Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ,ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΣΑΝ ΕΚΑΝΑΝ ΝΑ ΑΝΤΡΙΧΙΑΣΕΤΕ.ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

πηγες      http://eglima.blogspot.com/

                 http://www.paranormap.net/

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Το φάντασμα της Χασιάς Σύμφωνα με  περιγραφές, στους πρόποδες της Πάρνηθας, στην περιοχή της Χασιάς, δεκάδες κάτοικοι συναντούν μία παράξενη λευκοντυμένη γυναίκα! Μία λευκή οπτασία που μοιάζει με νύφη, περιφέρεται στους δρόμους αλλά και σε δύσβατες περιοχές, αναστατώνοντας τους περαστικούς।
Στο σημείο που συνήθως εμφανίζεται η γυναίκα, έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, δεκάδες θανατηφόρα ατυχήματα. Αν και όλοι λένε ότι πρόκειται για μία δύσκολη στροφή, με περιορισμένη ορατότητα, εντούτοις δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί έχει σημειωθεί κατακόρυφη αύξηση των δυστυχημάτων!
«Μήπως η "λευκή οπτασία" εμφανίζεται ξαφνικά στη μέση του δρόμου, κάνοντας τους οδηγούς να χάνουν τον έλεγχο των οχημάτων τους;», αναρωτιούνται;
Ενας πατέρας  έχασε το γιο του σε τροχαίο, σε εκείνο ακριβώς το σημείο.
«Μία εβδομάδα πριν το συμβάν, ήταν σούρουπο και περπατούσαμε με το γιο μου στον δρόμο, όταν είδαμε μπροστά μας μία γυναίκα ντυμένη με ένα μακρύ άσπρο φόρεμα από δαντέλα, που θύμιζε νυφικό! Η εμφάνισή της ήταν τόσο περίεργη που μας κίνησε την προσοχή। Πέρασε δίπλα μας σαν να μην μας είδε, με κατεύθυνση ένα ανηφορικό απομονωμένο δρόμο, που οδηγεί σε αδιέξοδο.
"Πού πάτε από εδώ;", τη ρώτησα. "Δεν βγάζει πουθενά", αλλά εκείνη συνέχισε το δρόμο της. "Ξέρω που πάω! Εδώ μένω", απάντησε χαμηλόφωνα και χάθηκε μέσα στα χωράφια।
Ανησύχησα γιατί ήταν σκοτάδι και φώναξα στον γιο μου "Δημήτρη, πιάσε από το αυτοκίνητο έναν φακό να φωτίσουμε γιατί πάει προς τον γκρεμό!", αλλά η γυναίκα είχε ήδη εξαφανιστεί!
Μία εβδομάδα αργότερα, λίγο πιο κάτω ο Δημήτρης μου έχασε τη ζωή του σε ένα τροχαίο που κανείς εμπειρογνώμονας δεν μπόρεσε να εξηγήσει! Δεν μου βγαίνει από το μυαλό, ότι αυτή η γυναίκα έπαιξε κάποιον ρόλο.. Δεν ξέρω αν φταίει ότι άκουσε το όνομά του ή ήταν σύμπτωση, αλλά πιστεύω ότι η παρουσία της ήταν αυτή που έκανε το γιο μου να βγει από τον δρόμο του!»
Η πρώτη σκέψη ακούγοντας την ιστορία του ανθρώπου αυτού, ήταν ότι είχε απεγνωσμένα ανάγκη να δώσει μία εξήγηση για τον θάνατο του παιδιού του! Και ποιος από εμάς μπορεί να τον κρίνει ή να τον κατηγορήσει γι αυτό, όσο «παράλογη», όσο «αλλόκοτη» κι αν ακουστεί ή όποια εξήγηση...

Εδώ όμως, μπαίνει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ... Γιατί οι μαρτυρίες που μιλούν για «λευκοντυμένη οπτασία», δεν είναι περιορίζονται σε αυτήν του πατέρα που έχασε το γιο του! Δεκάδες άνθρωποι, νέοι σε ηλικία, μας μίλησαν για την παρουσία της «περίεργης νύφης» στην περιοχή της Χασιάς।


