά απέφευγαν να περνούν από εκεί το βράδυ. Ο Μενέλαος Τσικλίδης μας λέει ότι στο Μενίδι ζούσε στις αρχές του 20ου αιώνα ένας γέρος με το όνομα Πάνος ο οποίος είχε τη φήμη ότι δεν γνώριζε τι θα πει φόβος. Είχε πέντε η έξι πρόβατα τα οποία συνήθιζε να τα πηγαίνει για βοσκή στο νεκροταφείο όπου τα χόρτα ήταν πιο μεγάλα ανάμεσα στις ταφόπετρες. Δεν έμοιαζε να τον ενοχλεί η κακή φήμη που είχε ο τόπος. Την άνοιξη του 1920 κάποιοι από τους φίλους του αποφάσισαν να δοκιμάσουν το κουράγιο του βάζοντας στοιχήματα ότι δεν θα τολμήσει να μπει στο νεκροταφείο τα μεσάνυχτα, να πάει σε ένα συγκεκριμένο τάφο ο οποίος είχε κακή φήμη και να καρφώσει στο έδαφος ένα μεγάλο μαχαίρι που είχε στη ζώνη του. Ο Πάνος που δεν φοβόταν τα φαντάσματα δέχτηκε το στοίχημα. Έτσι την επόμενη νύχτα πήγε στο νεκροταφείο μαζί με τρεις από τους φίλους του. Οι φίλοι του αποφάσισαν να μείνουν έξω από τους τοίχους του νεκροταφείου σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων, όπου θα περίμεναν τον Πάνο να επιστρέψει αφού έκανε αυτά που είχαν συμφωνηθεί. Η ώρα περνούσε και ο Πάνος δεν έβγαινε από το νεκροταφείο. Οι ανησυχία των φίλων του άρχισε να μεγαλώνει. Ο ένας έλεγε πως κάποιος βρικόλακας ή κάποιο φάντασμα τον είχε πάρει, ενώ κάποιος άλλος πιο σκεπτικιστής έλεγε πως πιθανόν θα είχε φύγει από κάποια άλλη έξοδο και τώρα θα καθόταν στο σπίτι του και θα γελούσε μαζί τους. Μετά από ώρα και αφού οπλίστηκαν με θάρρος αλλά και με άλλους ανθρώπους που ήρθαν για ενισχύσεις μπήκαν με δαυλούς μέσα στο νεκροταφείο. Εκεί βρήκαν τον Πάνο γονατισμένο και αμίλητο μπροστά στον παράξενο τάφο με το μαχαίρι του καρφωμένο στο έδαφος αλλά και στη φουστανέλα του έτσι ώστε δεν μπορούσε να σηκωθεί. Αφού τον ελευθέρωσαν τον ξάπλωσαν πάνω σε μια ξύλινη πόρτα που ήταν εκεί κοντά και τον μετέφεραν σε ένα γειτονικό σπίτι όπου σιγά-σιγά άρχισε να συνέρχεται. Μετά από αυτό ο γέρο Πάνος δεν ξαναπλησίασε νύχτα το νεκροταφείο. Έλεγε πως καθώς είχε καρφώσει το μαχαίρι του στο έδαφος, μπροστά από το τον τάφο, είδε μια λάμια όπου προσπάθησε να τον μαγνητίσει με τα μάτια της, να τον τραβήξει στο τάφο μαζί της και πως αυτός ήταν τελείως ανίκανος να αντιδράσει με τη δική του δύναμη.

ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

Μια από τις ιστορίες που γνωρίζω λοιπόν, δυστυχώς όχι ιδίοις όμασι, αλλά μέσω προφορικής μεταφοράς είναι για μία βίλα στον Μαραθώνα, που πλέον έχει κατεδαφιστεί. Το συγκεκριμένο σπίτι, ήταν πλήρως προσανατολισμένο στον ορίζοντα, (η είσοδος κοιτούσε ανατολή, η πίσω πλευρά δύση κ.ο.κ.), στην είσοδό του, υπήρχε μια επιγραφή σαν μάτι, οπού κάποιος πιθανότατα να την παρομοίαζε με Τεκτονικό σύμβολο, ενώ η κύρια "λειτουργία" του, αν μπορούμε να την πούμε έτσι, ήταν να προφυλάσσει το "ανώι", την κύρια είσοδο του σπιτιού. Το κτήριο είχε έναν δεύτερο "όροφο", σαν μεγάλη σοφίτα, η οποία περιείχε γραμμένη την φράση "ΕΛΑ, ΕΛΑ ΚΑΤΩ". Το σπίτι ήταν πολύ παλιό, νομίζω από τον περασμένο αιώνα, και τελείως εγκαταλελειμμένο. Κάποιος είχε προσπαθήσει να βρει τον ιδιοκτήτη, αλλά εις μάτην. Λεγόταν ότι στο σπίτι φαινόντουσαν φώτα, από σημεία και με ταχύτητες αδύνατες για έναν άνθρωπο να τα αναπαράγει. Επίσης είχε και την φήμη του στοιχειωμένου στην γύρω περιοχή. Το σπίτι, δυστυχώς κατεδαφίστηκε λίγα χρόνια αργότερα, αλλά ευτυχώς είχα προλάβει να δω ένα ρεπορτάζ και αργότερα να ακούσω εκ' στόματος ενός φίλου από το Μαραθώνα που έκαναν ένα υπαίθριο πάρτι εκεί κοντά για κάποια γεγονότα που συνέβησαν, όπως π.χ. ότι έσβησαν τα φώτα των αυτοκινήτων τους και δεν λειτουργούσε τίποτα. Γενικότερα όμως, νομίζω ότι η περιοχή του Μαραθώνα, ίσως επειδή, ευτυχώς, είναι ακόμα κατά κύριο λόγο ανέγγιχτη, διατηρεί κάποια μυστήρια ακόμα.

ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ

Στην Παιανια κοντα στον κεντρικο δρομο υπαρχει ενα σπιτι που πολλοι το θεωρουν καταραμενο.Οταν λοιπον πεθανε η αδελφη του ιδιοκτητη η υπολοιπη οικογενεια φωναξε ιερεα να κανει λειτουργια για την ψυχη του νεκρου.Τοτε αρχισαν να ακουγονται βογγητα και βηματα.Ο ιερεας αρχισε να ψανει την αιτια ολων αυτων και τελικα εμαθε οτι πολυ παλια ειχε γινει φονοσ μεσα σε αυτο το σπιτι.Η οικογενεια εχει περασει απο τοτε πολλες κακοτυχιες.

Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΒΙΛΑ ΚΑΛΛΕΡΓΗ


Για τη βίλα Καλλέργη στην Παλλήνη γνωρίζεις; Εκείνη που σε περίμετρο 10 μέτρων δεν φυτρώνει τίποτα γύρω από το κτίσμα. Στα 20 μέτρα υπάρχουν κίτρινες τούφες γρασίδι και σε αρκετή απόσταση (άνω των 50 μέτρων), βλάστηση. Εκεί, που οι φωτογραφίες έχουν κανονικά χρώματα πάνω από το σπίτι, ενώ στο επίπεδο του σπιτιού έχουν χρώματα ξεφτισμένα... κίτρινο-πράσινα. Εκεί, που τη δεκαετία του '80 γνωστός σκηνοθέτης με το επιτελείο του έφυγε τρέχοντας, πηδώντας απ' τα παράθυρα, όταν αντιλήφθηκαν ότι "κάτι το εξώκοσμο" τους έκανε συντροφιά... Εκεί, που οι ναζί ξεκλήρισαν την οικογένεια και κατόπιν μετέτρεψαν τη βίλα σε στρατηγείο τους και το υπόγειο σε... τόπο μαρτυρίων για όσους ανέκριναν. Έλεγαν ότι τους άρεσε πολύ ο διάκοσμος με τους μαίανδρους στα ταβάνια... Οτι τους θύμιζε το έμβλημα της σβάστικας... Εκεί, όπου ο τελευταίος κηπουρός το 1978 απαγχονίστηκε. Το 1981 κάτι "επιτέθηκε" σε ζευγάρι που βρήκε καταφύγιο το προαύλιο του σπιτιού για......... Κάποιοι έδειξαν φωτογραφίες ενός φαλακρού άνδρα που εμφανίστηκε ξαφνικά σε διπλανό δωμάτιο κατά την εξερεύνησή τους... μυατηριο....απλα ολα ενα μυστηριο

Το στοιχειωμένο σπίτι

Κατά τον προηγούμενο μήνα (έτος 1926) ο ιατρός κ. Λειβαδάς κατοικώντας στην οδό Στουρνάρα με τη σύζυγό του και τις υπηρέτριές του άρχισε να αντιλαμβάνεται ανεξήγητους κρότους προερχόμενους από όλες τις μεριές του σπιτιού. Οι κρότοι αυτοί ακούγονταν από όλους μέσα στο σπίτι είτε σαν βήματα, είτε σαν κτύποι διαφορετικής εντάσεως και προέρχονταν από παντού : από τους τοίχους, από το πάτωμα, από την οροφή. Το απόγευμα όμως έγιναν αντιληπτά και φαινόμενα τηλεκινησίας από το ζεύγος Λειβαδά. Τα καθίσματα έπεφταν από μόνα τους μέσα στο δωμάτιο όπου και αν τα έβαζαν, το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές ώστε να αποκλεισθεί κάθε αμφιβολία. Τη νύχτα τα υποδήματα της οικογένειας βγήκαν από το κομοδίνο και χτυπούσαν δυνατά στο πάτωμα και όχι μόνο αυτό αλλά τα βρήκαν στο μέσο του δωματίου. Την επόμενη νύχτα η κ. Λειβαδά μόλις έπεσε για ύπνο είδε την καταπακτή του δωματίου η οποία οδηγούσε σε ένα μικρό υπόγειο να σηκώνεται σαν να τη σήκωσε ανθρώπινο χέρι. Έντρομη πετάχτηκε από το κρεβάτι της και έτρεξε στην υπηρέτριά της. Αν και έγινε έρευνα στο σπίτι τίποτα το ασυνήθιστο δεν διαπιστώθηκε. Η υπηρέτρια επίσης διέκρινε όραμα ανθρώπου στο μαγειρείο πίσω από ένα μικρό και ψηλά τοποθετημένο παράθυρο στο οποίο κανείς δεν μπορούσε να φτάσει και άρχισε να φωνάζει, τα δύο αυτά γεγονότα πιθανόν να οφείλονται το σε ψευδαίσθηση. Επίσης σε ψευδαίσθηση από κάποιο έντομο που κάθισε πάνω στον ηλεκτρικό λαμπτήρα μπορεί να αποδοθεί η φτερωτή σκιά που πετούσε στην οροφή του δωματίου η οποία έγινε αντιληπτή από την κ. Λειβαδά και την υπηρέτρια μολονότι μετά από έρευνα κανένα έντομο δεν βρέθηκε. Πάντως τα φαινόμενα αυτά ιδίως τα εξακριβωμένα τηλεκινητικά προξένησαν σε όλους τόσο μεγάλη ταραχή ώστε να εγκαταλείψουν το σπίτι και να μείνουν σε ξενοδοχείο για μέρες.

Πύργος των Ανέμων(Αέρηδες)


Πρόκειται για οκταγωνικό πύργο κατασκευασμένο από Πεντελικό μάρμαρο. Κτίσθηκε από τον αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρρο της Μακεδονίας το πρώτο μισό του 1ου αιώνα π.Χ. Σε πρόσφατη μελέτη του ο Γερμανός αρχαιολόγος Joachim Von Freeden το χρονολογεί στο τρίτο τέταρτο του 2ου π.Χ αι γιατί βρίσκει ομοιότητες στο κορυφαίο Κορινθιακό κιονόκρανο της στέγης με ανάλογο στην στοά του Αττάλου. Στο πάνω μέρος κάθε πλευράς εικονίζονται ανάγλυφα οι άνεμοι με τα σύμβολά τους και τα ονόματά τους. Στην περίμετρο του κτίσματος υπήρχαν ηλιακά ρολόγια ενώ στο εσωτερικό λειτουργούσε υδραυλικό ρολόι. Ο πύργος μετατράπηκε την παλαιοχριστιανική εποχή σε ναό ή σε βαπτιστήριο ενώ έξω από την ΒΑ είσοδο υπήρξε χριστιανικό κοιμητήριο ενώ τον 15ο αιώνα αναφέρεται από περιηγητή ως ναός του Αιόλου. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως τεκές των Δερβίσηδων, ενώ η λαϊκή πίστη θέλει το οικοδόμημα ως κατοικία αερικών και τις ανάγλυφες παραστάσεις μαρμαρωμένους δράκους. . Αναστηλωτικές εργασίες έγιναν μεταξύ 1916-1919 από τον Αναστάσιο Ορλάνδο. Στην κορυφή του κτίσματος υπάρχει μια λεπτή σιδερένια στήλη. Λένε πως στα αρχαία χρόνια τοποθετούσαν εκεί ένα μαγικό καθρέφτη που είχε την ιδιότητα να κατοπτρίζει τους στρατούς των εχθρών της πόλης.

Αγροτόσπιτο Παλλήνης

Στην περιοχή της Παλλήνης έχουν αναφερθεί παράδοξα φαινόμενα, γίνεται λόγος για εμφάνιση νεράιδων και ξωτικών. Μέσα σε χωράφια στην αρχή το 20ου αιώνα ανεγέρθηκε μία δίπατη βίλα. Πολλές προσθήκες έχουν γίνει μεταγενέστερα. Αν κοιτάξουμε το κτίριο από ψηλά βλέπουμε ότι σχηματίζεται σταυρός. Από τους γείτονες έχουν αναφερθεί πως την νύχτα ακούγονται φωνές και ακανόνιστα φώτα να περνούν από δωμάτιο σε δωμάτιο (εκεί ήταν κέντρο βασανισμών κατά την κατοχή). Δύο άτομα με ψυχικές ικανότητες πλησίασαν το σπίτι αλλά κάτι δεν τους άφηνε να μπούν μέσα, κάτι τους απωθούσε ψυχικά. Την περιοχή της Παλλήνης την θεωρούσαν ως πέρασμα στον Άδη. Είναι μήπως αυτό το σπίτι πύλη σε άλλη διάσταση?? Έχουν επίσης αναφερθεί πολλές ανεξήγητες εξαφανήσεις ανθρώπων στην περιοχή.

Το σπίτι του Τσεκούρα

Υπάρχει ένα σπίτι στα Γιαννενα που είναι χτισμένο ακριβώς πάνω στο τοίχος του μεσαιωνικού κάστρου της πόλης. Το σπίτι αυτό λέγετε " Το σπίτι του Τσεκούρα". Σ' αυτό το σπίτι λοιπόν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 80 κάποια παιδιά περνούσαν απέξω και άκουσαν πονεμένα γαυγίσματα σκύλου. Τότε αποφάσισαν να μπουν. Μπήκαν αλλά μόνο το ένα από τα δύο παιδιά κατάφερε να βγει. Ο άλλος κάλεσε την αστυνομία. Ήρθαν τότε οι αστυνομικοί μπήκαν μέσα και άρχισαν να ψάχνουν. Δεν βρήκαν τίποτα όμως όταν βγήκαν από μέσα πραγματικά υπήρχε ένας που δεν βγήκε ποτέ. Η ιστορία δημοσιεύτηκε στον ημερήσιο τύπο της εποχής. Το σπίτι είναι διώροφο όπου ο κάθε όροφος είναι γύρο στα 50τ.μ περίπου και το σπίτι είναι στο κέντρο της πόλης . Που μπορεί να χάθηκαν? Κανείς δεν ξέρει.