Η γριά φάντασμα


μαρτυρια
Καθώς ανεβαίναμε το ρέμα για την Μεγάλη Λάκα και οι τρεις αισθανθήκαμε ελαφριές δονήσεις, κάτι σαν να γινόταν σεισμός μικρής έντασης. Ως προς στιγμής τα χάσαμε, ήμαστε σε ένα δύσκολο σημείο της διαδρομής. Μα ευτυχώς δεν συνεχίστηκε το φαινόμενο ετούτο και συνεχίσαμε την ανάβαση. Λίγο πιο πάνω όμως, να ξανά οι δονήσεις με μεγαλύτερη ένταση. Μα που όμως τίποτα, δεν έδειχνε για σεισμό στη φύση γύρω μας, τα πουλιά κελαηδούσαν, δεν υπήρχε κανένας πανικός πέρα από ετούτο που εμείς αισθανόμαστε. Φτάνοντας σχεδόν τρέχοντας στη Μεγάλη Λάκα, όπου το τοπίο είναι με χαμηλή φύση, είδαμε μια γριά με ένα γαϊδούρι να μαζεύει χόρτα. Λίγο περίεργο, γιατί η περιοχή τούτη είναι πολύ μακριά από χωριά. Δεν το σκεφτήκαμε όμως έτσι, αλλά μάλλον χαρήκαμε που είδαμε κάποιον άνθρωπο. Την πλησιάσαμε και αφού την χαιρετίσαμε τη ρωτήσαμε για το σεισμό. <<Όχι,>> μας είπε, <<εγώ είμαι πολλά χρόνια εδώ και δεν άκουσα κανένα σεισμό...>>. <<Καλά γιαγιά>> της είπαμε και την χαιρετίσαμε συνεχίζοντας την πορεία μας. Δεν είχαμε πάει ούτε 10μ. και η άλλη κοπέλα γύρισε προς τα πίσω. Μην βλέποντας την γριά, άρχισε να φωνάζει πως η γριά είναι φάντασμα!!! Πράγματι εκεί το άνοιγμα είναι πάρα πολύ μεγάλο και είναι ακατόρθωτο να εξαφανιστεί ή να κρυφτεί μέσα στο δάσος, μια γριά με το γαϊδούρι της σε λιγότερο από ένα λεπτό. Αφού ακολούθησε τρίτος πανικός με το γεγονός της γριάς, κάτσαμε για να συνέλθουμε και να σκεφτούμε τι θα κάναμε. Τότε θυμηθήκαμε πως αν κατεβαίναμε το ρέμα του Κρύου Πηγαδιού, αφού εκεί κοντά βρισκόμαστε, θα βγαίναμε στο δρόμο που εκείνη την εποχή ασφαλτοστρώνανε, για την Χασιά. Έτσι πράξαμε και πολύ αργά το απόγευμα φτάσαμε στην Χασιά κουρασμένοι και συνάμα πανικόβλητοι.

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ

'''Ηταν αδικη η διαθηκη της θειας μου.τοσα χρονια την κοιτουσα.Ειχα γινει ταυτοχρονα ενας κανονικος γιος αλλα και νοσοκομος.Και τωρα που πεθανε.....Μου αφησε μονο την πολυαγαπημενη της γατα και την ευχη της.Αυτα σκεφτονταν ο Ιακωβος 5 μολις μερες μετα τον θανατο της θειας του και αφοτου ειχε ανοιχθει η διαθηκη.
'''Τουλαχιστον ας μου αφηνε το δαχτυλιδι με το μικροσκοπικο διαμαντι που ποτε δεν αποχωριζονταν απο το χερι της.Θα εξοφλουσα τα χρεη μου απο τον τζογο και θα εκανα  μια νεα αρχη.Ολα θα αλλαζαν για μενα.
Ξαφνικα ο ηρωας μας σταθηκε.Μια σκεψη περασε απ το μυαλο του.Σκεψη τολμηρη αλλα και μακαβρια συναμα.
Κατευθυνθηκε με γρηγορα βηματα στο παλιο αποθηκακι του κηπου.Βγηκε απο εκει λιγα λεπτα μετα κρατωντας ενα φτυαρι και μια παλια αξινα.τα εβαλε στο πορτ μπαγκαζ του αυτοκινητου του μπηκε στην θεση του οδηγου και εβαλε μπρος την μηχανη.
Αφου δεν μου το αφησε νεκρη θα της το παρω τωρα.Τι τα θελουν τα λουσια οι νεκροι σκεφτηκε και γελασε ο Ιακωβος.
Κοιταξε το ρολοι του.η ωρα ηταν 12.30 μετα τα μεσανυχτα.''Ωραια ειπε ο Ιακωβος.σε λιγο θα ειμαι στο νεκροταφειο.Ο ταφος ειναι καινουργιος δεν θα κουραστω καθολου παιρνω το κοσμημα αυριο το σκοτωνω και μετα ολα θα αλλαξουν.Μονο να μην με πιασει η καταιγιδα που βλεπω να ερχεται σε λιγες ωρες.
Πραγματι αν και ειχε ενα ησυχο βραδυ με το φεγγαρι να ταξιδευει στον φθινοπωρινο ουρανο οι αστραπες στο βαθος του οριζοντα προμηνυαν οτι η καταιγιδα σε λιγη ωρα θα διεκοπτε αυτη την ησυχη βραδια.
Το αυτοκινητο σταματησε διπλα στην μεγαλη μαντρα του κοιμητηριου.
Κατεβηκε γρηγορα ανοιξε το πορτ μπαγκαζ και με το ενα χερι αρπαξε μαζι τα εργαλεια της μακαβριας εργασιας.Μια αδεξια κινηση ομως τον εκανε να κοψει την παλαμη του απο την ακρη του φτυαριου.
''Γαμω την τυχη μου φωναξε.Καθαρησε προχειρα με το χερι του την πληγη και κατευθυνθηκε προς την παλια καγκελοπορτα .Την ανοιξε και μπηκε μεσα στο διαδρομο του κοιμητηριου.
Λιγοι ταφοι ειχαν παραμεινει πια εκει μιας και το νεο κοιμητηριο ηταν πιο κοντα στην πολη και εξυπηρετουσε περισσοτερο.
''Μεχρι και εδω τσιγκουνα ηταν η θεια μου σκεφτηκε ο Ιακωβος και γελασε.
Δεν δυσκολευτηκε να βρει τον ταφο της θειας του μεσα στα παλια χορταριασμενα μνηματα και τις βρωμικες ταφοπλακες απο τον χρονο και την εγκαταλειψη.Παραμερησε τα στεφανια και τα λουλουδια απο τον σωρο του χωματος και αρχισε δουλεια κοιτωντας ταυτοχρονα τον ουρανο.
''Ωραια το φεγγαρι ειναι ακομη συμμαχος μου ειπε.Και να .Μετα απο λιγο ακουστηκε ο χτυπος του ξυλου απο το φερετρο.Φτυαρισε ολο το χωμα που ηταν γυρω του για να μην τον εμποδιζει στο εργο του και αφου τελιωσε σκουπισε τον ιδρωτα που ειχε αυλακωσει το μετωπο του.
''Και τωρα στα δυσκολα''
Τραβηξε το καπακι της κασας με μια κινηση.Μπροστα στα νατια του εμφανιστηκε το λειψανο της θειας του .Η σηψη του σωματος ειχε αρχισει ,Το δερμα ειχε φουσκωσει ενω τα ματια ειχαν παρει το χρωμα μιας αχρωμης ζελατινας.Γρηγορα ομως πηρε το πρωσοπο του απο το μακαβριο αυτο θεαμα και κοιταξε τα χερια της.Ηταν δεμενα με ενα σκηνη.Το τραβηξε απαλα και λυθηκε,Ναι το δαχτυλιδι ηταν εκει.Δοκιμασε να το βγαλει.Αδικος κοπος.Η νεκρικη ακαμψια ειχε κανει το δαχτυλιδι προεκταση του δαχτυλου.Κοντοσταθηκε για μια στιγμη και τοτε παιρνωντας το φτυαρι χτυπησε με την ακρη του την βαση του δαχτυλου.Δυο τρια χρυπηματα ακομη και το δαχτυλο μαζι με το δαχτυλιδι ειχε κοπει.Ξαφνικα το φεγγαρι χαθηκε πισω απο μαυρα συννεφα,λες και η φυση η ιδια ειχε ανατριχιασει με την αποτροπαια αυτη πραξη και εκρυψε το φως της.
Ενα δυνατο μπουμπουνητο ακουστηκε και αστραπες εκαναν την εμφανιση τους στον ουρανο.
Η καταιγιδα ειχε κανει την εμφανιση της.Πολλες χοντρες σταγονες εκανα την εμφανιση τους.
''Ωραια τελειωσα πανω στην ωρα σκεφτηκε ο Ιακωβος και βαζοντας το μακαβριο τροπαιο μεσα σε μια σακουλα εβαλε το καπακι πανω στο σκυλεμενο λειψανο.Η βροχη δυβαμωνε συνεχως.Προσπαθησε να βγει απο τον λακκο των νεκρων, αλλα ηταν αδυνατο .το χωμα γλιστρουσε μεσα απ τα χερια του και μετατρεπονταν σε λασπη απο την φθινοπωρινη μπορα.
''Δεν γινεται αυτο ουρλιαξε και εκανε ξανα προσπαθεια να βγει.Τ α χερια του χαθηκαν μεσα στην λασπη ενω τα ποδια του ειχαν χωθει ως τα γονατα μεσα στην λασπη.''τι γινεται λοιπον τωρα σκεφτηκε?Μεμιας εβγαλε παλι το καπακι απ το φερετρο στην επλπιδα προσπαθεια να φτιαξει μια σκαλα.Αδικος κοπος.Γλυστρουσε πιο βαθια στον λακο.Και τα νεκρικα ματια της θειας του τον κοιτουσαν.
''συγνωμμη θειαααα ουρλιαξε.Συγχωρεσε με ασε με να φυγω.Ο πανικος ειχε κυριευσει τον Ιακωβο.Ναι υπηρχε μια θεια δικη για οσους δε σεβονται την μνημη των νεκρων που αυτος ειχε προσβαλλει με τον χειροτερο τροπο.
Μονο το κεφαλι του πια ειχε μεινει εξω απο το νερο.Ο λακος ειχε γεμισει με λασπη και σε μια απελπιδα προσπαθεια να αναπνευσει προσπαθησε να σηκωσει το κορμι του.Κατι ομως τον τον τραβουσε προς τα κατω.
Την επομενη μερα καποιοι εργατες ειδαν την κατασταση του ταφου και ειδιποιησαν τις αρχες.Μεσα απο τον λακο του θανατου ανασυρθηκε το αψυχο κορμι του Ιακωβου.Η εκφραση φρικης ειχε παραμεινει στο προσωπο του.Λες και ειχε δει κατι φρικιαστικο και εφυγε η ζωη απο μεσα του.
Ο ιατροδικαστης που εξετασε μετα απο λιγες ωρες το πτωμα αποφανθηκε.
''Το θυμα πεθανε απο καρδιακο επεισοδιο και οχι απο πνιγμο.αληθεια κυριε αστυνομικε μηπως βρηκατε στον ταφο και το ζωο που του προξενησε τις γρατσουνιες στα ποδια του?