Οι στοές των Αθηνών




Όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει το Μετρό. Σε τι βαθμό όμως έχετε συνειδητοποιήσει, τι διασχίζετε; Τι καταστράφηκε για να φτιαχτεί; Τι ανακαλύψεις έκανε ο Μετροπόντικας; Πόσες από αυτές δημοσιεύτηκαν και πόσες όχι από τις αρμόδιες υπηρεσίες; Πόσες εκμεταλλεύτηκαν, πόσες ξεχάστηκαν και πόσες «ξεχάστηκαν» επιτηδευμένα; Για την Αθήνα όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Όπως γνωρίζετε η Ελλάδα είναι η χώρα με τα περισσότερα σπήλαια και στοές, σε όλο τον κόσμο! Οι περισσότερες στοές λοιπόν της Αθήνας είναι φυσικές και όχι σμιλεμένοι βράχοι από ανθρώπινο χέρι. Δεν δημιουργήθηκαν για κανένα σκοπό, απλά υπάρχουν. Οι Έλληνες, μονάχα τις διαμόρφωσαν δια την ευκολότερη προσπέλαση τους. Ας ξεκινήσουμε ένα μικρό ταξιδάκι. Υπάρχουν είσοδοι τελείως αφύλαχτοι όπου και θα παραβείτε το νόμο σε περίπτωση που μπείτε, αλλά και οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι εάν δεν υπάρχει η απαραίτητη ορειβατική-σπηλαιολογική εμπειρία και ο εξοπλισμός. Υπάρχει και η περίπτωση να βρεθείτε σε αεραγωγό του Μετρό πλέον, και να βρεθείτε άθελα σας στις ράγες…Θα σας πω ακριβείς τοποθεσίες, μονάχα για όσες έχουν ήδη κλειστεί από τόνους τσιμέντου. Όπως η Βορειότερη από όλες, Ψηλά στη Πεντέλη, στο σπήλαιο «Αμώμων» (ασκητών), ή όπως όλοι γνωρίζουμε «Σπηλιά του Νταβέλη». Το σπήλαιο κατά την αρχαιότητα ήταν λατρευτικός τόπος του Πάνα. Αυτή τη στιγμή, δεξιά και αριστερά υπάρχουν δύο εκκλησάκια του Αγ.Νικολάου και του Αγ.Σπυρίδωνα. Μέχρι και το 1979, η σπηλιά είχε τεχνητά μονοπάτια που οδηγούσαν στο εσώτερό της, βρίσκοντας ένα πηγάδι, όχι πολύ βαθύ. Κατεβαίνοντας το (με ορειβατικό εξοπλισμό) και φτάνοντας στο πάτο του, συναντάμε τη στοά! Όπως σας είπα και πριν, η σπηλιά έχει πλέον κτιστεί στο σημείο του πηγαδιού, το δάπεδό της έχει καταστραφεί, αλλά τα εκκλησάκια παρέμειναν! Ακολουθώντας τη στοά λοιπόν, υπάρχουν τα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας. Λυχνάρια, λάμπες πετρελαίου, μέταλλα δείχνουν σχετικά πρόσφατη παρουσία. Σίγουρα; Μετά από είκοσι λεπτά στα έγκατα του βουνού, το τούνελ διακλαδώνεται. Στο αριστερό πέρασμα, βρίσκουμε χαραγμένα «1379 ΝΑ». Το πέρασμα αυτό περνώντας ξυστά από τα Τουρκοβούνια (θα περίμενε κανείς να συνδέεται με τις πάμπολλες σπηλιές, αλλά όχι), καταλήγει στη Δυτική πλευρά του Λυκαβηττού. Το δεξί καταλήγει σε ένα άνοιγμα που είναι ακόμη ανοιχτό. Θα σας πω μονάχα ότι έχει μια εκκλησία δίπλα του και ότι βρίσκεται κάπου στο Γαλάτσι. Το τούνελ συνεχίζει και πέρα από αυτό το άνοιγμα, διασχίζοντας όλο το Γαλάτσι και περνώντας τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, καταλήγει πάλι σε διακλάδωση, ακριβώς κάτω από το λόφο Στρέφη, όπου το ένα τούνελ καταλήγει και αυτό στο Λυκαβηττό, και το άλλο στο λόφο Πνύκα, στη περιοχή Φιλοπάππου. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι όλα τα τούνελ, συνδέουν τους λόφους της Αττικής. Λυκαβηττό, Πνύκα, Πεντέλη, Καισαριανή, Ακρόπολη, Αρδήττου και όχι μόνο…Θα έλειπε ο εθνικός κήπος; Με τη βουλή ακριβώς δίπλα; Ω, όχι. Να σημειώσουμε όμως πριν φύγουμε από την Πεντέλη, ότι η σπηλιά Αμώμων, συνδέεται από εκείνο το τούνελ, και με το κρυφό σχολειό στη μονή Πεντέλης, αλλά και με το ανάκτορο της Ροδοδάφνης( Σοφία ντε Μπαρμπουά γνωστή ως Δούκισσα της Πλακεντίας). Η είσοδος στο ανάκτορο είναι πλέον χτισμένη, ενώ στη Μονή Πεντέλης μπορείτε να τους ζητήσετε να σας ξεναγήσουν στο κρυφό σχολειό και να τη δείτε. Εννοείτε ότι και αυτή είναι κλειστή με σιδεριές... Ας επιστρέψουμε όμως στο Λυκαβηττό. Στο Λυκαβηττό όπως είπαμε, η είσοδος βρίσκεται στη δυτική πλευρά σε ένα εκκλησάκι και αυτή (υπάρχουν και άλλες, ψάξτε). Εκεί συναντιούνται και τα τούνελ από τη Πεντέλη και το Γαλάτσι, όπου πάλι έχουμε τρία ακόμη τούνελ να επιλέξουμε. Τα δύο στα αριστερά μας ενώνονται μετά από 100 μέτρα περίπου και λίγο πιο κάτω (ακριβώς κάτω από την οδό Φιλελλήνων και Ξενοφώντος) μας δίνουν την επιλογή είτε να πάμε προς τον Εθνικό κήπο και το λόφο Αρδήττου, είτε προς Παλαιό Φάληρο, είτε προς το λόφο Πνύκα ( Πνυξ = πυκνός). Το αριστερό τούνελ του Λυκαβηττού έχει κατεύθυνση και αυτό προς λόφο Πνύκα, όπου και συναντιέται με εκείνο από το Λόφο Στρέφη. (Μπερδευτήκατε ε;) Έως ότου όμως φτάσουμε στο λόφο Πνύκα, υπάρχει μια είσοδος. Έχουμε περάσει όλοι άπειρες φορές από δίπλα της και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει!! Είναι κλεισμένη με σιδερένια πόρτα και τρία τεράστια λουκέτα. Είναι στην οδό Φιλελλήνων! Ναι καλά διαβάσατε, σε κοινή θέα μέσα σε ένα πολύ μικρό τετραγωνισμένο αλσύλλιο...εκεί που διασταυρώνεται με την οδό Σταδίου. Το τούνελ όμως δεν σταματά στο λόφο...συνεχίζει φυσικά προς τη Καισαριανή όπου έχει κλειστεί πλέον...ίσως να συνδεόταν κάποτε με το μοναστήρι, το οποίο έχει και αυτό υπόγεια κρυφά περάσματα μέσα στο ιερό του...αλλά δε μπορώ να το συνδέσω με σιγουριά. Σε άλλο επίπεδο ύψους (Πιο ψηλά ή πιο χαμηλά δεν γνωρίζω) υπάρχει και άλλο ένα τούνελ το οποίο συνδέεται με όλα τα προηγούμενα. Η είσοδος του είναι κοντά στο σκοπευτήριο της Καισαριανής...Το μονοπάτι είναι κατηφορικό και δύσβατο. Έχει 2,5 χιλιόμετρα μήκος και καταλήγει σε ένα πάρα πολύ γνωστό σημείο! Στο Υπουργείο Παιδείας!!! Ω, ναι... Από κάτω ακριβώς θα έχετε παρατηρήσει ένα άσχετο τελείως εκκλησάκι. Άγια Δύναμη ονομάζεται. Μέσα στο ιερό του, ανασηκώνεται μια από τις πλάκες και βρίσκεστε στο υπόγειο πυριτιδοποιείο του 1821! Στο βάθος του, αρχαίες κολώνες και η αρχή του υπόγειου μονοπατιού... Εδώ θα ήθελα να τονίσω το λόγο που χτίστηκαν οι εκκλησίες σε τέτοια σημεία. Επί Τουρκοκρατίας χτίστηκαν οι εκκλησίες που κρύβουν μυστικά περάσματα, λόγω του ότι οι Τούρκοι δεν έμπαιναν ποτέ σε αυτές... Ας πάμε πίσω στο Λυκαβηττό πάλι και ας δούμε λίγο το τούνελ προς Λόφο Πνύκα. Συναντούμε όπως είπαμε πριν την είσοδο από Φιλελλήνων, περνούμε κάτω από το προαναφερθέν Υπουργείο Παιδείας, συναντάμε τη διακλάδωση της Αγίας Δύναμης και φτάνουμε κάτω από την Ακρόπολη. Ο βράχος της ακρόπολης είναι τελείως κούφιος! Και έχει πάρα πολλά πράγματα να δείτε μέσα...θα έχετε παρατηρήσει φυσικά τις τρύπες στο βράχο της. Μέσα λοιπόν βρίσκουμε τα περισσότερα αρχαία μνημεία από οποιοδήποτε άλλο πέρασμα. Σίγουρα αυτά τα μονοπάτια είχαν τελετουργική και μυητική σημασία για αυτόν που τα διέσχιζε.