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Η ψυχή των μνημάτων.

Αυτή η ιστορία έχει διηγηθεί ανάμεσα σε συγχωριανούς και είναι αληθινή.
Μια γυναίκα επισκέφτηκε βράδυ ένα νεκροταφείο για να πάει στον τάφο ενός νεκρού γνωστού της. Επειδή ήταν αργά και ο ήλιος έχει πέσει δυσκολευόταν να βρει το συγκεκριμένο μνήμα ανάμεσα σε τόσα πολλά. Εκεί που έψαχνε λοιπόν, ένα σκυλί ξεπετάχτηκε πίσω από τα μνήματα και σηκώθηκε στα δύο πίσω πόδια ακουμπώντας τα δυο μπροστά του στους ώμους της γυναίκας
(όπως κάνουν τα σκυλιά σε κάποιον που συμπαθούν) και άρχισε να περπατάει προς τα πίσω, οδηγώντας την στον τάφο που έψαχνε.
Ενώ η γυναίκα τελούσε τις συνηθισμένες τιμές το σκυλί χαρούμενο (με σηκωμένη ουρά) γύριζε γύρω από το μνήμα, μα όταν η γυναίκα τελείωσε και σηκώθηκε να φύγει εκείνο την εμπόδιζε. Τότε εκείνη ενώ είχε κατάλαβε γιατί επρόκειτο λέει στο ζωντανό: ”Άσε με να φύγω και ξέρεις ότι θα ξαναέρθω να σου ανάψω το καντήλι”. Μόλις είπε αυτό το σκυλί την οδήγησε έως την πόρτα του νεκροταφείου και την άφησε να φύγει.

Η Μαυροφορεμένη Γυναίκα

Λοιπον να μια ιστορια που μου χουν πει οτι εγινε 40+ χρονια πριν καπου στη Πελοποννησο (Ν.Ηλειας)...
Ηταν ενας γεροντακος πανω σε ενα γαιδουρι και προχωρουσε αργα το βραδυ στο δρομο.Ξαφνικα βλεπει μια μαυροφορεμενη γυναικα που του κανει νοημα να σταματησει.Χωρις να ανταλλαξουν καμια κουβεντα η γυναικα ανεβαινει πανω στο γαιδαρο καθιστα(με τα δυο ποδια απ την ιδια πλευρα του ζωου).Ο γερος αρχιζει να τη ρωταει διαφορα πραγματα αλλα αυτη δε μιλουσε καθολου...