το σπιτι της Τζινα Μπαχαουερ


Ένα μάυρο φόρεμα φορούσε εκείνη τη νύχτα καθώς ετοιμαζόταν να αναχωρήσει από το σπίτι της στο Χαλάνδρι για το Ηρώδειο., για να μαγέψει άλλη μια φορά το κοινό της με τις υπέροχες μελωδίες της. Όμως δεν έφτασε ποτέ. 30 χρόνια μετά τον θάνατό της, οι φήμες πολλές... 
Η Τζινα Μπαχάουερ γεννήθηκε το 1910 στην Αθήνα από πατέρα αυστριακό και μητέρα Ιταλίδα. Γονείς φιλόμουσοι, ωστόσο κανείς δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά με την μουσική. Το πρώτο μουσικό ερέθισμα για την Τζίνα αποτέλεσε το ρεσιτάλ ενός περίφημου πιανίστα, του Εμιλ φον Σάουερ, σε ηλικία μόλις 5 ετών. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να χαράζει το δικό της δρόμο. Ακολούθησε μια μακρά περίοδος μουσικών σπουδών στην Αθήνα με σημαντικούς δασκάλους στο πλευρό της, καθώς και τιμητικές διακρίσεις.
Το 1929 και σε ηλικία 19 ετών αναχωρεί για το Παρίσι προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές της. Ολοκληρώνοντας εκεί έναν κύκλο σπουδών, ταξιδεύει μέχρι το Λονδίνο όπου γίνεται μαθητευόμενη του Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Στο πλευρό του Σεργκέι λοιπόν, η Τζίνα γυρίζει πολλά μέρη σ'όλο τον κόσμο. Λίγο μετά το 1935 αρχίζει η μεγάλη πορεία της στη μουσική. Στα μέσα του 1930 αποφασίζει να μείνει μόνιμα στην Αίγυπτο με τον πρώτο της σύζυγο, επιχειρηματία Ιωάννη Χριστοδούλου, ο οποίος αποθνήσκει το 1950, με αιφνίδιο τρόπο. Ο δέυτερος σύζυγος της Τζίνα ονομάζεται Άλεκ Σέρμαν, βρετανικής καταγωγής. Παιδιά δεν απέκτησαν ποτέ.Η ζωή της της σημαντικής αυτής πιανίστα περιείχε τα πάντα. Φήμη, διεθνή αναγνώριση, δόξα. Μέχρι την 22η Αυγούστου του 1976 όπου η Τζίνα Μπαχάουερ άφησε την τελευταία της πνοή. Ηταν ένα βράδυ όπου βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της, από τον άντρα της Σέρμαν. Αιτία θανάτου : Καρδιακή ανακοπή. Ένα μάυρο φόρεμα φορούσε εκείνη τη νύχτα καθώς ετοιμαζόταν να αναχωρήσει από το σπίτι της στο Χαλάνδρι για το Ηρώδειο., για να μαγέψει άλλη μια φορά το κοινό της με τις υπέροχες μελωδίες της. Όμως δεν έφτασε ποτέ. 30 χρόνια μετά τον θάνατό της, οι φήμες πολλές.
Το επιβλητικό της σπίτι στο ρέμα Χαλανδρίου, πάνω στον πεζόδρομο του προφήτη Ηλία αποτελεί την εστία του μύθου, και οι φήμες και μαρτυρίες των γειτόνων, τον καπνό. Μαρτυρίες για παράξενους ήχους που ακούγονται μέσα από το σπίτι τη νύχτα, μελωδίες πιάνου, κλάματα, φωνές, φήμες ή όχι? Μπορεί απλά η Τζίνα να έχει μείνει πίσω, εδώ στο σπίτι της, για να τελειώσει κάτι που δεν άρχισε ποτέ... Το τελευταίο της κονσέρτο.

Παράξενες καταστάσεις σε διαμέρισμα

μαρτυρια φοιτητη

Όταν σπούδαζα στην Αθήνα στο σπίτι που έμενα άρχισα να ακούω παράξενους θορύβους τη νύχτα. Να αναφέρω ότι ποτέ ξανά δεν μου είχε ξανασυμβεί. Μετά από λίγο καιρό στον ύπνο μου άρχισα να ακούω κάποια άγνωστη γυναικεία φωνή να με φωνάζει κοροϊδευτικά και να νιώθω ότι κάτι βαρύ καθόταν πάνω μου. Δυστυχώς τα πράγματα μέρα με την ημέρα άρχισαν να γίνονται όλο και χειρότερα σε σημείο να κουνιέται το κρεβάτι από μόνο του και να βλέπω παράξενες σκιές. Δεν άντεξα και ζήτησα τη βοήθεια ιερέα. Μετά από καιρό έμαθα πως σε αυτή την πολυκατοικία είχε πεθάνει μια γυναίκα που ήταν μέντιουμ και έκανε επίκληση πνευμάτων καθώς και ότι έμενε και ένα άλλο μέντιουμ που έκανε επικλήσεις. Άλλαξα σπίτι και σταμάτησαν όλα.

TA BHMATA

Εμπειρια καποιας νεοεγκατεσημενης στην Αθηνα
Στην ηλικία των 25 αποφάσισα ότι ήταν ώρα να επιδιώξω μία καινούργια καριέρα, μία απόφαση που με οδήγησε στην Αθήνα, μοιραζόμενη το διαμέρισμα του αδερφού μου ο οποίος ήταν 6 χρόνια νεώτερος και φοιτητής. Ζούσαμε σε μία ήσυχη γειτονιά περιτριγυρισμένη από ένα δάσος. Το διαμέρισμα ήταν τεράστιο, υπήρχε ένα παλιό τμήμα του σπιτιού το οποίο περιελάμβανε δύο μεγάλες κρεβατοκάμαρες, μία κουζίνα και ένα μπάνιο και επίσης υπήρχε μία νεώτερο προσθήκη στο σπίτι η οποία περιείχε μία ακόμα κρεβατοκάμαρα, ένα καθιστικό και ένα χολ. Το παλιό τμήμα του σπιτιού αποτελούνταν από τσιμέντο και τούβλα ενώ το νεώτερο κυρίως από ξύλο. Την πρώτη νύχτα της άφιξής μου και μετά από μία εξαντλητική μέρα ξεπακεταρίσματος και ταιριάσματος των πραγμάτων ο αδερφός μου και εγώ καθίσαμε στο καθιστικό και παραγγείλαμε πίτσα. Ο αδερφός μου ήδη έμενε ένα χρόνο εκεί και περιστασιακά με έπαιρνε στο τηλέφωνο αργά τη νύχτα για να μου πει πως κάποιος βάδιζε στο υπνοδωμάτιο και ανάσαινε στο αυτί του. Εγώ έκανα ότι θα έκανε μία μεγαλύτερη και «σοφότερη» αδερφή προσπαθώντας να εκλογικεύσω τις εμπειρίες του και αφού τον κρατούσα ξύπνιο μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, τελικά εγκατέλειπε από την εξάντληση και έλεγε καληνύχτα. Αυτό συνεχιζόταν για καιρό μέχρι που σταμάτησε να παραπονιέται και είχα πειστεί πως τα πράγματα είχαν ηρεμήσει. Αλλά την πρώτη νύχτα της παραμονής μου στο παράξενο σπίτι, τον άκουσα να μου περιγράφει μία σειρά από γεγονότα για τα οποία δεν είχα καμία λογική εξήγηση. Σύντομα οι δικές μου εμπειρίες θα προστίθονταν στη λίστα. Πρέπει να ήταν γύρω στις 8-9 το βράδυ καθώς ετοιμαζόμουνα «να το κάψω» στη βραδινή Αθήνα. Ο Χάρης, ο αδερφός μου, είχε πάει σε ένα φίλο του που έμενε δίπλα ενώ εγώ έμπαινα στο ντους. Είχα κλείσει τη κουρτίνα πίσω μου και άνοιξα το νερό όταν άκουσα τα βήματα κάποιου στο ξύλινο πάτωμα του νεώτερου τμήματος του σπιτιού. Λόγω του ότι δεν ήμουν σίγουρη αν τα είχα φανταστεί έκλεισα το νερό και παρέμεινα σιωπηλή για μία στιγμή πριν φωνάξω σε αυτόν που νόμισα πως είναι ο αδερφός μου που ήρθε σπίτι. «Χάρη, εσύ είσαι;». Καμία απάντηση. Επανέλαβα την ερώτηση αλλά το μόνο που άκουσα ήταν τα βήματα να έρχονται λίγο πιο κοντά. «Χάρη;» Ξανά καμία απάντηση. Βγήκα από το ντους και άρχισα να ντύνομαι βιαστικά όταν αντιλήφθηκα ότι άκουγα κάποιον να περπατάει την ίδια απόσταση για 2-3 λεπτά και ποτέ να μην φτάνει στον προορισμό του αλλά ούτε και να φεύγει. Απλά ο ίδιος ήχος παπουτσιών από το ίδιο σημείο εκκίνησης προς την ίδια κατεύθυνση και πάλι προς τα πίσω. Έτρεξα στο δωμάτιο του αδερφού μου πήρα το τηλέφωνο και τον είπα να γυρίσει σπίτι. Νομίζω ο τόνος και η βιασύνη στη φωνή μου πρέπει να ήταν έκδηλα γιατί τον πήρε ελάχιστα μέχρι να ακούσω να ξεκλειδώνει τη πόρτα στον πρώτο όροφο. Συμφώνησε να περιμένει στο καθιστικό και έτσι ανακουφισμένη που είχα προστασία μπήκα ξανά στο μπάνιο. Λίγο μετά καθώς καθόμουν μπροστά στο καθρέφτη φτιάχνοντας το μέικ-απ άκουσα ξανά τα βήματα μόνο που αυτή τη φορά ακούγονταν μέσα από το μπάνιο και ακόμα χειρότερα δεξιά από μένα. Δεν γύρισα αλλά κράτησα το βλέμμα μου στον καθρέφτη με καθαρό τρόμο για το τι θα αντιμετώπιζα. Δεν θυμάμαι να φώναξα τον αδερφό μου αλλά ακόμα θυμάμαι το σώμα μου να είναι μουδιασμένο και την αίσθηση από χιλιάδες καρφίτσες να τρυπούν το δέρμα μου. Τα βήματα πλησίασαν τη τουαλέτα, άκουσα κάποιον να κάθεται πάνω της και μετά η τουαλέτα να αστράφτει! Παίρνοντας δύναμη βγήκα γρήγορα από το μπάνιο και από το σπίτι με τον αδερφό μου να με ακολουθεί. Το δεύτερο περιστατικό ήταν κατά τη διάρκεια μιας άυπνης νύχτας καθώς μελετούσα για τους Ρητορικούς τελικούς. Πρέπει να ήμουν τελείως απορροφημένη από το βιβλίο μου όταν άκουσα ξανά τον ήχο των βημάτων έξω από την πόρτα μου. Σε δευτερόλεπτα άκουσα τον αδερφό μου να σηκώνεται από τον καναπέ του καθιστικού, να περνάει από την μπροστινή μου πόρτα προς τον διάδρομο στα αριστερά και να χτυπάει την πλαϊνή πόρτα του δωματίου μου. «Ταμ, Είσαι εκεί;» Πήδηξα από το κρεβάτι και άνοιξα την πόρτα για να μπει. Μείναμε πίσω από την κλειστή πόρτα ψιθυρίζοντας για περισσότερο από μισή ώρα. Τα βήματα ακούγονταν για κάποια δευτερόλεπτα, μετά σταματούσαν και μετά ξανά τα ίδια. «Τα ακούς;», με ρωτούσε συνέχεια και εγώ το μόνο που έκανα ήταν να γνέφω. «Τον ένιωσα να αναπνέει ξανά στο λαιμό μου πριν ακούσω τα βήματα», συνέχισε ο αδερφός μου. Ήταν εκείνη τη στιγμή που τον ακούσαμε να έρχεται προς τη κλειστή πόρτα από τη μεριά της κρεβατοκάμαρας και να σταματάει δίπλα της σαν να μας είχε αντιληφθεί.

ΜΥΘΟΙ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ


Ήθελαν σωστή ταφή

Έλαβε χώρα στην περιοχή Ολυμπιάς .μαρτυρια του Κ. Μ.
Θα θελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που μου συνέβη την περίοδο που υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία. Ήταν Δεκέμβριος του 1992 και είχα πάρει απόσπαση απ την μονάδα μου για το ΚΕΟΑΧ (Κέντρο Εκπαίδευσης Ορεινού Αγώνα Χιονοδρόμων) που βρίσκεται στον Ολυμπο.3 φορές την εβδομαδα,4 άτομα την φορά κάναμε περίπολο στην περιοχή φτάνοντας μέχρι το χωριό Ολυμπιάδα που βρίσκετε στις πρόποδες του Ολύμπου. Διανυκτερεύαμε έξω κάθε φορά και πάντα σε συγκεκριμένο σημείο ώστε να είναι εύκολος ο εντοπισμός μας σε περίπτωση που τύχαινε κάτι απρόοπτο μιας και το χιόνι ήταν πολύ και το κρύο επίσης. Απ τις πρώτες φορές που πήρα μέρος σε περίπολο παρατηρούσα το βράδυ μαζί και τα υπόλοιπα παιδία που ήμασταν μαζί ένα αχνό, πράσινο φως να φωσφορίζει μέσα στην ερημιά, στην μέση του πουθενά. Φαινόταν αδύναμο αλλά ήταν καθαρό. Λίγο η νύχτα, λίγο η ερημιά, λίγο το χιόνι και οι συνθήκες εκεί μας φόβιζαν απ το να πάμε κοντά να δούμε τι ήταν. Το κουβεντιάζαμε και όταν γυρνούσαμε στην μονάδα και μας είπαν και άλλοι ότι το είχαν παρατηρήσει. Ένα βράδυ μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι ενώ ήμασταν έξω, και μόλις είχαμε στήσει την σκηνή για να διανυκτερεύσουμε είδαμε πάλι το φως. Κάτσαμε γύρω απ την φωτιά και κουβεντιάζαμε για το τι μπορεί να είναι αυτό. Μερικές ώρες αργότερα και ενώ 2 απ τους 4 που ήμασταν είχαν κοιμηθεί, και ένα άλλο παιδί που είχαμε μείνει και κουβεντιάζαμε ακούσαμε κάτι σαν κλάμα, κάτι σαν φωνή με παράπονο, κάτι σαν ανάμικτες φωνές γυναικείες και αντρικές μαζί. Η πρώτη κίνηση ήταν να πάρουμε τα όπλα μας και να ρίξουμε τους φακούς μας προς το μέρος που υποθέταμε ότι ερχόταν ο ήχος αυτός. Κανένας δεν ήταν εκεί. Ξυπνήσαμε και τους άλλους και αρχίσαμε όλοι μαζί να ψάχνουμε παρ όλο τον φόβο μας. Πιστεύαμε ότι ίσως κάποιος απ τους πολλούς εκδρομείς είχε κάποιο ατύχημα και καλούσε σε βοήθεια. Είχε πάει περίπου 4 το πρωί και αφού δεν βρήκαμε τίποτα γυρίσαμε πίσω στην σκηνή. Μετά από λίγο πάλι τα ίδια. Το φως, το κλάμα. Και ξαφνικά κάτι σαν σκιά, κάτι σαν μαύρος αέρας, κάτι που όσο το θυμάμαι ανατριχιάζω πέρασε ανάμεσα μας, κάνοντας την φλόγα της φωτιάς μας να σβήσει σχεδόν. Αν και χαρακτηρίζω τον εαυτό μου σαν άφοβο και ότι δεν φοβάμαι φαντάσματα και τέτοια και κοιτάζω να δώσω πάντα μια πιο λογική εξήγηση δεν ντρέπομαι να πω ότι ένιωσα το αίμα μου να παγώνει στις φλέβες μου. Αυτό που θυμάμαι ότι έκανα ήταν να κάνω τον σταυρό μου και να πω "Παναγία μου". Μαζευτήκαμε κολλητά ο ένας με τον άλλον, έτσι ώστε να έχουμε ορατότητα σε όλες τις μεριές και περιμέναμε πως και πως να ξημερώσει. Το φως και το κλάμα συνεχιζόταν μέχρι που άρχιζε να χαράζει. Γυρίσαμε πίσω και αποφασίσαμε να το πούμε μόνο σε έναν αξιωματικό φοβούμενοι ότι θα μας κορόιδευαν. Αυτός μας είπε να μην το πούμε σε άλλους γιατί θα τρόμαζαν και δεν θα ήθελε κανένας να ξαναβγεί περίπολο. Σε μερικές μέρες το ίδιο ακριβώς έτυχε σε μια άλλη ομάδα που είχε βγει έξω. Την επόμενη μέρα, κατεβήκαμε για ψώνια στο χωριό και πήγα και βρήκα τον παπά. Με έκαιγε αυτό το πράγμα και ήμουν σίγουρος για αυτό που είχα δει και είχα ακούσει. Ο παπάς, μου είπε ότι σίγουρα δεν ήταν κάτι που το φαντάστηκα και μάλιστα μου έδωσε και ένα σταυρουδάκι να έχω μαζί μου. Αυτό συνεχιζόταν για πολλά βράδια, μαθεύτηκε και στο χωριό ώσπου την μέρα των Φώτων σχεδόν όλο το χωριό, μαζί με πολλούς από εμάς κάτσαμε το βράδυ έξω. Και όλοι είδαν το φως και άκουσαν το κλάμα. Το πρωί ψάξαμε εκεί που περίπου βλέπαμε το φως. Υπήρχε ένας τεράστιος πλάτανος. Κάποιος είπε να σκάψουνε από κάτω. Άλλος έλεγε ότι είναι χαμένος κόπος να σκάβουνε μέσα στα χιόνια. Τελικά άρχισαν το σκάψιμο. Ένας απ όλους που έσκαβαν, ξαφνικά σταμάτησε και έβαλε τις φωνές. Είχε βρει ανθρώπινα οστά. Με πολύ σκάψιμο και αρκετές ώρες μετά βγήκαν στην επιφάνεια τα οστά 40 περίπου ανθρώπων και παιδιών. Ήρθε ιατροδικαστής, αστυνομία κτλ. Αφού τα οστά ετάφησαν στο κοιμητήριο του χωριού, μερικές μέρες μετά και ενώ είχαν γίνει εξετάσεις, μάθαμε ότι τα οστά ήταν τουλάχιστον 200 χρόνων. Στο χωριό είπαν ότι μάλλον ήταν θύματα των Τούρκων που είχαν σφαγιασθεί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ο παπάς έλεγε ότι με το φως και το κλάμα τα πνεύματα των θυμάτων ήθελαν να μας καθοδηγήσουν ώστε να τα βρούμε και να τάφου σύμφωνα με τον χριστιανικό τροπο. Μερικοί πιο ορθολογιστές και πιο σπουδαγμένοι έλεγαν ότι τα ανθρώπινα οστά περιέχουν φωσφόρο και γι αυτό βλέπαμε εκείνη την λάμψη. Όσο για το κλάμα που ακούγαμε δεν ήταν κλάμα έλεγαν αλλά ο ήχος που κάνει ο φωσφόρος όταν βγαίνει στην επιφάνεια και έρχεται σε επαφή με τον αέρα. Περιττό να σας πω ότι απ την μέρα της εκταφής και μετά δεν ξανάκουσε ούτε είδε κανένας μας τίποτα. Όσο και να ήθελα να πιστέψω την εκδοχή του φωσφόρου δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί εφόσον ήταν έτσι τα πράγματα τόσα και τόσα χρόνια κανένας δεν είχε δει και δεν είχε ακούσει τίποτα. Ελπίζω να μην σας κούρασα με το μεγάλο μου post. Ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ειδικά την σκιά που πέρασε ανάμεσα μας.