Περνουν μεσα απο ενα χωριο και απο τα λιγοστα φωτα που υπηρχαν τοτε στο δρομο ο γερακος μπορουσε να διακρυνει τη σκια του γαιδουριου με τη γυναικα πανω.Σε καπιοα στιγμη παγωνει απ αυτο που ειδε: τα ποδια της γυναικας αρχισαν να μακραινουν οσπου ακουμπησαν το εδαφος και σερνονταν κατω!Ο ηχος ακουγοταν καθαρα και ο γερακος καταλαβαινει οτι αυτο που ειδε στη σκια δεν ηταν κατι της φαντασιας του.Φυσικα σε ολο το δρομο δεν τολμησε να γυρισει να κοιταξει και να μιλησει στη γυναικα ενω απ αυτην ακουγοντυσαν κι αλλοι ''περιεργοι ηχοι''.Αυτο συνεχιζοταν για πολυ ωρα οσπου αρχιζει να ξημερωνει και ακουγεται το λαλημα ενος πετινου.Η γυναικα τοτε βγαζει μια δηνατη φρικτη καραυγη και ο γερος δεν μπορει να κρατηθει και γυριζει για να δει τι γινοταν.Εντρομος βλεπει οτι η γυναικα που υπηρχε εκει μεχρι πριν μερικα 

Το Στοιχειωμένο Μουσείο.


Το 1988 ένας άντρας δούλευε σε ένα μουσείο το οποίο πριν ήταν σπίτι αλλά είχε μετατραπεί σε μουσείο. Ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια και τη συντήρηση του μουσείου. Ένα πρωί των Χριστουγέννων του 1988, στις 7 περίπου η ώρα, η εταιρία ασφάλειας τον κάλεσε και του είπε ότι είχαν ακουστεί παιδικές φωνές και γαβγίσματα στο μουσείο. Τότε ο άντρας πήγε να κοιτάξει αλλά δεν βρήκε τίποτα. Το μουσείο, όπως και ολόκληρη η πόλη, ήταν ήσυχο τα πρωινά των Χριστουγέννων. Ένας άλλος υπάλληλος του μουσείου είχε πει στον άντρα ότι έβλεπε μία γυναίκα να κατεβαίνει τις σκάλες του πάνω ορόφου φορώντας ένα μακρύ, άσπρο νυχτερινό φόρεμα. Ακόμη, και άλλοι άνθρωποι την είχαν δει από το καιρό που το σπίτι έγινε μουσείο. Όταν ο άντρας λοιπόν παρακολουθούσε μαθήματα στο τοπικό πανεπιστήμιο, πήγαινε συχνά εκεί για να τυπώσει χαρτιά. Τότε συχνά άκουγε τριξίματα στα ξύλινα πατώματα, πόρτες να κλείνουν, και φωνές. Το σπίτι ήταν πανέμορφο, αλλά υπήρχε ένα παράξενο συναίσθημα. Μία μέρα ο άντρας πήγε στο υπόγειο πλυσταριό. Τότε κατάλαβε ότι κλειδώθηκε μέσα από ένα παιδί που γελούσε. Πήγε να ανοίξει τη πόρτα αλλά ήταν κλεισμένη από “κάποιον”, και άκουσε ένα παιδί να γελάει πίσω απ’ τη πόρτα. Συχνά, το σπίτι είχε μια ανεξήγητη μυρωδιά τριαντάφυλλων.
Ένας άλλος υπάλληλος του μουσείου είχε πει στον άντρα ότι έβλεπε μία γυναίκα να κατεβαίνει τις σκάλες του πάνω ορόφου φορώντας ένα μακρύ, άσπρο νυχτερινό φόρεμα. Ακόμη, και άλλοι άνθρωποι την είχαν δει από το καιρό που το σπίτι έγινε μουσείο. Όταν ο άντρας λοιπόν παρακολουθούσε μαθήματα στο τοπικό πανεπιστήμιο, πήγαινε συχνά εκεί για να τυπώσει χαρτιά. Τότε συχνά άκουγε τριξίματα στα ξύλινα πατώματα, πόρτες να κλείνουν, και φωνές. Το σπίτι ήταν πανέμορφο, αλλά υπήρχε ένα παράξενο συναίσθημα. Μία μέρα ο άντρας πήγε στο υπόγειο πλυσταριό. Τότε κατάλαβε ότι κλειδώθηκε μέσα από ένα παιδί που γελούσε. Πήγε να ανοίξει τη πόρτα αλλά ήταν κλεισμένη από “κάποιον”, και άκουσε ένα παιδί να γελάει πίσω απ’ τη πόρτα. Συχνά, το σπίτι είχε μια ανεξήγητη μυρωδιά τριαντάφυλλων.