Παράξενα φαινόμενα σε φυλάκιο

Θα ήθελα να μεταφέρω μια ιστορία που μου την έχει αφηγηθεί φίλος μου από τη στρατιωτική του θητεία πριν περίπου 6-7 χρόνια. Πριν από αυτό όμως, να σημειώσω πως ο ίδιος είναι επιστήμονας (και ένας από τους κορυφαίους στον τομέα του στην Ελλάδα) και όχι μόνο δεν πιστεύει, αλλά δε δέχεται καν την ύπαρξη παραφυσικών φαινομένων – απλά μου τα αφηγούνταν ψάχνοντας και ο ίδιος για λογικές εξηγήσεις. Ο ίδιος λοιπόν υπηρέτησε σε ένα φυλάκιο της Αεροπορίας έξω από τη Λάρισα. Το συγκεκριμένο φυλάκιο, για κάποιο λόγο που δυστυχώς δεν θυμάμαι, ήταν μεσοτοιχία με ένα οστεοφυλάκιο Γερμανών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η είσοδος του οποίου ήταν μέρος του φυλακίου. Πιθανόν να ήταν χτισμένο εκεί που παλιότερα υπήρχε ο τάφος, αλλά δεν είμαι σίγουρος και δεν θέλω να το μεταφέρω λάθος. Κατά την παραμονή του εκεί, ο φίλος μου παρατήρησε διάφορα περίεργα φαινόμενα (θόρυβοι, ζώα που δεν έμπαιναν με τίποτα στο χώρο παρά το κρύο έξω κτλ.), πολλά από τα οποία ούτε καν απασχόλησαν την επιστημονική του σκέψη. Τρία όμως σημεία του είχαν μείνει: - Η τηλεόραση που σε στιγμές όχι μόνο άνοιγε μόνη της («διαφορά τάσης, πιθανά», ήταν το σχόλιο του), αλλά έκανε και ζάπινγκ αυτοβούλως, χωρίς να υπάρχει καν κάποιος κοντά στον τηλεχειρισμό. - Μια αέρινη, άυλη μορφή που συνάντησε μια μέρα στο διάδρομο που οδηγούσε στην είσοδο του οστεοφυλακίου. Προσπάθησε να το εξηγήσει ως «μια διάθλαση του φωτός από τους φεγγίτες πάνω στη σκόνη του χώρου», αλλά όπως και ο ίδιος παραδέχτηκε εκείνη την ώρα έξω είχε συννεφιά και έβρεχε... - Το πιο σημαντικό: Ένα βράδυ ακούστηκαν θόρυβοι από την πόρτα του οστεοφυλακίου. Πρόκειται για μια βαριά μεταλλική πόρτα την οποία όταν έπρεπε να ανοίξουν λίγο καιρό πριν το συμβάν προκειμένου να καθαρίσουν το χώρο που είχε πλημμυρίσει από τις βροχοπτώσεις, παιδεύτηκαν αρκετά για να τα καταφέρουν. Οι θόρυβοι μάλιστα το βράδυ εκείνο ήταν τόσο έντονοι, που ο συνάδελφος του πήρε μαζί και το υπηρεσιακό του όπλο. Φτάνοντας λοιπόν στο διάδρομο που οδηγούσε στο οστεοφυλάκιο, είδαν την πόρτα ελαφρά ανοιγμένη – πράγμα λογικά αδύνατο, μια και κανείς δε θα μπορούσε να είχε περάσει στο χώρο και να την ανοίξει χωρίς να γίνει αντιληπτός. Μόλις όμως έκαναν μερικά βήματα στο διάδρομο για να την πλησιάσουν, η βαριά μεταλλική πόρτα έκλεισε μπροστά στα μάτια τους με τόση δύναμη που σχεδόν σφήνωσε, και χρειάστηκε αρκετή προσπάθεια και από τους δύο για να την ανοίξουν. Φυσικά, δε βρήκαν κανένα μέσα – εν ζωή, τουλάχιστον – και οι σκέψεις του για «ρεύμα αέρος» όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ήταν η μόνη λογική εξήγηση μεν, αστεία δε, καθώς δεν υπήρχε παράθυρο, πόρτα ή κάτι τέτοιο μέσα στο οστεοφυλάκιο ώστε να δημιουργήσει ρεύμα, αλλά και αν υπήρχε θα ήταν πρακτικά αδύνατο να κουνήσει ο αέρας μια τέτοια πόρτα. Να θυμίσω πως αυτές οι ιστορίες προέρχονται όχι από κάποιο θιασώτη του παραφυσικού που ίσως υποσυνείδητα να τις διόγκωνε, ή από αφηγήσεις άλλων στρατιωτών για τον χώρο που αγγίζουν τα όρια του μύθου πολλές φορές, αλλά από έναν άνθρωπο που τα βίωσε και έψαχνε απεγνωσμένα τρόπο να τα εξηγήσει, γιατί απλά δεν ταίριαζαν με την επιστημονική του σκέψη και δε χώραγε κάτι παραφυσικό στο κεφάλι του.

Ο θησαυρός του Στρογγυλοβουνιού

Το Στρογγυλοβούνι είναι στοιχειωμένο και τη νύχτα βγαίνουν τα στοιχειά και γυρίζουν από τη κορφή ως τη ράχη, ως εκεί που φτάνουν τα παλιά χαλάσματα. Τη μέρα πάνε και κρύβονται σε ένα βράχο στη κορυφή, που έχει μια μεγάλη σπηλιά που λαμποκοπάει. Αυτή ανοίγει και κλείνει με μια σιδερένια πόρτα και έχει μέσα χρυσάφι, ασήμι και άλλων λογιών πράγματα. Τα στοιχειά είναι ένα αντρόγυνο που στοίχειωσε από το παλιό καιρό για να φυλάει το θησαυρό. Όποιος θέλει μπορεί να πάει άφοβα και να δει όλο το θησαυρό γιατί τα στοιχειά δεν τον πειράζουν φτάνει μόνο να μην αγγίξει τίποτα.

Τα στοιχειά της λίμνης

«Πάνε τώρα πολλά χρόνια, το 1876, ένας γέρος, Καζάκο τον έλεγαν (το βαφτιστικό του όνομα δεν το θυμάμαι), που μου είπε πως το 1873 πήγε ένα πρωί στη λίμνη ποτίσει τα ζώα του. Και τότε λέει πως είδε τη γυναίκα του στοιχειωμένου που καθόταν έξω από τη λίμνη και χτενιζόταν. Αυτή μόλις τον είδε μπήκε αμέσως μέσα στη λίμνη χωρίς να προφτάσει να πάρει τα πράγματά της. Πλησίασε λοιπόν ο γέρος και βρήκε το χτένι της, τον καθρέφτη της, και μια τούφα μαλλιά, όμορφα και χρυσά. Τα πήρε ο γέρος και γύρισε στο σπίτι του. Το βράδυ όμως πήγε ο στοιχειωμένος στο μαντρί που κοιμόταν αυτός με τα πρόβατα, του έδωσε ένα γερό χέρι ξύλο και του είπε «Να πας πίσω τα πράγματα και να τα αφήσεις εκεί που τα βρήκες». Και τα πήγε.»

Τεράστιο φίδι

Σύμφωνα με την «Εφημερίδα» της 13ης Μαίου 1891, στις αρχές εκείνου του μήνα ο υπενωματάρχης Βασίλης Θεοχάρης και ο δασοχωροφύλακας Κεραμιδάς πήγαν για κυνήγι στο δάσος της Ραψάνης στον Όλυμπο. Κοντά στο εκκλησάκι της Αγ. Τριάδας άκουσαν ξαφνικά έναν ήχο σαν σφύριγμα και πολύ κρότο «σαν να έσπαζαν ξερόκλαδα». Οι δύο άντρες ετοίμασαν τα όπλα τους περιμένοντας ν’ αντικρύσουν κανένα ελάφι ή ζαρκάδι ή και αγριογούρουνο, από τα οποία έβριθε το βουνό εκείνη τη μακρινή εποχή. Αυτό που είδαν όμως ξεπερνούσε κάθε προσδοκία τους. Γύρω στα εκατόν πενήντα βήματα μακριά αντίκρυσαν «ένα φίδι θεριακωμένο με κεφάλι που έμοιαζε με βοδιού και δύο μικρά κέρατα στη κορυφή». Οι δύο κυνηγοί έμειναν άναυδοι. Υπολόγισαν ότι το πλάσμα είχε μήκος πάνω από δυόμιση μέτρα και βάρος 500 οκάδες. Υψώνοντας τα τουφέκια τους του έριξαν και οι δύο αλλά δεν το πέτυχαν. Μετά απ’ αυτό έκαναν το μόνο που μπορούσε να κάνει ένας συνετός άνθρωπος στη συγκεκριμένη περίπτωση : το έβαλαν στα πόδια

Παράξενο πλάσμα

Το Μάρτιο του 1890 και συγκεκριμένα στη λίμνη του Νεζέρου, έκανε την εμφάνισή του ένα τέρας που οι αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν σαν μεγάλο βόδι, το οποίο έβγαζε τρομακτικές φωνές "σαν ανθρώπινες". Από το φόβο τους οι κάτοικοι της περιοχής δεν πλησίαζαν για πολύ καιρό τη λίμνη. Αν αυτό προσθέτει αξιοπιστία, προσθέτουμε ότι τις φωνές του πλάσματος άκουσαν και μερικοί υπαξιωματικοί από το λόχο των ευζώνων που στάθμευε εκεί. (τα σύνορα της Ελλάδας εκείνη τηνεποχή δεν ήταν και πολύ μακρύτερα). Σύμφωνα με τις αφηγήσεις ηλικιμένων, το "θηρίο" είχε εμφανιστεί στη λίμνη και γύρω στα 1820 ενώ λίγες μέρες αργότερα είχε εκδηλωθεί επιδημία που αποδεκάτισε τα γύρω χωριά.

Παράξενα φαινόμενα στο Πύθιο

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το φάντασμα ενός νεκρού Πυθιώτη ονόματι Θεοδόση, εμφανιζόταν στο χωριό πλην του Σαββάτου . Είχε τη συνήθεια να παίρνει αντικείμενα από τα σπίτια και να τα εξαφανίζει. Εκείνο όμως που έκανε τους χωρικούς να ανησυχήσουν ήταν το περιστατικό που συνέβη στο σπίτι μιας γυναίκας. Η γυναίκα γύρισε σπίτι της και άκουσε το κλάμα του μωρού της. Όταν προσπάθησε να ανοίξει κατάλαβε πως ήταν μέσα το φάντασμα και δεν της άνοιγε. Ύστερα από πολλά κατάφερε να μπει μέσα, και ανακάλυψε ότι το σπίτι ήταν άνω κάτω. Μετά από το συμβάν αυτό, έγινε εξορκισμός με ζεστό νερό στο μνήμα του Θεοδόση. Αναφέρεται ότι κατόπιν το φαινόμενο σταμάτησε.

Νεράιδα με... ονοματεπώνυμο!

Στον Κοκκινοπηλό Λάρισας, στους δυτικούς πρόποδες του Ολύμπου, η νεράιδα Μακού Κουστρέτσαινα «στοίχειωνε» της βρύσες του χωριού και πολλές φορές ντυμένη στα άσπρα γύριζε γύρω από τα σπίτια καβάλα σε ένα άλογο, ουρλιάζοντας.

Η νεραϊδοστοιχειωμένη γέφυρα του Πηνειού

μαρτυρια της Α. Φ.
Θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας σας πως πάντοτε πίστευα στην ύπαρξη των νεραϊδών.. μου αρέσει να περπατάω μόνη μου για να ακούω τους ήχους της φύσης!! είναι κάτι που με ηρεμεί και σας προτείνω αν δεν το κάνετε ήδη, να ξεκινήσετε!!!! Ήταν καλοκαίρι του 2007, είχα βγει για ποτό με τις φίλες μου, κάποια στιγμή κουραστήκαμε (όπως οι περισσότεροι φαντάζομαι) και αποφασίσαμε να φύγουμε!!! Να σας πω την αλήθεια εκείνο το βράδυ ήταν ιδανικό για τη βόλτα που προανέφερα!!! έτσι, αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο πριν επιστρέψω στο σπίτι μου!! Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω έναν περίπατο στη μισό άδεια πόλη της Λάρισας, κάτι όμως με τράβηξε και έκανα αυτόν τον περίπατο στην καινούργια γέφυρα του Πηνειού… Καθώς προχωρούσα και ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη στους ήχους, ολομόναχη πάνω στη γέφυρα, άκουσα μια γυναικεία φωνή να με φωνάζει με το όνομα μου!! φώναζε συνεχώς!! σα να ζητούσε βοήθεια!! στην αρχή γύρισα και κοίταξα μήπως είναι κάποιος γνωστός μου, όμως τίποτα.. Oι μοναδικοί που ήμασταν εκείνη τη στιγμή στη γέφυρα ήταν, τα φώτα της γέφυρας, το ποτάμι, τα δέντρα και εγώ.. δεν μπορώ να πω ότι φοβήθηκα, μπορώ όμως σίγουρα να πω ότι στεναχωρήθηκα!!! χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Η φωνή ήταν τόσο βαθιά, η χροιά της απλώς υπέροχη, μαγευτική, μια φωνή που ειλικρινά δεν έχω ξανακούσει.. Την επόμενη μέρα, συζητούσα με μία φίλη μου αυτό το συμβάν και στην παρέα μας ήταν και μία κυρία.. μόλις άκουσε την ιστορία μου χλόμιασε! και μου λέει.. “γλυκιά μου θα σου πω κάτι”.. θα έλεγα πως το πρόσωπο της είχε αλλάξει 100 χρώματα!! στην αρχή δίσταζε αλλά στην πορεία έκανε την αρχή… “Γλυκιά μου, ξέρεις.. υπάρχει ένας μύθος για τον Πηνειό της Λάρισας, εσύ είσαι μικρούλα και ίσως δεν τον έχεις ακούσει ποτέ.. λέγεται, ότι στον Πηνειό ζούσανε νεράιδες και μάλιστα ήτανε πολύ όμορφες και πολύ καλές.. φορούσε ένα μαντήλι η κάθε μία στο λαιμό της (δεν θυμάμαι εάν ήτανε γυμνές- αυτό δεν το θυμάμαι 100%-). Ακουγότανε πως αν κάποιος καταφέρει να πνίξει με το μαντήλι τη νεράιδα ή να της το κλέψει θα γίνει πάμπλουτος.. Τελικά υπήρξανε άνθρωποι οι οποίοι καταφέρανε να το κάνουνε.. Από τότε οι νεράιδες είναι εγκλωβισμένες σε αυτό το σημείο και ζητάνε βοήθεια από άλλες νεράιδες!! είσαι πολύ τυχερή το ξέρεις?” μας κέρασε τον καφέ και έφυγε σαν αερικό.. Ομολογώ ότι μόλις τελείωσε την ιστορία της είχα βουρκώσει!!! εκείνη την ώρα κατάλαβα γιατί δεν φοβήθηκα αλλά στεναχωρήθηκα!!! μπορώ να πω πως από εκείνη τη μέρα έγινα άλλος άνθρωπος!! είμαι θετική και κάθε φορά που περνάω από το συγκεκριμένο σημείο “χαιρετάω”!! Ελπίζω να τη βοηθάω με τα “λόγια μου” και το χαμόγελό μου!!!

Παράξενη ιστορία

Μαρτυρια Α .Ν.

Το παρακάτω συμβάν συνέβη στη μητέρα μου το 1955, όταν η οικογένειά της ήταν εγκατεστημένη στη Λάρισα. Ο πατέρας της ήταν διευθυντής τραπέζης και το σπίτι που του είχαν παραχωρήσει ήταν ένα παμπάλαιο οίκημα, στο ισόγειο του οποίου ήταν η τράπεζα και στο δεύτερο όροφο το σπίτι όπου έμεναν. Η μητέρα μου τότε ήταν εθελόντρια νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού και μόλις είχε γυρίσει από μία κουραστική βάρδια στις 12 το βράδυ. Οι γονείς της δεν ήταν εκεί και αποφάσισε να διαβάσει στο δωμάτιό της πριν κοιμηθεί. Κοιμόταν πάντα δίπλα της και ο σκύλος της, ο οποίος ήταν πάντα πολύ προστατευτικός μαζί της. Δεν ήταν πολλή ώρα που είχε ξαπλώσει και άκουσε κάποια βήματα να ανεβαίνουν σταθερά στις ξύλινες σκάλες που οδηγούσαν από την τράπεζα στο σπίτι. Ο σκύλος της άρχισε αμέσως να γρυλίζει, όχι όμως για να την προστατέψει, αντιθέτως κούρνιασε στη γωνία και το γρύλισμά του ήταν, λέει, περισσότερο σαν κλάμα φόβου. Η μητέρα μου στην αρχή νόμισε ότι είχαν γυρίσει νωρίς οι γονείς της, χωρίς να δίνει σημασία στην αντίδραση του σκύλου της. Βγήκε αμέσως έξω να τους προϋπαντήσει, αλλά αμέσως τα βήματα σταμάτησαν. Ξαναμπήκε στο δωμάτιό της, όμως τα βήματα ξανακούστηκαν πιο καθαρά αυτή τη φορά. Αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και άρπαξε τη μασιά από την σόμπα και βγήκε έξω. Η μάνα μου ήταν πάντα πολύ άφοβη στο σκοτάδι. Έκανε μία κατόπτευση του σπιτιού με το σκυλί κολλημένο στα πόδια της, με το τρίχωμά του κάγκελο, να κλαίει, κατέβηκε ακόμα και στην τράπεζα και έκανε μία βόλτα, αλλά τίποτα δε συνηγορούσε στην ύπαρξη κάποιου προσώπου. Αποφάσισε ότι θα κλειδωθεί στην κάμαρά της και δεν θα ξαναβγεί. Μόλις κλείστηκε στο δωμάτιό της, τα βήματα ξανάρχισαν. Η μάνα μου αυτή τη φορά, μου λέει, αισθάνθηκε τρομοκρατημένη. Ο Ραπ, ο σκύλος της, όσο τα βήματα έρχονταν πιο κοντά, έκλαιγε πιο δυνατά ακόμα. Αυτό την τρομοκράτησε. Τα βήματα, ανέβηκαν μέχρι πάνω, έκαναν το γύρω της μεγάλης σάλας του παλιού σπιτιού και ύστερα ακούστηκαν να κατεβαίνουν προς τα κάτω ξανά και να χάνονται. Τότε ήταν που ο Ράπ σταμάτησε να γρυλίζει και ηρέμησε. Όταν γύρισαν οι γονείς της η μάνα μου βγήκε έξω σαν σίφουνας και τους είπε τι έγινε. Ο πατέρας της, της είπε ότι δεν μπορεί να ήταν ο νυχτοφύλακας, γιατί εκείνη την ημέρα ήταν άρρωστος και δεν είχε έρθει. Άλλωστε δεν έμπαινε μέσα στην τράπεζα. Υπήρχε κατάλυμα έξω από αυτήν για αυτόν. Ένα χρόνο μετά μετακόμισαν σε καινούργιο οίκημα, και σε νέο κατάστημα τραπέζης. Το σπίτι αυτό γκρεμίστηκε και στα θεμέλιά του βρέθηκε τούρκικος τάφος, με μία στολή μέσα, μπότες, ένα χαντζάρι και άλλα αντικείμενα που συνηγορούσαν στο ότι ήταν ένας στρατιώτης θαμμένος

Χωρίς πρόσωπο!

Ανωνυμη μαρτυρια
Πριν από 15 περίπου χρόνια στον επαρχιακό δρόμο μεταξύ Λάρισας Τυρνάβου (πριν φτιάξουν τον καινούριο δρόμο) καθώς γυρνούσε η μητέρα μου από τον Τύρναβο για την Λάρισα είχε πιάσει ψιλόβροχο και από μακριά βλέπει μια γριούλα να σταματάει ένα αυτοκίνητο (Φολκς Βάγκεν ακόμα το θυμάμαι) αλλά αυτό να φεύγει σχεδόν αμέσως. Η μητέρα μου την λυπήθηκε και είπε να την πάρει αυτήν με το αμάξι αφού έβρεχε κιόλας. Σταματάει λοιπόν δεξιά κατεβάζει το παράθυρο και πάει να ανοίξει την πόρτα. Κοιτάει την γριούλα και παθαίνει σοκ. Η γριούλα δεν είχε πρόσωπο!!! Ένα κενό. Για πότε έφυγε και για πότε έφτασε σπίτι ούτε που το κατάλαβε. Έκανε ώρες μέχρι να συνέλθει αφού έτρεμε σαν ψάρι. Ο πατέρας μου φυσικά δεν πίστευε με τίποτα. Μετά από χρόνια μάθαμε ότι αυτό που συνέβη στην μάνα μου το είχαν δει και άλλα άτομα κατά καιρούς. Τώρα τι ήταν ακόμα να μάθουμε αφού πολλά λέγονται. Η μητέρα μου πάντως δεν έκατσε να μάθει.